ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ντανιέλ και Μαζαρίν

Δύο γενιές. Η κόρη και η χήρα του Φρανσουά Μιτεράν εξέδωσαν τα βιβλία τους τις ίδιες μέρες

Τα φέρνει μερικές φορές έτσι η τύχη: δύο γυναίκες να εκδίδουν τις ίδιες μέρες
τα βιβλία τους, αφιερωμένα στον ίδιο άνδρα, που αγάπησαν και οι δύο. Αλλά με
πόσο διαφορετικό τρόπο!

ΤΟ ΕΝΑ βιβλίο, με την υπογραφή της Μαζαρίν Πενζό, έχει τον περίεργο τίτλο
«Πρώτο μυθιστόρημα» (εκδ. Julliard). Δεν πρόκειται για αυτοβιογραφικό κείμενο
αλλά για μυθιστόρημα, βεβαιώνει η συγγραφέας. Οι δύο ήρωες, η Αγκάτ και ο
Βικτόρ, είναι δύο απόφοιτοι της φιλοσοφικής σχολής που ζουν στο Παρίσι.
Εργάζονται, κάνουν βόλτες, συναντούν τους φίλους τους στα μπιστρό, πηγαίνουν
σε πάρτι και δεν καταλαβαίνουν πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Μια λεπτομέρεια:
η Αγκάτ έχει μια καταπληκτική σχέση με τον πατέρα της. Τόσο καλή, όσο ήταν η
σχέση που είχε η 23χρονη συγγραφέας με τον δικό της πατέρα, τον Φρανσουά
Μιτεράν, στον οποίο και αφιερώνει το βιβλίο της.

«Όταν έβλεπα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην τηλεόραση, ήταν ένας άλλος
άνθρωπος, ένας δημόσιος άνδρας με τη στενή έννοια, σχεδόν ένας ξένος», λέει η
Μαζαρίν. «Ξαναδιάβασα πρόσφατα όλο το έργο του Φρανσουά και διαπίστωσα ότι
βρισκόταν σε πλήρη αντίφαση μ’ αυτό όσο είχε την Προεδρία», τονίζει η Ντανιέλ
Μιτεράν σε συνέντευξή της στη «Λιμπερασιόν» με αφορμή την έκδοση του δικού της
βιβλίου με τίτλο «Η άνοιξη των ανυπότακτων» (εκδ. Ramsay). Αν και το ζευγάρι
απεικονίζεται στο εξώφυλλο, ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας εμφανίζεται φευγαλέα
μόνο στο βιβλίο. Μα οι δημοσιογράφοι επιμένουν: πώς εξηγείται όλος αυτός ο
θαυμασμός προς τον Μιτεράν από μια γυναίκα που επικρίνει την πολιτική που και
εκείνος εφήρμοσε;

Η Ντανιέλ εξοργίζεται. «Ξεχνάτε ότι ο Μιτεράν ήταν ο μόνος ευρωπαίος ηγέτης
που υποστήριξε το 1985 τον πρόεδρο του Περού Άλαν Γκαρσία όταν τον κτυπούσαν
οι Αμερικανοί; Δεν ήταν ο μόνος που βοήθησε τους Σαντίνιστας; Έλεγε: “Το κάνω
για τη συνείδησή μου, αλλά γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν θα χρησιμεύσει σε
τίποτα”. Το 1981 ακολούθησε μια κοινωνική πολιτική την οποία θα ήθελε να
συνεχίσει. Αναγκάστηκε όμως να κάνει πίσω το 1983 μπροστά στα εμπόδια που
έθετε η παγκόσμια πολιτική της οικονομίας της αγοράς. Αν τον είχαν ακολουθήσει
οι άλλοι Ευρωπαίοι, θα είχε γίνει ένα σημαντικό άλμα προς τα εμπρός. Ο
Φρανσουά έφυγε αλλά η σκέψη του παραμένει, όπως παραμένει η σκέψη του Τσε και
όλων των μεγάλων οραματιστών».

Το κακό, για την Ντανιέλ Μιτεράν, είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια.
Ο Ζοσπέν είναι τίμιος και προσπαθεί να δώσει λύσεις, αλλά δεν εντάσσει την
πολιτική του σε κάποιο σχέδιο. Το όραμα λείπει από τους σημερινούς πολιτικούς
­ υπάρχει όμως στην κοινωνία. «Περιμένετε πέντε, έξι χρόνια και θα δείτε. Θα
υπάρξει ένα μεγάλο κίνημα που θα ξαναδώσει λόγο ύπαρξης σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Ένα κίνημα που θα φέρει κοντά τους ανθρώπους και θα τους εμφυσήσει την αίσθηση
της αλληλεγγύης».