ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψυχές στην παγωμένη μοναξιά

Στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς γίνεται πανικός. Στο άλλο, παρακάτω, το ίδιο.
Στους ενδιάμεσους φούρνους δεν υπάρχει ούτε ψίχουλο ψωμί, ούτε σταγόνα γάλα.
Αν θέλετε, πάρτε παξιμάδια, λέει ένας εργαζόμενος στο σούπερ μάρκετ,
δείχνοντας τα πολύχρωμα πακέτα δίπλα σε ένα λεηλατημένο ράφι.

Σάββατο πρωί σε μια λευκή, ακίνητη πόλη. Περπατάω αργά και προσεχτικά εκεί
όπου το χιόνι είναι ελαφρό, αναζητώντας ψωμί, γάλα κι εφημερίδες.

Στο δρόμο ζευγάρια φωτογραφίζονται χαμογελώντας ντροπαλά. Φοράνε πολύχρωμα
κασκόλ και σκούφους και χαίρονται την εφήμερη ευδαιμονία. Έτσι κι αλλιώς σε
λίγο θα γίνει καφετιά λάσπη.

Όμως κανείς δεν φαίνεται να το σκέφτεται έτσι. Ο πανικός της έλλειψης τροφής
βγαίνει στην επιφάνεια με κάθε ευκαιρία. Κι εγώ μέσα σ’ αυτόν. Ψωμί και γάλα.
Δηλαδή αν δεν τα έχω για δυο μέρες;

Πίσω στο σπίτι η οθόνη της τηλεόρασης ένα λευκό χάος. Οδηγοί που αισθάνθηκαν
ήρωες, γιατί κατάφεραν να ξεγελάσουν τον τροχονόμο και πέρασαν στην Εθνική
Οδό, μιλάνε με κατεβασμένα αυτιά και τα ρίχνουν στο αναίσθητο κράτος.
Συνάδελφοι με παγωμένες μύτες μεταδίδουν ειδήσεις στη θολωμένη κάμερα.
Υπουργοί με κόζι εμφάνιση, «μόλις βγήκαν από μια σύσκεψη». Ένας, πιο στα
πράγματα, εμφανίζεται με στρατιωτικό τζάκετ. Μοιάζει σαν να σηκώθηκε μόλις από
χασαποταβέρνα της Θήβας, έχει αντοχή στο κρύο.

Οι νιφάδες πέφτουν σιωπηλές στη γη. Η σιωπή είναι ανατριχιαστική. Σχεδόν
τρομαχτική. Σαν θάνατος.

Σαν την ψυχή ενός 21χρονου ευζώνου στην Αθήνα και μιας γριούλας σ’ ένα χωριό
στην Κέρκυρα που έγιναν νιφάδες και έπεσαν στον ουρανό της παγωμένης μοναξιάς τους…