ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φλόγα αναστάσιμης ελπίδας από την Τουρκία

Έκτος νεκρός από απεργία πείνας στην Τουρκία. Τα νέου τύπου κελιά στις φυλακές
επιτρέπουν την κακοποίηση των κρατουμένων λέει η είδηση σε εκατό, άντε εκατόν
πενήντα λέξεις.

Ε και;

65 εκατομμύρια είναι οι γείτονες, έξι λιγότεροι έχει άραγε κάποια σημασία; Και
μάλιστα πολιτικοί κρατούμενοι, δηλαδή φυλακισμένοι για τις ιδέες τους; Όταν
είχα ακούσει πρώτη φορά στη ζωή μου ότι κάποιοι επιλέγουν αυτόν τον ακραίο
τρόπο αυτοτιμωρίας για να υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας, μόλις ξεκίναγε η μεγάλη
περιπέτεια της εφηβείας. Προσπαθούσα να φανταστώ πώς είναι κάποιος να ζει
χωρίς τροφή 54 ή 62 μέρες. Στις τουρκικές φυλακές αντέχουν και 174 μέρες, αν
στο νερό προστεθεί και ζάχαρη. Ο Ιρλανδός Μπόμπι Σαντς νεκρός και ήρωας
γίνεται σύμβολο και πρωτοσέλιδο σ’ όλον τον κόσμο. Οι U2 γράφουν τραγούδια και
η είδηση κυκλοφορεί σ’ όλον τον κόσμο. Δέχονταν μόνο νερό.

Εκεί αρχίζουν και τελειώνουν οι ομοιότητες. Γιατί οι νεκροί γείτονες είναι
σχεδόν ανώνυμοι.

Κατά μία έννοια, «γι’ αυτούς τουλάχιστον ξέρουμε ότι πέθαναν, ξέρουμε πώς και
­το κυριότερο­ γιατί» λέει ο Δημήτρης τετραγωνίζοντας τα γεγονότα με τη γνωστή
ψυχραιμία.

«Για σκέψου τους άλλους που απλώς εξαφανίζονται».

Δεν μπορώ να τους σκεφτώ, γιατί δεν τους γνωρίζω. Η μνήμη μου δεν θα τους
αποθηκεύσει ποτέ όπως έχει κάνει με τον Σαντς. Λείπουν και τα βοηθητικά
εργαλεία ταξινόμησης: άλλο ένα αγγλοσαξονικής προέλευσης όνομα κι άλλο ένα
δυσανάγνωστο τουρκικό.

Η είδηση διυλίζεται, διασπάται μπρος σε άλλα συνταρακτικά γεγονότα που, δεν το
κρύβω, κι εμένα τελικά με απασχολούν περισσότερο. Τι καιρό θα κάνει το Πάσχα.
Αν είναι καλύτερο δώρο για το βαφτιστήρι μου λαμπάδα οικολογικού τύπου ή με
παιχνίδι. Πάσχα στην πόλη ή στο χωριό. Τι καινούργια παπούτσια έφερε το
κατάστημα της πλατείας… Ίσως και τα παιγνίδια των εξοπλισμών.

Στην ορθόδοξη Μεγάλη Εβδομάδα της προσωπικής μου ευημερίας η αξία που έδωσαν
στη ζωή τους οι έξι ­σήμερα μπορεί να είναι περισσότεροι­ πολιτικοί
κρατούμενοι ανάβει τη φλόγα της αναστάσιμης ελπίδας.