[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Λένε πως η γενιά του Πολυτεχνείου βολεύτηκε. Ακόμα, υποστηρίζουν ότι ξέφτισαν
τα οράματα της εξέγερσης του ’73. Ισχυρίζονται, μάλιστα, πως τα συνθήματα
εκείνης της εποχής είναι ανεπίκαιρα, παρουσιάζοντας ως αδιάψευστο τεκμήριο το
ότι σήμερα δεν έχει νόημα να φωνάξεις «ψωμί – παιδεία – ελευθερία», αφού
«κανείς δεν πεινάει, δημοκρατία έχουμε και τα παιδιά μας μορφώνονται».

Μια πρώτη παρατήρηση αφορά τη νεολαία, που κάποιοι εύκολα ξεμπερδεύουν μαζί
της, λέγοντας πως είναι… χαμένη στο Ίντερνετ. Οι τελευταίες μαθητικές
κινητοποιήσεις ­ πέραν της όποιας άποψης μπορεί κανείς να διατυπώσει ­ έδειξαν
ότι αυτή η νεολαία είναι όσο ποτέ άλλοτε έτοιμη να προσλάβει τα μηνύματα των
καιρών και να αγωνισθεί.

Μια δεύτερη παρατήρηση αφορά τη σημερινή πραγματικότητα. Υπάρχουν ακόμα
αρκετοί φτωχοί στη χώρα μας. Και η ψαλίδα των ανισοτήτων ανάμεσα σε τάξεις
αλλά και σε εργαζόμενους, που δουλεύουν κάτω από την ίδια στέγη, δεν λέει να
κλείσει με τίποτα!

Έπειτα, το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα όχι απλά δεν προσφέρει ίσες ευκαιρίες
στα παιδιά αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι διαφορές είναι κραυγαλέες
ανάμεσα σε σχολεία, ανάμεσα σε περιοχές των μεγάλων πόλεων και ανάμεσα σε
περιφέρειες της χώρας. Για παράδειγμα ­ σχετικά με το τελευταίο ζήτημα των
ανισοτήτων ανάμεσα σε περιοχές της ελληνικής επικράτειας ­ αρκεί κανείς να
ρωτήσει τους διευθυντές των σχολείων της πρώτης γραμμής (Καστελλόριζο, Κάσος,
Σύμη) πότε και πώς συμπληρώθηκαν ή δεν συμπληρώθηκαν τα κενά σε διδακτικό
προσωπικό.

Όσο για την περίφημη «ελευθερία» του τρίπτυχου του κεντρικού συνθήματος της
γενιάς του Πολυτεχνείου, πέραν του πελώριου ζητήματος της εθνικής ανεξαρτησίας
της χώρας, των προβλημάτων στο Αιγαίο ή της συνεχιζόμενης τραγωδίας της
Κύπρου, υπάρχει ένα θέμα: Στο Κοινοβούλιο φτάνουν ­ όλο και περισσότεροι ­
εκείνοι που έχουν καλές πλάτες σε… χορηγούς, ενώ κανείς βουλευτής δεν δίνει
ουσιαστικά λογαριασμό για το «πόθεν έσχες» της περιουσίας του ή της
πολυδάπανης προεκλογικής καμπάνιας του.

Γι’ αυτό ας μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι η εναπόθεση ενός κόκκινου
γαρίφαλου στη ματωμένη πόρτα του Πολυτεχνείου είναι απλά ένα μνημόσυνο, ένας
φόρος τιμής στους νεκρούς της εξέγερσης του ’73…