[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πάντα μια νέα χρονιά βάζει στόχους. Γεννάει ελπίδες, δημιουργεί προσδοκίες. Η
νέα χρονιά μετατρέπεται σε φωτοτυπικό ονείρων. Άσχετα αν τα όνειρά μας δεν
γίνονται ποτέ πραγματικότητα και σκορπίζονται σαν φύλλα στον χρόνο. Είναι όπως
η καθημερινότητα. Τη νύχτα λέμε θα κόψω το τσιγάρο και θα κάνω δίαιτα, αλλά
την επομένη επαναλαμβανόμαστε. Δέσμιοι των εξαρτήσεων.

Ρισκάρω μια πρόβλεψη: Και αυτή τη χρονιά θα βάλουμε στόχους, αλλά δεν θα τους
πετύχουμε. Είμαστε σαν μια τάξη, με τον δάσκαλο να λέει στους μαθητές του:
«Όποιος νιώθει ευτυχισμένος, να σηκώσει το χέρι του». Και ένας ή δύο το
σηκώνουν από αυθορμητισμό.

Όπως η Ελλάδα του ευρώ. Βάζει στόχους και μάλιστα μεγαλεπήβολους, αλλά στο
τέλος παραμένουμε τελευταίοι στις επιδόσεις. Όχι μόνο στους οικονομικούς
δείκτες, αλλά και στη ζωή μας.

Βυθιζόμαστε καθημερινά στις εξαρτήσεις, στις εμμονές, όμηροι σε λανθασμένα
πάθη, σε αχρεωστήτως καταβληθέντα όνειρα. Είμαστε ­ χωρίς να το παραδεχόμαστε
­ εγκλωβισμένοι στη μοναξιά μας, στο κινητό μας, σε θλιβερές ειδήσεις, σε
ρεφρέν που τα τραγουδάμε χωρίς να μας εκφράζουν. Νιώθουμε μετανάστες στην
πατρίδα μας.

Βλέπουμε τηλεοπτικά σκουπίδια και μας αρέσει, αισθανόμαστε υποψήφια θύματα
στον βωμό του κέρδους, ανεχόμαστε μια διαλυμένη Δημόσια Διοίκηση, βρίζουμε
τους πολιτικούς, αλλά στις εκλογές τους ψηφίζουμε. Η Ελλάδα των ενοχών και των
εξοχών. Η Ελλάδα που αξίζουμε, αλλά δεν την έχουμε. Της έρπουσας
ωχαδελφιστικής λογικής, της αρπαχτής και του εύκολου κέρδους. Μια Ελλάδα που
δεν θα την αποκτήσουμε ποτέ, γιατί είναι ένας στόχος της Πρωτοχρονιάς.

Ο ευρώ-ν αμειφθήσεται.