ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτή η μάνα…

Άσπρα μαλλιά κι ένα χέρι πολύ αδύνατο να προσπαθεί να κρύψει το πρόσωπο. Η
εικόνα της μητέρας του εξαρτημένου, ο οποίος πυροβολούσε στους δρόμους της
Αθήνας το περασμένο Σάββατο, έχει στοιχειώσει την μνήμη μου.

Το τηλεοπτικό πλάνο προβάλλεται ξανά και ξανά. Ένα ασπρομάλλικο κεφάλι μιας
αδύνατης γυναίκας στόχος της κάμερας – άραγε αν είχα δει το πρόσωπό της τι θα
κέρδιζα;

Την σκέφτομαι αυτή τη γυναίκα που ζει μέσα στην κόλαση τα τελευταία είκοσι
χρόνια σίγουρα. Γιατί η ζωή των οικογενειών που έχουν παιδί, αδελφό ή φίλο
εξαρτημένο από ναρκωτικά είναι μια αργή πορεία προς τον θάνατο. Μια πορεία
εφιαλτική…

Δεν ξέρω αν ο Πρωθυπουργός φοβήθηκε για τη ζωή του, υποθέτω πως ναι. Ένας
χρήστης με στερητικό θέλει να τιμωρήσει όποιον θεωρεί υπεύθυνο για τη δική του
κόλαση. Η Κατερίνα, που είναι ψυχίατρος, αλλά πάνω απ’ όλα σπουδαίος άνθρωπος,
επιμένει πως ο χρήστης αναζητεί απεγνωσμένα ένα ισχυρό κίνητρο να τον κάνει ν’
αλλάξει ζωή. Σπάνια το βρίσκει…

Ο χρήστης που έβαλε στόχο τον Πρωθυπουργό, πρώτα σκότωσε τη μάνα του… Αυτή
τη δυστυχισμένη ύπαρξη με το ασπρομάλλικο κεφάλι και το αδυνατισμένο χέρι που
προσπαθούσε προχθές να κρύψει το πρόσωπό της από την τηλεοπτική «διαφάνεια»…

Θα ήθελα να της σφίξω το χέρι με συμπόνια. Θα ήθελα ο Πρωθυπουργός να μπορούσε
να της σφίξει το χέρι με συμπόνια. Θα ευχόμουνα με όλη μου την καρδιά οι
κάμερες και οι φωτογραφικοί φακοί να κατεβαίνουν μόνες τους, εις ένδειξιν
σεβασμού όταν βλέπουν ένα ασπρομάλλικο κεφάλι να προσπαθεί να κρυφτεί από ένα
αδύνατο χέρι.

Θα ήθελα να βάλω τα κλάματα για την ανείπωτη σκληρότητα της δημόσιας ματιάς
μας απέναντι στα θέματα που αποκαλούμε «της διπλανής πόρτας» νομίζοντας ότι
αυτή η πόρτα δεν θα είναι ποτέ η δική μας.