Πού συμφέρει στην Ευρώπη

Ο σφιχτοχέρης πολίτης της Ευρώπης δουλεύει στο Λουξεμβούργο, ζει στην Αθήνα,
πληρώνει φόρους στη Βρετανία, καπνίζει στην Ισπανία, πίνει την μπίρα του στη
Γερμανία και παίρνει ασπιρίνη για τον πονοκέφαλό του στην Ιρλανδία. Το
περιοδικό «Φόκους» σκιαγραφεί στο τελευταίο τεύχος του την εικόνα μιας Ευρώπης
βαθιά διχασμένης από τις τιμές της.

Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ έχει το χαμηλότερο ποσοστό φορολόγησης εισοδήματος στην Ευρώπη, ίσο
με εκείνο της Πορτογαλίας. Η Δανία, με 62%, είναι επικεφαλής στον κατάλογο
αυτό, αλλά οι Δανοί αμείβονται εντυπωσιακά καλά. Η αγοραστική τους δύναμη ­
μετρημένη με τα λεπτά της ώρας που ένας εργάτης χαλυβουργίας χρειάζεται για να
κερδίσει το αντίτιμο ενός κιλού ψωμιού ­ είναι δεύτερη μόνον έπειτα από την
αγοραστική δύναμη των Βρετανών. Ο Βρετανός εργάτης χαλυβουργίας χρειάζεται
επτά λεπτά, ο Δανός οκτώ· ο Έλληνας 17,5 λεπτά και ο Σουηδός μισή ώρα.

Ο ακριβότερος τρόπος για να αγοράσει κανείς μία Μερτσέντες C180 ή ένα
Φολκσβάγκεν Γκολφ είναι να πάει στη Βρετανία (η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται στον
σχετικό κατάλογο). Ακόμη όμως κι ένας Γερμανός θα αγοράσει τα αυτοκίνητα αυτά
φθηνότερα αν ταξιδέψει ως την Ολλανδία ή την Ισπανία.

Τα ενοίκια στο Λονδίνο είναι εκτός συναγωνισμού σε σχέση με τις άλλες
πρωτεύουσες της Ευρώπης. Το «Φόκους» εκτιμά ότι ένα τριάρι στο Λονδίνο
ενοικιάζεται έναντι 1,25 εκατομμυρίου δραχμών το μήνα. Το ενοίκιο του ίδιου
διαμερίσματος στην Αθήνα υπολογίζεται από το περιοδικό στις 100.000 δραχμές (η
φθηνότερη πρωτεύουσα όσον αφορά τα ενοίκια), στο Βερολίνο 125.000 δραχμές, στη
Μαδρίτη 150.000 δραχμές, στις Βρυξέλλες 175.000 δραχμές και στο Λουξεμβούργο
250.000 δραχμές.

Πρόκειται φυσικά για μια «στατιστική φωτογραφία»: αυτή τη στιγμή τα ενοίκια
στο Βερολίνο είναι ασυνήθιστα χαμηλά, ενώ στο Λονδίνο ασυνήθιστα υψηλά. Το
χάσμα είναι τεράστιο. Τα δεύτερα ακριβότερα ενοίκια στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι
στην Ιρλανδία, όπου το τριάρι στοιχίζει 250.000 τον μήνα.

Η διατροφή είναι φθηνότερη στη Βρετανία, η οποία, με εξαίρεση την Πορτογαλία,
έχει το φθηνότερο ψωμί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Γαλλία, η χώρα της μπαγκέτας,
είναι η ακριβότερη. Τα ζυμαρικά είναι φθηνότερα στην Ιταλία. Για ευνόητους
λόγους (βλ. τρελές αγελάδες…), η Βρετανία έχει το φθηνότερο μοσχαρίσιο κρέας
στην Ε.Ε. Η Γερμανία και η Δανία είναι οι ακριβότερες στο ψάρι, τα φρούτα, το
μοσχαρίσιο κρέας και τον καφέ. Το βρετανικό βούτυρο είναι το φθηνότερο, το
ισπανικό το ακριβότερο. Η Δανία, μείζων παραγωγός γαλακτοκομικών προϊόντων,
είναι η ακριβότερη στο γάλα, το τυρί και τα αυγά· η Βρετανία και η Πορτογαλία
είναι οι φθηνότερες.

Το ποτό έχει ακριβύνει στην Ιρλανδία. Το κρασί είναι εκεί και στη Φινλανδία το
ακριβότερο στην Ε.Ε. και η μπίρα κοστίζει τριπλάσια απ’ ό,τι στη Γερμανία. Η
Ισπανία είναι ο παράδεισος σε αυτά ­ έχει τα φθηνότερα τσιγάρα, το φθηνότερο
κρασί και καλή τιμή στην μπίρα.

Η Ελλάδα και η Βρετανία είναι οι καλύτεροι τόποι στην Ε.Ε. για να γεμίσει
κανείς το ντεπόζιτο της βενζίνης του. Η Σουηδία και η Ιταλία είναι οι
χειρότερες. Οι Γερμανοί περνούν τα σύνορα και πηγαίνουν στην Πολωνία για να
βρουν φτηνά καύσιμα. Η Βρετανία, η Ιρλανδία και οι σκανδιναβικές χώρες είναι
τα καλύτερα μέρη για να αγοράσει κανείς φάρμακα, ενώ η Γερμανία και η Αυστρία
είναι οι χειρότερες με διαφορά.

ΩΣΤΟΣΟ, από τις στατιστικές αυτές λείπουν στοιχεία σημαντικά για την ποιότητα
της ζωής: η Βρετανία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο έχουν τα μικρότερα ποσοστά
ηλιοφάνειας στην Ε.Ε., εξαιρουμένης της Ιρλανδίας. Ακόμη και η Φινλανδία έχει
περισσότερες λιακάδες από τα κράτη της Μπενελούξ.

Οι διαφορές ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. συγκαλύπτονται σε κάποιο βαθμό από τις
ισοτιμίες. Ωστόσο, από το 2002 οι τιμές στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. θα
υπολογίζονται σε ευρώ και όχι σε εθνικά νομίσματα. Και τότε θα αρχίσουν να
τίθενται διάφορα ερωτήματα, όπως π.χ. γιατί η τιμή ενός κουτιού γάλακτος
διαφέρει ως και κατά 50% σε μια υποτίθεται ενωμένη Ευρώπη.