ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο κόσμος της Λουθία

Ντύνεται στα κόκκινα (όταν φοράει κάτι). Της αρέσει το σεξ, τόσο με άνδρες
όσο και με γυναίκες. Τα βιβλία της πουλάνε. Κι είναι μόλις 30 ετών. Αν έχει
κανείς το τηλέφωνό της…

Λουθία Ετσεμπαρία: «Δεν με ενδιαφέρουν οι ετικέτες»

Στην αρχή είπαν ότι μοναδικό της ταλέντο είναι το κορμί της. Όταν κέρδισε
πέρυσι το βραβείο Ναδάλ, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιβηρικής
Χερσονήσου, οι κριτικοί έμειναν άφωνοι. Για πολλές εβδομάδες δεν μιλούσαν για
τίποτα άλλο. Τότε τη συνέκριναν με την Αλμουδένα Γκράντες. Μα η Λουθία
Ετσεμπαρία αρνείται όλες τις συγκρίσεις κι όλες τις ετικέτες. Σέβεται τον
άνθρωπο που με τη «Ζωή της Λούλου» έχει πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα,
αλλά δηλώνει πως δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική από εκείνη. «Εγώ
είμαι φεμινίστρια, η Αλμουδένα αντιφεμινίστρια», λέει στο περιοδικό «Εσπρέσο».
«Εγώ τάσσομαι υπέρ της πλήρους ελευθερίας των σεξουαλικών επιλογών, εκείνη
είναι καθαρή ετερό. Εγώ, στα βιβλία μου, περιγράφω έναν κόσμο όπου οι γυναίκες
είναι αυτόνομες, ενώ το δικό της αφηγηματικό σύμπαν στρέφεται γύρω από τους
άνδρες. Ακόμα και στον τρόπο ζωής είμαστε διαφορετικές: εκείνη ανήκει στο
λογοτεχνικό κατεστημένο, εγώ είμαι απέξω και σκοπεύω να παραμείνω εκεί».

Το πρώτο της βιβλίο λεγόταν «Έρωτας, περιέργεια, προζάκ και αμφιβολίες» και
κυκλοφόρησε το 1997. Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε τότε επανελήφθη και με το
δεύτερο βιβλίο της, το «Βεατρίκη και τα ουράνια σώματα», που έμεινε για
πολλούς μήνες στην κορυφή των μπεστ-σέλερ. Όπως δείχνει και ο τίτλος, η
συγγραφέας εμπνεύστηκε από την αστρονομία. Η ιστορία της Βεατρίκης, όμως,
είναι ένας ύμνος στην ελευθερία της σεξουαλικής επιλογής. Η ηρωίδα έχει μια
σεξουαλική σχέση με τη Μόνικα, φίλη της από το σχολείο, κι έπειτα συνδέεται με
μια νεαρή Αγγλίδα, ενώ παράλληλα κάνει έρωτα μ’ έναν άνδρα. Ζει ανάμεσα στη
Μαδρίτη και το Εδιμβούργο, δύο πόλεις αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους («η
πρώτη είναι οριζόντια, η δεύτερη κάθετη, η Μαδρίτη είναι μια πόλη των φώτων,
το Εδιμβούργο είναι γκρίζο»), παρόμοιες όμως ως προς τις συνήθειες και τις
απογοητεύσεις της νεολαίας. Η Βεατρίκη περνάει απ’ όλα τα στάδια της επίγειας
κόλασης, γνωρίζει διάφορους παρανοϊκούς, παίρνει ναρκωτικά, προσπαθούν να τη
βιάσουν, τραυματίζει με πιστόλι έναν άνδρα. Μα, στο τέλος, είναι η μόνη που
διατηρεί ένα είδος αθωότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι η συγγραφέας της έδωσε το
όνομα της αγαπημένης γυναίκας του Δάντη.

Το βιβλίο ανήκει στον αναγνώστη, έλεγε ο Ρολάν Μπαρτ. Και η Λουθία συμφωνεί
μαζί του. Δεν συμφωνεί, αντίθετα, με τους ιδρυτές της ψυχανάλυσης, τον Φρόυντ
και τον Λακάν, ούτε μ΄ εκείνο τον μύθο των φεμινιστριών, τη Λυς Ιριγκαραί. Αν
ήταν σωστές οι θεωρίες τους, λέει, η λεσβιακή πλευρά της Βεατρίκης θα ήταν
αποτέλεσμα της κακής σχέσης της με τη μητέρα της. Όμως αυτό ισοδυναμεί με την
άρνηση της ατομικής ελευθερίας. Η σεξουαλικότητα είναι κάτι πιο πολύπλοκο, πιο φευγαλέο.