Χτίζει την ομιλία του παιδιού

«Είναι ένα επάγγελμα με μεγάλο ψυχολογικό φόρτο, καθημερινά παίρνεις μέσα
σου λίγο από τον πόνο της οικογένειας του ασθενούς και αυτό σε επηρεάζει. Έχει
όμως και χαρούμενες στιγμές, όπως η χαρά που νιώθεις όταν ξέρεις ότι έχεις
καταφέρει να βοηθήσεις κάποιον, αυτό δεν εξαργυρώνεται με τίποτα», εξηγεί για
τη λογοθεραπεία η Μαρινέλα Τσουκαλά.

«Νιώθεις σα να χτίζεις την ομιλία ενός παιδιού, όταν το έχεις αναλάβει με προβλήματα από μικρό και σιγά-σιγά το κάνεις να συνεννοείται», λέει η λογοθεραπεύτρια Μαρινέλα Τσουκαλά

Οι λογοθεραπευτές ασχολούνται με ενήλικους και παιδιά που παρουσιάζουν
προβλήματα στην εκφορά του λόγου. Συχνά όμως οι ασθενείς δεν είναι απλά μικρά
παιδιά που δεν μπορούν να προφέρουν καλά κάποιο γράμμα. «Το να μην μπορεί ένα
παιδάκι να πει το ρο ή το σίγμα είναι μία από τις απλές περιπτώσεις που
αντιμετωπίζουμε. Η μεγάλη προσπάθεια γίνεται για παράδειγμα με τα παιδιά που
έχουν βαριάς μορφής βαρηκοΐα, εγκεφαλική παράλυση ή ακόμα και ανθρώπους που
έχουν υποστεί ένα σοβαρό εγκεφαλικό». Σε αυτές τις περιπτώσεις η πρόοδος του
ασθενούς είναι αργή και πολλές φορές το πρόβλημα δεν διορθώνεται, απλά
επιδέχεται κάποια βελτίωση. Ο λογοθεραπευτής θα χρειαστεί τότε να δουλέψει
πολλές μέρες, ακόμα και χρόνια, για να αρχίσουν να φαίνονται τα πρώτα
αποτελέσματα και τότε «δένεσαι με την οικογένεια και φτάνεις να νιώθεις ότι
είσαι και εσύ ένα μέλος τη». Δουλειά που απαιτεί υπομονή, επιμονή αλλά και
μεγάλα ψυχολογικά αποθέματα, αφού «ο ασθενής δεν είναι κάποιος που τον βλέπεις
μία φορά τον χρόνο, δεν δίνεις ένα χάπι και το πρόβλημα έχει λυθεί, ο
λογοθεραπευτής θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι Θεός».

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δώσει ο λογοθεραπευτής και στις σχέσεις του με
την οικογένεια του ασθενούς. Συχνά οι γονείς είναι αρνητικοί στο να
παραδεχτούν ότι το παιδί τους έχει κάποιο πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια,
αρκετές φορές είναι δύσπιστοι και χρειάζεται υπομονή για να τους πείσει κανείς
να συνεργαστούν στη θεραπεία. «Οι Έλληνες γονείς είναι εντελώς διαφορετικοί
από τους ξένους, γιατί είναι πολύ καχύποπτοι και έτσι είναι δύσκολο να τους
κάνεις ενεργά μέλη στην προσπάθεια».

Η Μαρινέλα Τσουκαλά έχει ήδη συμπληρώσει δώδεκα χρόνια στο επάγγελμα και αυτό
που θα συμβούλευε όσους θα ήθελαν να ασχοληθούν είναι να επισκεφθούν χώρους,
όπως νοσοκομεία, σχολεία για παιδιά με ειδικές ανάγκες, γηροκομεία,«για να
δουν από κοντά αυτά τα περιστατικά και τότε να καταλάβουν αν πραγματικά είναι
αυτό το επάγγελμα που θέλουν να κάνουν, γιατί όταν θα ξεκινήσουν σ’ αυτή τη
δουλειά θα έρθει και μια βαριά περίπτωση και τότε δεν έχεις περιθώρια να
αρνηθείς».

Παρά τις δυσκολίες όμως, η λογοθεραπεία είναι ένα επάγγελμα που μπορεί να
δώσει χαρά και ικανοποίηση όχι μόνο στον ασθενή αλλά και στον λογοθεραπευτή.
«Νιώθεις πραγματικά ότι χτίζεις την ομιλία ενός παιδιού, όταν το έχεις
αναλάβει από μικρή ηλικία και το παρακολουθείς από τις πρώτες του λέξεις μέχρι
τη στιγμή που θα καταφέρει να συνεννοείται. Είναι πολύ συγκινητικό να σε
συναντούν μετά από καιρό, κυρίως η οικογένεια του παιδιού, να σε αγκαλιάζουν
και να σε ευχαριστούν, είναι ανεπανάληπτη εμπειρία».

Το ξεκίνημα και οι συνθήκες εργασίας

Στην Ελλάδα οι σπουδές στη λογοθεραπεία γίνονται στο αντίστοιχο τμήμα των ΤΕΙ
και διαρκούν τρία χρόνια. Στο εξωτερικό όμως οι σπουδές είναι πολύ περισσότερα
χρόνια, φτάνουν συχνά τα έξι και ο βαθμός δυσκολίας είναι μεγάλος. Η Μαρινέλα
Τσουκαλά έχει φοιτήσει σε Πανεπιστήμιο της Αμερικής και μετά τα έξι χρόνια
σπουδών χρειάστηκε να κάνει 300 ώρες επιτηρούμενης πρακτικής για να πάρει το
πτυχίο της. «Οι σπουδές, στο εξωτερικό τουλάχιστον, απαιτούν πολύ διάβασμα,
τόσο που ούτε κι εγώ το φανταζόμουν. Πάντως η πρακτική που κάναμε ήταν
απαραίτητη. Αντιμετωπίσαμε κάθε είδους περιστατικό και είχαμε πάντα την
επιτήρηση ενός επαγγελματία λογοθεραπευτή. Πιστεύω ότι η πρακτική είναι
υποχρεωτική σε αυτόν που επιθυμεί να κάνει σωστά τη δουλειά του και να
βοηθήσει τους ασθενείς». Πέρα όμως από την πρακτική και τις σπουδές, οι
ειδικοί θα πρέπει να ενημερώνονται συνεχώς για τις εξελίξεις στον κλάδο τους
είτε μέσω επιστημονικών συγγραμμάτων, είτε μέσω ξένων περιοδικών οπότε
απαιτείται και η γνώση τουλάχιστον της αγγλικής γλώσσας.

Στη χώρα μας η προσφορά εργασίας είναι ικανοποιητική, κυρίως όμως στον
ιδιωτικό τομέα, όπως σε κλινικές, ιδιωτικά σχολεία, γηροκομεία και κέντρα
αποκατάστασης, ενώ κανείς μπορεί να δουλέψει και ως ελεύθερος επαγγελματίας.
«Για να γίνει πρόσληψη στο Δημόσιο θα πρέπει να προκηρυχθούν θέσεις και μέχρι
σήμερα έχουν προκηρυχθεί ελάχιστες, παρά το γεγονός ότι υπάρχει ανάγκη». Όσο
για τις οικονομικές απολαβές του λογοθεραπευτή, σίγουρα δεν είναι αυτό που
κανείς θα περίμενε και κανείς θα πρέπει να γνωρίζει ότι πρόκειται για
απογευματινή κυρίως δουλειά. Οι συναντήσεις μπορεί να είναι περισσότερες από
μία την εβδομάδα και για αρκετό καιρό και έτσι οι τιμές δεν μπορεί να είναι
ιδιαίτερα υψηλές. «Όποιος επιλέξει αυτό το επάγγελμα για να βγάλει χρήματα
έχει κάνει λάθος, η λογοθεραπεία προσφέρει άλλου είδους εκατομμύρια που δεν
εξαργυρώνονται σε χρήματα».

Η ταυτότητα του λογοθεραπευτή

ΣΠΟΥΔΕΣ: Στα αντίστοιχα τμήματα των ΤΕΙ, στο εξωτερικό.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ: Στον δημόσιο τομέα και σε ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης,
παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία, σχολεία για παιδιά με ειδικές ανάγκες,
νοσοκομεία, κλινικές και γηροκομεία.

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Εσωτερικοί χώροι, κυρίως απογευματινές ώρες.

ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ: Ξεκινούν από τον βασικό μισθό και ποικίλλουν ανάλογα
με το περιβάλλον εργασίας και τις ώρες δουλειάς. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες
καθορίζουν οι ίδιοι τις οικονομικές υποχρεώσεις των ασθενών τους.