ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Σκότος και κόστος

Οι δυο λέξεις του τίτλου – σκότος και κόστος – συνιστούν παιχνίδια
αναγραμματισμού γι’ αυτό και συχνά διαπλέκονται μεταξύ τους. Η συσκότιση στα
νησιά λόγω καιρού πρέπει να χρεωθεί στην εισηγμένη ΔΕΗ κι όχι στην κυβέρνηση.
Το σκοτεινό παρελθόν των παρακολουθήσεων τηλεφώνων πολιτών (υπόπτων και μη)
πρέπει να φορτωθεί σε έναν μόνο Αρχηγό και όχι σε μια γενικευμένη πολιτική
πρακτική των κυβερνήσεων του αιώνα που πέρασε.

Κι ύστερα δεν ξέρω καμιά πόρτα που να κλίνει προς τα έξω

Φάνης Μούλιας,

Η πίκρα της πέτρας

Το πολιτικό, κομματικό ή και προσωπικό κόστος αρκεί ως επιχείρημα για να
επικρατήσει βαθύ σκότος ηθικής στον δημόσιο χώρο. Εν είδει αναγκαίου
συμψηφισμού όλα τα κόμματα και αρκετοί πολιτικοί θάβουν την αλήθεια
(κοινωνική, οικονομική, ακόμα και δικαστική) προκειμένου να δια-σώσουν ψήφους
και οφίτσια. Θυσιάζουν την πολιτική τιμή στο όνομα της μη-υποτίμησης των
«δικών τους» παιδιών. Κρύβονται από την ευθύνη και σκοτώνουν την αξιοπιστία.
Τα ίδια και τα ίδια.

* Φταίει η ακραία φύση (και όχι ο κερδοσκόπος ιδιώτης) για τις πλημμύρες, τις
πυρκαγιές, τα δυστυχήματα.

* Φταίει ο απερίσκεπτος νοικοκύρης (κι όχι το παραλυμένο κράτος) για την
καταστροφή του σπιτιού του.

* Φταίει ο μη ενημερωμένος μεροκαματιάρης (και όχι η απρογραμμάτιστη πολιτική)
για την αύξηση της ανεργίας και τον αποκλεισμό.

* Φταίει η μισή Ελλάδα (της εγκατάλειψης και της περιφρόνησης) που η άλλη μισή
Ελλάδα (της ανάπτυξης και της ισχύος) δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.

* Φταίει ο εγκληματίας για την εγκληματικότητα και την εγκληματοφοβία, φταίει
ο γιατρός για την κατάσταση στα νοσοκομεία, φταίει ο φοιτητής για την
υποβαθμισμένη εκπαίδευση, φταίνε τα νεαρά ζευγάρια (που δεν γεννάνε) για το
Δημογραφικό, φταίνε οι ηλικιωμένοι (που δεν πεθαίνουν) για το Ασφαλιστικό
κ.ο.κ.

Τελικά φταίνε όλοι οι άλλο εκτός από εκείνους που επί είκοσι χρόνια μας
κυβερνούν, που επί 20 χρόνια αλλάζουν ιδεολογία, συμπεριφορά και ρητορική, κι
όμως παραμένουν το ίδιο ανεύθυνοι. Και δεν φτάνει αυτό. Μας εμπαίζουν κι από
πάνω.

* Για να λυθούν το κυκλοφοριακό, το αντι-πλημμυρικό και τα ζητήματα ασφάλειας
μάς καλούν να μη βγαίνουμε από τα σπίτια μας.

* Για να μη χαλάσει η εικόνα της χώρας προς τα έξω χαρακτηρίζουν ανενδοίαστα
οπισθοδρομικό, γραφικό ή ύποπτο όποιον διαφωνεί με την εξωτερική πολιτική και
μ’ αυτούς που την ασκούν.

* Για να φανατίσουν τις κομματικές μάζες βγάζουν από τα επτασφράγιστα
χρονοντούλαπα της Ιστορίας ίντριγκες και σκάνδαλα, λες και οι ιθύνοντες των
πολιτικών φορέων είναι μυστικοί πράκτορες που κατέχουν «κρυμμένα μυστικά και
ντοκουμέντα» τα οποία δημοσιοποιούν την κρίσιμη στιγμή (μ’ εντολή άραγε
ποιανού;) για να ανακατέψουν την πολιτική τράπουλα.

Κλεισμένοι λοιπόν στα σπίτια, αποπροσανατολισμένοι και τρομαγμένοι
συνωμοσιολόγοι, οι περισσότεροι προσφεύγουν στον big brother της τηλοψίας (ως
υποκατάστατο του αμερικανοευρωπαίου τρομο-επόπτη).

Μερικοί όμως δεν αντέχουν και δεν ανέχονται να βλέπουν και ν’ ακούν πολιτικά
πουλέν να προβάλλουν τον διάλογο (ενώ το μόνο που έμαθαν είναι να μονολογούν
και να υπονομεύουν κάθε μη αρεστό συνομιλητή τους). Πολιτικά φιντανάκια να
δηλώνουν πόσο όμορφα είναι και πόσο σίγουρα και αποτελεσματικά στη δουλειά
τους (άραγε με ποιον άλλον/ην έχουν συγκριθεί εκτός από τον καθρέφτη τους;).
Πολιτικά άχρηστους και ανεύθυνους να μας μαλώνουν που δεν είμαστε ενεργοί και
σύγχρονοι πολίτες, δηλαδή δεν συμφωνούμε σε όλα μαζί τους.

Μαζί μ’ αυτούς που δεν αντέχουν και δεν ανέχονται το σκότος των σκιών και το
κόστος των σκιαμαχούντων θα προσπαθήσουμε και το 2002 να βγούμε από τις
σπηλιές του τεχνολογικού και απολιτικού παλιμβαρβαρισμού και να ζητήσουμε αυτό
που κάθε άνθρωπος επιθυμεί και εύχεται:

Περισσότερο πολιτικό φως, περισσότερη πολιτική εντιμότητα και ηθική.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.