[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τα τρία μικρότερα κόμματα της Βουλής, εδώ και αρκετό καιρό, δίνουν την
εντύπωση ότι συνομιλούν για τα πάντα. Μιλάνε συνέχεια για «συνεργασίες»,
«μέτωπα», «συμπόρευση», «συμπαράταξη»…

Όμως, παρά το ευνοϊκό κλίμα στις πρόσφατες ευρωεκλογές, που καταγράφηκε και
στις σχέσεις τους ακόμη και μέσα στη Βουλή, φαίνεται ότι ως αποτέλεσμα
παραμένει «μηδέν εις το πηλίκον»!

Γιατί μπορεί να τα βρίσκουν όλα… στραβά και ανάποδα για τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ
ή να εκφράζουν την άποψη ότι συμπίπτουν οι πολιτικές των δύο μεγαλύτερων
κομμάτων… Όταν όμως «το μαχαίρι φτάνει στο κόκαλο», για «το πώς θα
αντιμετωπισθεί αυτή η συντηρητική πολιτική», τότε ο καθένας βιάζεται και
μαζεύεται στο καβούκι του.

Υπάρχουν φυσικά και αντεπιχειρήματα. Για παράδειγμα, από τη μεταπολίτευση έως
σήμερα ­ αλλά και παλιότερα ­ πολλές συμμαχίες που κτίσθηκαν στον ευρύτερο
χώρο της Αριστεράς σε σαθρές βάσεις γκρεμίστηκαν με πάταγο ή έσβησαν άδοξα.

Έπειτα, πολλοί έγραφαν το ’77 ότι η «Συμμαχία» θα έρθει στις εκλογές τρίτο
κόμμα και ότι θα ξεπεράσει το ΚΚΕ. Αλλά τελικώς δεν μπήκε ούτε στη Βουλή. Και
το ’89, και πάλι πολλοί έγραφαν ότι ο Συνασπισμός θα κερδίσει υψηλό ποσοστό,
αλλά όπως φάνηκε περιορίστηκε σε ποσοστό χαμηλότερο από το άθροισμα των
συνιστωσών του.

Φυσικά, ουκ έστιν αριθμός τέτοιων εξηγήσεων και δικαιολογιών, οι οποίες
φρενάρουν την όποια συνεργασία.

Υπάρχουν όμως δυνάμεις και στα τρία κόμματα ­ ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΔΗΚΚΙ ­ που θεωρούν
επιτακτική τη συνεννόηση, αν όχι τη συνεργασία και τη συμπόρευση.

Θυμίζουν ότι «η Συμμαχία και ο ΣΥΝ δεν περπάτησαν το ’77 και το ’89, γιατί
στην πρώτη περίπτωση πήγαν να τα βάλουν με ένα ανερχόμενο σοσιαλιστικό κόμμα.
Στη δεύτερη, γιατί συμμάχησαν με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τη Ν.Δ. για να
φέρουν την κάθαρση, μη πείθοντας έτσι τον ελληνικό λαό».

Υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι «στις μυλόπετρες της ΟΝΕ και της παγκοσμιοποίησης
αποτελεί πολυτέλεια η καθαρότητα των μοναχικών καβαλάρηδων, για την οποία
άλλωστε κανείς δεν ενδιαφέρεται».

Λένε ακόμη ότι «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει πέντε μέρες κοσκινίζει». Και
θυμίζουν την ηπειρώτικη παροιμία «κακό χωριό τα λίγα σπίτια».