ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ταπεινά όνειρα και ανθρωπιά

Ο Λανσάνα εργαζόταν, με υποτροφία, σε μια μεγάλη εφημερίδα του Σικάγο. Ήταν
από τη Σιέρα Λεόνε, λάτρευε τα τραγούδια του Μπομπ Μάρλεϊ, μας εξηγούσε τι
σημαίνει να είσαι Ρασταφάρι και διηγιόταν συχνά ιστορίες από την ταραγμένη
πολιτική ζωή του τόπου του και όλης της Δυτικής Αφρικής. Είχε μπει αρκετές
φορές φυλακή λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων και προέβλεπε ότι όταν θα
επέστρεφε θα βρισκόταν και πάλι στα κρατητήρια της Φρίταουν. Όπερ και εγένετο.

Διαβάζοντας πρόσφατα μια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας έμαθα ότι ο Λανσάνα
βρίσκεται και πάλι κυνηγημένος από τη στρατιωτική χούντα της χώρας του. Τότε
τον πειράζαμε και του προτείναμε τρόπους απόδρασης. Τώρα δεν μπορούμε να
κάνουμε τίποτα γι’ αυτόν. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως μπορούμε να βοηθήσουμε ένα
συμπατριώτη του που βρίσκεται σε εξίσου δεινή θέση.

Ο Σεσάι είναι 25 ετών. Οι στρατιώτες σκότωσαν μπροστά στα μάτια του τους
γονείς του κι αυτός ανέβηκε στο πρώτο πλοίο που βρήκε για να εγκαταλείψει τη
Σιέρα Λεόνε. Έφθασε στην Ελλάδα και προσπάθησε να φύγει με πλαστά χαρτιά για
την Αγγλία χωρίς να γνωρίζει την διαδικασία για την χορήγηση ασύλου.
Συνελήφθη, πέρασε 2 μήνες στις φυλακές των Ιωαννίνων, αφέθη ελεύθερος αλλά
λόγω ενός νομικού κωλύματος αποφασίστηκε η απέλασή του.

Εάν επιστρέψει στη χώρα του υπάρχουν πολλές πιθανότητες να δολοφονηθεί. Παρ’
ό,τι πριν από λίγες ημέρες Δυτικοαφρικανικές στρατιωτικές δυνάμεις ανέτρεψαν
τη χούντα, η κατάσταση στη Σιέρα Λεόνε εξακολουθεί να είναι έκρυθμη. Ο Σεσάι
βρίσκεται στα κρατητήρια της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ελπίζοντας σ’ ένα πιο φωτεινό
μέλλον.

Και σε μια ήσυχη γωνιά του κόσμου όπου θα μπορεί να έχει ένα δικό του ραφείο,
χωρίς να φοβάται για τη ζωή του. Ταπεινά όνειρα, που για να πάρουν υπόσταση
χρειάζονται μόνο λίγη ανθρωπιά…