ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μιζέρια της ομορφιάς

Ο ΚΩΣΤΑΣ εκείνη την ημέρα ήρθε στο γραφείο με ανάμεικτα συναισθήματα. Άρχισε
τη διήγηση και σε λίγο όλοι κρέμονταν από τα χείλη του. Το περασμένο βράδυ
είχε επισκεφθεί ένα από τα πολλά στριπτιζάδικα των προαστίων με Ρωσίδες,
Ουκρανές και άλλα κορίτσια από την Ανατολική Ευρώπη. Η αφήγησή του ήταν
παραστατικότατη, ο θαυμασμός του για την ομορφιά των κοριτσιών ειλικρινής και
οι ερωτήσεις μας πάμπολλες για τα πριν και τα μετά.

Οι διηγήσεις του Κώστα για τις αντιδράσεις των θαμώνων μπροστά στη θέα των
καλλίγραμμων κοριτσιών ­ αντιδράσεις που ποίκιλλαν από την αμηχανία έως τη
χυδαιότητα ­ άνοιξαν μια χαραμάδα στον κόσμο των ανδρών. Με το τρακ του
πρωτάρη σε τέτοιου είδους θεάματα, με την πλάκα που έγινε με τους κολλητούς
του, με τον γνήσιο θαυμασμό του για την αισθησιακή Ουκρανή και την απόφασή του
να ξαναπάει και ό,τι προκύψει, μας είπε όλα όσα λένε οι άνδρες όταν βρίσκονται
μεταξύ τους…

Κάποια στιγμή όμως η πλάκα σταμάτησε. Στη σκέψη των όσων τις έκαναν να φθάσουν
μέχρι εδώ, στη θύμηση των ιστοριών που αποκαλύπτονται συνεχώς τον τελευταίο
καιρό, στην ιδέα των όσων αναγκάζονται να κάνουν όταν σβήνουν τα φώτα, και των
ονείρων για μια καλύτερη ζωή που εξανεμίζονται από την σκληρή πραγματικότητα.

Παρά τα λεγόμενά του ο Κώστας δεν ξαναπήγε στο στριπτιζάδικο. Ίσως γιατί βαθιά
μέσα του και μακριά από τη θέα των λικνιζόμενων γυναικών έκανε την ίδια σκέψη
με τους περισσότερους από εμάς: ότι σ’ αυτές τις καταστάσεις η πλάκα της
παρέας σταματά να έχει αξία, η ομορφιά επισκιάζεται από την κυνικότητα των
νταβατζήδων, ο χορός δεν εκπέμπει αισθησιασμό, αλλά τη μιζέρια μιας ζωής χωρίς έρμα.