[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σε πρόσφατο κείμενο ακαδημαϊκού συναδέλφου διατυπώθηκε η άποψη ότι οι
«ευρωπαϊστές» στη χώρα μας (οπαδοί της ευρωπαϊκής ενοποίησης) υιοθετούν
(δήθεν) ενδοτική στάση στα μείζονα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Πρώτα απ’
όλα θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι η διάκριση μεταξύ «ευρωπαϊστών» και «μη
ευρωπαϊστών» ή οτιδήποτε άλλο, δεν νομίζω ότι ανταποκρίνεται στην
πραγματικότητα. Όσοι υποστηρίζουμε την ευρωπαϊκή ενοποίηση, το κάνουμε διότι
εκτιμούμε ότι αυτό, πρώτα απ’ όλα, ανταποκρίνεται στα πάγια, διαχρονικά
συμφέροντα της χώρας. Εξυπηρετεί τους στόχους της χώρας για δημοκρατία,
κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη, ασφάλεια για έναν ισχυρό ρόλο της χώρας στο
περιφερειακό και παγκοσμιοποιημένο διεθνές σύστημα και θεσμούς. Το κάνουμε
ακόμη γιατί η ευρωπαϊκή ενοποίηση συνιστά προϋπόθεση για τη σταθερότητα,
ειρήνη και δημοκρατία στην Ευρώπη και διεθνώς.

Και όπως έγραψε πρόσφατα ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κ. Ανάν, στη
μεταψυχροπολεμική εποχή το συλλογικό, ευρύτερο συμφέρον ταυτίζεται ­ θα πρέπει
να ταυτίζεται ­ με το εθνικό συμφέρον. Αλλά η υποστήριξη της ευρωπαϊκής
ενοποιητικής διαδικασίας θα πρέπει να νοηθεί ως η συμμετοχή σε μια διαδικασία
καθημερινής διαπραγμάτευσης για τη μεγιστοποίηση των συμφερόντων της χώρας. Με
άλλα λόγια, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να
σημαίνει εκχώρηση οποιασδήποτε θέσης ή οποιαδήποτε συμβιβαστική υποχώρηση, που
δεν αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πακέτου που προσφέρει πλεονεκτήματα στη χώρα
και συμβάλλει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της σε ευρεία έννοια.

Για να χρησιμοποιήσουμε τη μάλλον κακόηχο λέξη τα «ανταλλάγματα», η απόσπαση
ανταλλαγμάτων για οποιαδήποτε διαπραγματευτική παραχώρηση αποτελεί μέρος της
όλης φιλοσοφίας που διέπει τη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Βεβαίως, η διαπραγμάτευση αυτή δεν είναι και δεν πρέπει να είναι
«μεσανατολικό παζάρι». Στηρίζεται σε κανόνες και αρχές, σε μακροχρόνιες
επιδιώξεις που δεν θα πρέπει να θυσιάζονται σε βραχυχρόνιες σκοπιμότητες. Η
διαπραγμάτευση στην Ένωση απαιτεί Στόχους, Στρατηγική, Συμμαχίες (3 Σ).
Απαιτεί επιχειρήματα, συνέχεια και συνέπεια. Όπως δείχνει η εμπειρία, όταν
επικρατούν τα στοιχεία αυτά στη διαπραγμάτευση, η Ελλάδα επιτυγχάνει τους
στόχους της.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.