ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Βοήθεια,οι άτεκνοι!

Θέλουν «ζώνες χωρίς παιδιά». Μήπως πρέπει να αντιτάξουμε τις «ζώνες χωρίς
ζώνες»;

Κλινική γονιμότητας (σκίτσο από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Κάποτε, τα παιδιά αποτελούσαν μια οικονομική αναγκαιότητα. Εντάσσονταν αμέσως
στην κοινότητα των ανδρών, μοιράζονταν μαζί τους τη δουλειά και την ψυχαγωγία,
όλες οι ηλικίες κι όλες οι τάξεις συμπαρασύρονταν στον ίδιο χείμαρρο της
συλλογικής ζωής. Κι ύστερα, με την άνθηση της μεσαίας τάξης, τη διάδοση της
γνώσης και τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας, η κατάσταση άρχισε να αλλάζει.
Το παιδί έπρεπε να περάσει από ειδική μεταχείριση, από ένα είδος καραντίνας,
προτού του επιτραπεί να μπει στον κόσμο των μεγάλων.

Η καραντίνα αυτή είχε για αιώνες τη μορφή του σχολείου. Τον τελευταίο καιρό,
όμως, με πρόσχημα τα δικαιώματα των ατέκνων, αρχίζει να κερδίζει έδαφος στις
Ηνωμένες Πολιτείες η ιδέα των «ζωνών χωρίς παιδιά». Οι άτεκνοι είναι άλλωστε
μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες κατηγορίες του εργατικού δυναμικού.
Σύμφωνα με προβλέψεις της αμερικανικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 2005 ο
αριθμός των σπιτικών με παιδιά θα είναι για πρώτη φορά μικρότερος από τον
αριθμό των σπιτικών με ένα άτομο ή με παντρεμένα ζευγάρια χωρίς παιδιά. Διόλου
περίεργο, έτσι, που άρχισαν να εμφανίζονται φωνές όπως της Έλινορ Μπάρκετ, η
οποία στο βιβλίο της «Πώς η φιλική προς την οικογένεια Αμερική εξαπατά τους
ατέκνους» ισχυρίζεται ότι οι άτεκνοι (όπως αυτή) είναι θύματα διακρίσεων σε
όλους τους χώρους, από τη δουλειά μέχρι την εφορία. Και ζητά να θεσπιστούν
«ζώνες χωρίς παιδιά» στα εστιατόρια, στα αεροπλάνα και στους χώρους
ψυχαγωγίας. «Ώρες χωρίς παιδιά» στα σούπερ-μάρκετ. «Όροφοι χωρίς παιδιά» στα
σπίτια.

Το φαινόμενο της απαλλαγής ολοκλήρων περιοχών από κάποιο ανεπιθύμητο κοινωνικό
χαρακτηριστικό είναι βέβαια ευρύτερο ­ και ορισμένες φορές δικαιολογημένο.
Εκτός από τις «ζώνες χωρίς καπνό», για λόγους δημόσιας υγείας, υπάρχουν οι
«ζώνες χωρίς φορτηγά» σε δρόμους με πολλές κατοικίες, οι «ζώνες χωρίς
σκέιτμπορντ» στα πάρκα, οι «ζώνες χωρίς κινητά» στα εστιατόρια», οι «ζώνες
χωρίς αλκοόλ» σε χώρους άθλησης. Πολλές πόλεις έχουν ανακηρυχθεί «ζώνες χωρίς
πυρηνικά», το Έβερεστ αποτελεί πλέον «ζώνη χωρίς μπουκάλια», ενώ κάτοικοι του
Άσπεν, στο Κολοράντο, προσπάθησαν προ καιρού να ανακηρύξουν την πόλη «ζώνη
χωρίς γούνες». Γίνονται ακόμη κινήσεις να χαρακτηριστούν τα σχολεία «ζώνες
χωρίς διαφημίσεις», το ανθρώπινο γονιδίωμα «ζώνη χωρίς πνευματική ιδιοκτησία»
και το Internet «ζώνη χωρίς μίσος». Πολλοί Αθηναίοι θα ήθελαν ασφαλώς να
θεσπιστούν στην πρωτεύουσα «ζώνες χωρίς διαδηλώσεις».

Αυτό που ίσως να χρειαστούμε σύντομα, σημειώνει ο Κάλεν Μέρφυ στο τελευταίο
τεύχος του Atlantic Monthly, είναι «ζώνες χωρίς ζώνες» όπου θα
καταφεύγουν οι πρόσφυγες του πολιτισμού. Δεν θα μπορούν να αναπνεύσουν από το
τσιγάρο, μωρά που κλαίνε θα τους σπάνε τα νεύρα, και θα κινδυνεύουν να
παρασυρθούν από γυναίκες με γούνες πάνω σε σκέιτμπορντ που θα μιλούν στο
κινητό. Αλλά η ελευθερία έχει κάποιο τίμημα.