ΠΡΟΣΩΠΑ «Αποκαλύψεις» στην αυτοβιογραφία

Πωλ ΜακΚάρτνεϋ. Ένας ζωντανός μύθος και μια καλοδουλεμένη αυτοβιογραφία, με τίτλο «Many Years from Now»

Μια αυτοβιογραφία εξυπηρετεί συνήθως δύο σκοπούς. Ο πρώτος είναι να τονώσει το
εγώ του συγγραφέα. Ο δεύτερος, να παρουσιάσει τα γεγονότα από μια νέα οπτική
γωνία. Προς όφελος πάντα του συγγραφέα. Εν προκειμένω του Πωλ ΜακΚάρτνεϋ.

ΤΟ «ΜΑΝΥ Years from Now» δεν είναι ένα αμιγώς αυτοβιογραφικό βιβλίο: πρόκειται
για την ιστορία του Πωλ ΜακΚάρτνεϋ έτσι όπως αυτός τη διηγήθηκε στον Μπάρρυ
Μάιλς, ιδρυτή του περιοδικού «International Times» και παλιού γνώριμου των
αμίμητων «Σκαθαριών». Ένα βιβλίο με ιστορικό, ασφαλώς, ενδιαφέρον. Τουλάχιστον
για όσους παραμένουν φίλοι των «Σκαθαριών», έστω κι αν έχουν περάσει κοντά
τριάντα χρόνια από τη διάλυσή τους. Ή όσους αρέσκονται να μαθαίνουν
γαργαλιστικές λεπτομέρειες γύρω από την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών, έστω κι
αν κάποιοι απ’ αυτούς δεν βρίσκονται πλέον κοντά μας. Και είναι πολλοί.

Ο αντικειμενικός σκοπός για τον οποίο γράφτηκε το «Many Years from Now» είναι
σαφής: να αποκαταστήσει την αλήθεια όσον αφορά τη, θυελλώδη, σχέση του «σερ
Πωλ» με τον Τζων Λέννον, αποτίοντας έναν ύστατο φόρο τιμής στον αδικοχαμένο
τραγουδιστή του συγκροτήματος. Πλέκοντας επίσης, εμμέσως, το εγκώμιο του ίδιου
του ΜακΚάρτνεϋ, ως διανοούμενου και ευαίσθητου καλλιτέχνη… Που δεν
καταφέρνει βέβαια να μην κατονομάσει την πηγή όλων των δεινών που έπληξαν τα
«Σκαθάρια» και τον Λέννον προσωπικά: τα φαρμακερά βέλη του ΜακΚάρτνεϋ
στοχεύουν κατ’ αποκλειστικότητα τη Γιόκο Όνο, την επιρροή της οποίας
χαρακτηρίζει εξίσου καταστροφική με την εξάρτηση του Λέννον από την ηρωίνη!

Πέρα όμως από αυτά τα κάπως κακεντρεχή σχόλια, το «Many Years from Now»
περιέχει αρκετές ενδιαφέρουσες ιστορίες που ρίχνουν φως στις διαπροσωπικές
σχέσεις των μελών του συγκροτήματος και σκιαγραφούν μια ολόκληρη εποχή, την
εποχή του «Swinging London» της δεκαετίας του ’60, τότε που κάθε εμφάνιση των
«Σκαθαριών» προκαλούσε κυκλοφοριακό χάος και μαζική υστερία σε χιλιάδες
κοριτσόπουλα. Δεν λείπουν και κάποιες «αποκαλύψεις» που έρχονται μάλλον να
επιβεβαιώσουν όσα οι «φαν» υποψιάζονταν από καιρό: ο ΜακΚάρτνεϋ δεν διστάζει
πλέον να παραδεχτεί ανοιχτά πως τα σεξουαλικά υπονοούμενα ή οι νύξεις περί
ναρκωτικών που περιέχουν οι στίχοι κάποιων τραγουδιών ήταν κάθε άλλο παρά
τυχαία. Ασφαλώς μια τέτοια παραδοχή έρχεται σε σύγκρουση με τους κανόνες της
πολιτικής ορθότητας. Στους ζωντανούς μύθους, όμως, συγχωρούνται, καθώς
φαίνεται, τα πάντα….