ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η δικτατορία του αυτοκινήτου

Σωτήρια πρωτοβουλία. Ο Ντικ Φαλκένμπερι επιδιώκει την επέκταση του υπάρχοντος σιδηροδρόμου μήκους 1,5 χιλιομέτρου

Ένας ποιητής εδώ, ένας ταξιτζής εκεί, ένας ακροβάτης πιο πέρα. Οι πρωτοβουλίες
κατά του αυτοκινήτου σε διάφορες χώρες μοιάζουν μεμονωμένες. Εκτός αν τις
ενώνει κάποιο αόρατο νήμα.

ΣΤΗ ΛΥΩΝ, ιδρύθηκε πρόσφατα ένα διεθνές γραφείο για τον συντονισμό της
κινητοποίησης κατά της δικτατορίας του αυτοκινήτου. Στο Λονδίνο, η αντίσταση
συντονίζεται από την οργάνωση «Ας ανακτήσουμε τους δρόμους», που έχει
αποκλείσει μέχρι τώρα τρεις φορές τους δρόμους για να οργανώσει αυθόρμητες
γιγαντιαίες γιορτές. Στο Άμστερνταμ, έγινε πέρυσι το πρώτο «πάρτι δρόμου» της
ιστορίας. Στο Μόντρεαλ, η οργάνωση «Ο κόσμος με ποδήλατο» στηρίζεται στα
«κυκλο-δράματα» του εκπροσώπου της Ρόμπερτ Σίλβερμαν, ποιητή και
δοκιμιογράφου, που την περασμένη δεκαετία έγραψε ένα άρθρο «στη μνήμη του
αυτοκινητόδρομου ο οποίος κατέστρεψε πάνω από 300 σπίτια και εκτόπισε
ολόκληρους πληθυσμούς υποβαθμισμένων περιοχών».

Το Βερολίνο έχει τον τρελό του χωριού. Λέγεται Μίχαελ Άρτμαν, είναι 31 ετών
και φανατικός εχθρός του αυτοκινήτου, «που κάνει θόρυβο, βρωμάει, καταλαμβάνει
πολύ χώρο και σκοτώνει παιδιά». Εδώ και δέκα χρόνια ο Άρτμαν σκαρφαλώνει πάνω
στ’ αυτοκίνητα που ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια ή κυκλοφορούν στους πεζόδρομους.
Αν και προσέχει να μην κάνει ζημιά, έχει συλληφθεί πολλές φορές και έχει
καταδικαστεί σε πρόστιμα. Πριν από λίγο καιρό, όμως, ένα γερμανικό δικαστήριο
τον δικαίωσε, επιτρέποντας το «σκαρφάλωμα σ’ ένα αυτοκίνητο υπό τον όρο να
είναι σταθμευμένο στο κράσπεδο του δρόμου και να μην υπάρχει πρόθεση
καταστροφής του».

Τα τελευταία νέα έρχονται από το Σηάτλ. Ο 30χρονος Γκραντ Κόγκσουελ και ο
45χρονος Ντικ Φαλκένμπερι, ποιητής και ταξιτζής αντιστοίχως, κατόρθωσαν να
πείσουν τους συμπολίτες τους ότι πρέπει να κατασκευαστεί ένα νέο σύστημα
μαζικής μεταφοράς ­ συγκεκριμένα, ένας υπέργειος μονοτρόχιος σιδηρόδρομος
μήκους 64 χιλιομέτρων, κόστους ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, με 28 σταθμούς
και τραίνα χωρίς οδηγό. Και το έπραξαν χωρίς πολιτική εμπειρία, με ελάχιστα
χρήματα και παρά την περιφρόνηση με την οποία τους αντιμετώπισαν το πολιτικό
κατεστημένο και ο Τύπος. Δεν συγκέντρωσαν απλώς τις 18.000 υπογραφές που
απαιτούνταν για να αποκτήσει αυτομάτως η πρόταση ισχύ νόμου. Πέτυχαν να
υιοθετηθεί και μια παράγραφος που ορίζει ότι αν η συγκεκριμένη σιδηροτροχιά
δεν έχει κατασκευαστεί μέσα στους επόμενους 12 μήνες, θα παρακρατηθούν οι
μισθοί των μελών του δημοτικού συμβουλίου…

Ποιοι παράγοντες εξηγούν αυτή την επιτυχία; Πρώτον, το γεγονός ότι το Σηάτλ
περιβάλλεται από θάλασσα με αποτέλεσμα να έχει αποφύγει τη μεταπολεμική
καταστροφή που υπέστησαν άλλες πόλεις εξαιτίας των αυτοκινήτων. Δεύτερον, η
παράδοση που έχει η πόλη στις εξεγέρσεις: από εδώ ξεκίνησαν ο Κουρτ Κομπέιν
και το γκραντζ. Και τρίτον, η κούραση των κατοίκων από τα καθημερινά μποτιλιαρίσματα.

Ο νέος δήμαρχος Πωλ Σελ που ανέλαβε χθες τα καθήκοντά του υποσχέθηκε πως θα
κάνει ό,τι μπορεί για να γίνει σεβαστή η θέληση των συμπολιτών του. Κι αν
στους εννιά μήνες που μένουν μέχρι τις εκλογές στη νεφόπληκτη πόλη μας
αναλαμβάναμε κι εμείς μια πρωτοβουλία για να δεσμεύσουμε τον επόμενο δήμαρχο;