ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επιστροφή

Τα πλοία περνούν από τον Βόσπορο και νομίζω πως θα απλώσω το χέρι να τα
ακουμπήσω, μια θολούρα είναι απλωμένη παντού, διαλύεται μονάχα το απογευματάκι
­ και αυτή η βραδύτητα, η νωχελικότητα, ένα διαρκές slow motion, που ξεκινά
από την Πόλη και με διαπερνά ολόκληρη, μου φαίνεται ότι κινούμαι πιο αργά,
σκέφτομαι πιο αργά, αναπνέω πιο αργά…

Αρχίζω να συνηθίζω την απουσία, τον τελεσίδικο χαρακτήρα της, τη μετρώ κάθε
λεπτό που περνά, την κουβαλώ μαζί μου και υπάρχουν στιγμές που μου φαίνεται
ασήκωτη, συνάμα όμως ξέρω πια πως εγώ είμαι ζωντανή, βλέπω ένα Τουρκάκι να με
κοιτά με τα γελαστά του ματάκια, μικρές φωτίτσες, και είναι ολόιδιο με το
Αννούλι μου…

Ο Μάγος, ως συνήθως, μου χαμογελά από μακριά, δεν μιλάει και δεν μ’ ακουμπά,
είναι όμως παντού, με αυτόν τον τρόπο που έχουν ορισμένα πλάσματα από άλλο
κόσμο να σε κάνουν να πιστεύεις ότι μπορεί κάποτε να τ’ αγκαλιάσεις, εγώ του
μιλώ συνέχεια για πράγματα που ήδη ξέρει από αιώνες, παρ’ όλα αυτά μένει,
αναπνέοντας κι αυτός τον βαρύ και δροσερό αέρα, δεν εκπλήσσεται από τίποτα και
δέχεται τα πάντα.

Και έπειτα έρχεται η καθαρότητα του Βορρά, λίμνες και τετραγωνισμένοι
συνδυασμοί, πράσινο – κίτρινο – καφέ και πάλι από την αρχή, εγώ ποια είμαι, ο
ορθολογισμός της Ευρώπης ή το ράθυμο της Ανατολής, ποιος ξέρει, μπάσταρδος
εγκέφαλος και μπάσταρδη ψυχή, χωρίς πατρίδα και χωρίς πίστη…

Όμως, γύρισα ­ εγώ, η μαμά της μαγισσούλας και γυναίκα του Μάγου, είμαι ζωντανή…