ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σημάδια της φύσης, ψηφίδες της ψυχής…

Πάνε μέρες τώρα που σ’ αυτό το ξύλινο τραπέζι στο μπαλκόνι δεν πέφτει
καρφίτσα. Όχι εφημερίδα δεν μπορείς ν’ ανοίξεις, μετά βίας χωράνε δυο – τρία
ποτήρια με νερό, καφέ ή χυμό. Την επιφάνειά του έχει καταλάβει το…
καλοκαίρι. Το φετινό, το περσινό, το προπέρσινο… Μυρωδιά από θάλασσα κι
ανάσες ελευθερίας, από στιγμές που δεν τις διαλύουν οι χειμώνες, όσοι κι αν
περάσουν, που δεν μπορεί να τις σκεπάσει η σκόνη μερικών χρόνων. Πλάκες,
πέτρες, κοχύλια, βότσαλα χρωματιστά και παράξενα, από ακτές μοναχικές κι από
βυθούς ακόμη πιο ερημικούς, βρίσκονται όλα απλωμένα εκεί πάνω. Κομματάκια της
φύσης, σημάδια απ’ το νησί, άλλα μικροσκοπικά κι άλλα μεγάλα κι εντυπωσιακά.

Τα μάζευα με επιμονή και πάθος, όλα αυτά τα χρόνια. Κοχύλια και βότσαλα,
αμέτρητα. Με ενθουσιασμό μικρού παιδιού χαιρόμουν την κάθε ανακάλυψη –
ιδιαίτερα εκείνα τα απειροελάχιστα μικρά ματάκια της θάλασσας που κρύβονται
ανάμεσα στους κόκκους της άμμου και τα σπασμένα κοχύλια του βυθού. Τα έφερνα
μαζί μου από τις διακοπές, κι όσα δεν άπλωνα στο σπίτι, τα έκρυβα σε πολύτιμα
κουτάκια, κουτιά ή… κούτες. Άντεξαν τη μετακόμιση, άντεξαν (πολλάκις) και
την τρελή μανία μου να ξεκαθαρίζω και να πετάω ό,τι πρωτύτερα μάζευα με
διάθεση συλλέκτη.

Όμως αυτή τη φορά το κέφι για ξεκαθάρισμα ήταν αλλιώτικο. Εμφανίστηκε χωρίς
μανίες. Ηπιότερο και με ύφος μάλλον στωικό. Στην αρχή ούτε που το κατάλαβα πώς
βρέθηκα καθηλωμένη για ώρες να γυαλίζω, να κολλάω, να διαλέγω, να πετάω, να
συνθέτω και να αφαιρώ. Πού να βρήκα τόση υπομονή να καλύψει τη μόνιμη λαχτάρα
μου, την αίσθηση τού «δεν προλαβαίνω»; Παράξενο… Μάλλον (όπως συνήθως
συμβαίνει μ’ εκείνα που έρχονται από μόνα τους) το είχα ανάγκη. Να πετάξω
κρατώντας και να κρατήσω πετώντας. Να ξεδιαλύνω μυρωδιές, να συνδυάσω χρώματα
κι αισθήσεις καλοκαιρινές. Να ζήσω αυτή την αφοσίωση στη λεπτομέρεια που
κρατάει μακριά σκέψεις ανεξέλεγκτες και πιεστικές, που φτιάχνουν πρόγραμμα,
ελέγχουν και, τελικά, σε εγκλωβίζουν.