[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στον σύγχρονο κόσμο των βαθύτερα αλληλεξαρτώμενων σχέσεων και της
παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός αποφάσεων που
μας αφορούν ως χώρα και κοινωνικό σύνολο λαμβάνονται στα πλαίσια διεθνών
οργανισμών και υπερεθνικών θεσμών (ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Συμβούλιο της
Ευρώπης, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ΟΟΣΑ κ.ά.). Εκτιμάται ότι το 65% περίπου
των αποφάσεων «δημόσιας πολιτικής» που αφορούν τη χώρα λαμβάνονται στα πλαίσια
των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μόνο το 35% στα πλαίσια του εθνικού
πολιτικού συστήματος. Η νέα αυτή σχέση στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων έχει
δημιουργήσει το φαινόμενο της «πολυεπίπεδης κυβέρνησης» (multi-level
governance) για τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κυβέρνηση δηλαδή κάθε
χώρας-μέλους αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος διαδικασιών λήψης
αποφάσεων, στις οποίες συμμετέχουν η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι άλλες χώρες-μέλη,
αλλά και άλλοι συντελεστές διαμόρφωσης πολιτικής.

Η νέα αυτή πραγματικότητα επιβάλλει τη στελεχική παρουσία κάθε χώρας και
βέβαια της Ελλάδας σε όλους τους διεθνείς θεσμούς και οργανισμούς και
ιδιαίτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η χώρα θα πρέπει δηλαδή να έχει στελέχη σε όλα
τα επίπεδα και ιδιαίτερα στα υψηλότερα με πολιτική σημασία και δυνατότητες
άσκησης επιρροής. Ατυχώς η Ελλάδα δεν έχει τη στελεχική παρουσία στους
διεθνείς οργανισμούς που θα ήταν σύστοιχη με το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης και
πολιτικής εμβέλειας της χώρας. Μια σύγκριση με τη στελεχική παρουσία που έχουν
άλλες χώρες, όπως π.χ. Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία στους διεθνείς
οργανισμούς δείχνει το μέγεθος του «ελληνικού ελλείμματος».

Ορισμένοι από τους λόγους για το «έλλειμμα» αυτό είναι αντικειμενικοί και δεν
μπορούν να ξεπερασθούν εύκολα. Τα προβλήματα π.χ. στις σχέσεις με την Τουρκία,
το Κυπριακό κ.λπ. συνιστούν περιοριστικούς παράγοντες στη διεκδίκηση και
ανάληψη από την Ελλάδα ορισμένων σημαντικών πολιτικών θέσεων σε διεθνείς
οργανισμούς. Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι, όπως π.χ. η απουσία συστηματικής
πολιτικής προσωπικού από πλευράς ελληνικής πολιτείας ­ πολιτικής δηλαδή για
την προώθηση Ελλήνων σε θέσεις-κλειδιά στους διεθνείς οργανισμούς με την
επιλογή των κατάλληλων προσώπων για τις θέσεις αυτές. Χρειαζόμαστε επομένως
πολιτική προσωπικού για τους διεθνείς θεσμούς…

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.