ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εξοικείωση σε βάθος

Στην αρχή έμοιαζε με παιχνίδι. Το μηχάνημα της τράπεζας με το συνηθισμένο
«γδλουπ» έβγαλε τα πρώτα ευρώ, κολλαριστά κι ανέγγιχτα από ανθρώπου χέρι.
Γυαλίζανε, τρίζανε, αλλάζανε όψη σε κάθε ματιά, σαν μαγική εικόνα. Τα παιδιά
στον δρόμο φώναζαν γεμάτα ενθουσιασμό, «πόσο κάνει ρε η τσίχλα; ­ Έξι λεπτά!».
Σκύψαμε με την μπακάλισσα πάνω από τα κέρματα, λες και ήτανε ζουζούνια που
περιμέναμε να περπατήσουν μόνα τους. Στο βιβλιοπωλείο χάλασα ένα πενηντάρικο
και πήρα ρέστα εικοσάρικο, έπειτα από μια ακόμα μελέτη των κερμάτων. Στο
σούπερ μάρκετ έδωσα ξανά χαρτονόμισμα, αφού είχα ακούσει διάφορα περιμένοντας
στην ουρά, από καλαμπούρια μέχρι κραυγές πανικού. Ευχάριστη κατάσταση, σαν
ομαδικό ταξίδι στη χώρα του κρύου. Εκεί που χρησιμοποιούνται άλλα νομίσματα.
Στη λαϊκή μόνο που δεν μας φιλούσαν οι πωλητές, με το κραυγαλέο στυλ τους σε
παροξυσμό πλέον. Τη δεύτερη μέρα τα ίδια, την τρίτη ξανά κι ύστερα τίποτα.
Άδειασε το πορτοφόλι. Αυτό ήταν. Τέλειωσαν τα ευρώ όπως ακριβώς τελειώνουν οι
δραχμές, δηλαδή πρόωρα. Με τον λάθος τρόπο. Αντίθετα από τον προγραμματισμό
που είχα κάνει για τα έξοδα, όπως πάντα. Πριν αξιοποιηθούν, επενδυθούν,

πολλαπλασιαστούν, αυξηθούν και… πληθυνθούν, όπως θα όφειλαν. Ήταν μια πικρή
στιγμή, γύριζα σπίτι φορτωμένη σακούλες, έκανε κρύο, ήμασταν όλοι μαζί ακόμα
στην παράξενη χώρα με τα χιόνια, την καινούργια αυτή χώρα, αλλά βρισκόμουν
πάλι σε μια παλιά και βαρετή κατάσταση: να πρέπει να ξαναπάω στην τράπεζα και
να πάρω καινούργια χρήματα, λιγοστεύοντας τα αποθέματα πριν από τη μέρα που
είχα φανταστεί ότι θα το κάνω. Δεν ήταν παιχνίδι λοιπόν τα ευρώ, λεφτά ήταν.
Πάντα τη στιγμή που τελειώνουν το καταλαβαίνεις.