ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ελευθερία έρχεται από τη θάλασσα

ΕΠΙΝΟΗΣΕ ΜΙΑ Ιστορία

­ Ήταν κατακαλόκαιρο και το κορίτσι ήταν ξαπλωμένο στα βότσαλα.

Το αεράκι φύσαγε από τη θάλασσα. Άκουγε το κύμα και νόμισε πως άκουγε τη φωνή
της θάλασσας. Αυτό είναι το καλύτερο καλοκαίρι. Κάθε καλοκαίρι είναι το
καλύτερο. Γαλάζιο, αέρινο, ζεστό.

Όλες της οι υποχρεώσεις ήταν να βλέπει τη θάλασσα, ν’ ακούει το κύμα και να
μυρίζει τον αέρα. Δεν σκεφτόταν τίποτα.

Αισθανόταν ελεύθερη, κι αυτό το αίσθημα την οδήγησε στο φως του ήλιου και στη
βουή της θάλασσας, που έσκαγε στην άμμο και στην πέτρα.

Ένα απροσδόκητο κόκκινο φως χρωμάτισε τον ορίζοντα, κατά μήκος της ακρογιαλιάς.

Ένας γλάρος με άσπρες φτερούγες χάιδευε τα κύματα.

Ξέχασε να τελειώσει την ιστορία ­ αν υπήρχε κάποιο τέλος σε μια ιστορία χωρίς
αρχή και χωρίς υπόθεση.

Ο ήλιος τώρα κολυμπούσε στη θάλασσα. Πήρε το δρόμο για το ξενοδοχείο. Το
τηλέφωνο χτύπησε, τραντάζοντας την ησυχία και κόβοντας τη στιγμή της σε δύο
φέτες. Σ’ αυτήν που πρόλαβε κι ένιωσε και σ’ αυτήν που ζούσε.

Η φωνή στο τηλέφωνο της θύμισε ότι είχε υποχρεώσεις. Υποθέσεις της στεριάς,
εκκρεμότητες, δεσμεύσεις οικείες.

Κοίταξε το γαλάζιο τοπίο μπροστά της.

Έτσι κι αλλιώς η ελευθερία έρχεται από τη θάλασσα, σκέφτηκε.