[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Καλλιμάρμαρο. Ώρα οκτώμισι. Όπως και ο ομώνυμος τίτλος της ταινίας του
Φεντερίκο Φελίνι. Σκηνή πανομοιότυπη. Αυτοκίνητα και μποτιλιάρισμα στον δρόμο
μπροστά από το ιστορικό Ολυμπιακό Στάδιο.

Τα πούλμαν περιμένουν να πάρουν θέση δίπλα στο πεζοδρόμιο και οι τουρίστες,
απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, να τρέξουν για να φωτογραφίσουν, να φωτογραφηθούν
και ν’ απαθανατίσουν, με την κάμερά τους, το στάδιο των πρώτων Ολυμπιακών
Αγώνων της νέας εποχής, του 1896.

Μπροστά στην είσοδο των Μαραθω-νοδρόμων. Των επισήμων της εποχής. Του αναβιωτή
των Ολυμπιακών Αγώνων Πιερ Ντε Κουμπερτέν. Της λαοθάλασσας που περίμενε όρθια
για ν’ αποθεώσει την εκπληκτική μορφή των αγώνων εκείνων. Του χρυσού
Ολυμπιονίκη Σπύρου Λούη. Περνούν από τα πλάγια. Οι κεντρικές είσοδοι είναι
κλειστές για προληπτικούς λόγους. Τα μάρμαρα φαγωμένα. Σπασμένα τα πιο πολλά.
Κατάμαυρα σαν την πίσσα, όπου οι χιλιάδες πατημασιές των επισκεπτών γίνονται
σφραγίδα και αποτύπωμα στην πεταμένη τσίχλα. Μπαίνουμε μαζί με τους
επισκέπτες, συνοδεύοντας μια φιλική ομάδα Ισπανών. Τους οδηγούμε στις
μαρμάρινες κολόνες, όπου βρίσκονται σκαλισμένα μερικά ιστορικά στοιχεία.
Δυσκολευόμαστε ακόμα κι εμείς να τα διαβάσουμε, μ’ εξαίρεση τα πιο φρέσκα και
πιο πρόσφατα. Τ’ άλλα μένουν στην ιστορία της «παλαιότητας». Ίσως για να
θυμίζουν τα εκατόν δέκα χρόνια ζωής τους. Ρίχνουμε μια ματιά ψηλά. Σιδερένιες
ράβδοι στηρίζουν τα ετοιμόρροπα μάρμαρα που έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές από
σεισμούς χρόνων. Στις άκρες τού, πάλαι ποτέ, στίβου από «καρβουνίδι», με το
βάρος του χρόνου και της πίεσης βροχοπτώσεων, μεταβολών και ανυπαρξίας
συντήρησης, οι μαρμάρινοι κολοσσοί δεν άντεξαν κι έχουν γύρει επικίνδυνα.
Διανύουμε το σύνολο της απόστασης του σταδίου. Οι φίλοι, μας ζήτησαν να
ανέβουν στις κερκίδες, στον χώρο όπου τερμάτισε ο Λούης και παρέλαβε το
κύπελλο του νικητή. Μαζί με το στεφάνι. Ήθελαν φωτογραφία. Προσπάθησα με κάθε
τρόπο να «κρύψω» τα ξεραμένα χόρτα ανάμεσα στα μάρμαρα που φυτρώνουν την
άνοιξη και πεθαίνουν το καλοκαίρι. Οι ρωγμές στις κερκίδες περισσότερο από
ορατές. Πολλά τα σημεία επικινδυνότητας.

Στο Παναθηναϊκό Στάδιο, την τελευταία ημέρα του Αυγούστου, του 2004, 60.000
θεατές θα περιμένουν τους μαραθωνοδρόμους να τερματίσουν την κούρσα της
κλασικής διαδρομής. Περίμενα να βραδιάσει για ν’ ανάψουν τα φώτα και ξανάφερα
τους φίλους στο Καλλιμάρμαρο. Τώρα δεν υπήρχε ο κίνδυνος να δουν αυτά που το
φως της ημέρας πρόδιδε. Ένα ακόμα εθνικό σύμβολο στο έλεος της μοίρας.