Στο έλεος των κακοποιών

Κινητοποίηση στρατού. Οι στρατιώτες έλαβαν θέση μάχης στη Νάπολι, όπου μαίνεται ο πόλεμος των συμμοριών

Η Νάπολι του 1997 θυμίζει Σικάγο του 1930. Ο πόλεμος των αντίπαλων συμμοριών
μαίνεται στους δρόμους της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας του οργανωμένου εγκλήματος,
με πρωταγωνιστές νέα πρόσωπα, άγνωστα στην αστυνομία. Μετά το τελευταίο κύμα
βίας, οι ιταλικές αρχές αποφάσισαν να στείλουν στρατεύματα στη Νάπολι σε μια
ύστατη προσπάθεια επιβολής της τάξης.

ΟΙ 500 πρώτοι στρατιώτες αναπτύχθηκαν ήδη έξω από δικαστήρια, κυβερνητικά
κτίρια και φυλακές, προς μεγάλη ικανοποίηση των Ναπολιτάνων, που ζουν υπό
καθεστώς τρόμου.

Κανείς δεν είναι πλέον ασφαλής στην Νάπολι. Τα μέλη της Καμόρα ­ της τοπικής
μαφίας ­ λύνουν τις διαφορές τους με τα όπλα στους δρόμους της πόλης και
όποιον πάρει ο Χάρος. Αθώο θύμα ενός τέτοιου ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ήταν
μία νεαρή μητέρα, που έπεσε νεκρή μπροστά στα μάτια του τετράχρονου γιου της.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, κακοποιοί στην προσπάθειά τους να σκοτώσουν έναν
γκάνγκστερ αντίπαλης συμμορίας, άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους, σ’ ένα
πανηγύρι, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν τέσσερα άτομα. Και την επόμενη ημέρα,
ένας περαστικός σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα από το όπλο δύο ανηλίκων, που
προσπαθούσαν να κλέψουν το μηχανάκι ενός νεαρού.

ΝΕΟΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Ο αιματηρός απολογισμός για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου είναι 88 νεκροί. Οι
αριθμοί αυτοί δεν είναι, βέβαια, κάτι το παράδοξο για την Νάπολι. Το
καινούργιο είναι ότι πολλά από τα θύματα είναι νέοι σε ηλικία κακοποιοί,
άγνωστοι μέχρι τον θάνατό τους στην αστυνομία.

Μια νέα γενιά εγκληματιών λυμαίνεται τώρα την Νάπολι. Αντίθετα από το
παρελθόν, όταν οι μεγάλες οικογένειες ήλεγχαν το συνδικάτο του εγκλήματος,
σήμερα με τις συλλήψεις των αρχινονών η εσωτερική δομή της Καμόρα έχει
καταρρεύσει, με αποτέλεσμα όλο και πιο νέοι και επιθετικοί κακοποιοί να
εμφανίζονται στο προσκήνιο και να μάχονται για τον έλεγχο μικρότερων και
λιγότερο οργανωμένων συμμοριών.

Ένα ακόμα στοιχείο που τροφοδοτεί την εγκληματικότητα είναι η ανεργία, όπου
στην Νάπολι αγγίζει το 27% ­ ποσοστό διπλάσιο από τον μέσο όρο της υπόλοιπης
Ιταλίας. Μεταξύ των νέων, το ποσοστό ανεργίας ανέρχεται στο 60%. Για πρώτη
φορά, παιδιά μεγαλώνουν σε οικογένειες όπου ούτε οι γονείς ούτε οι παππούδες
έχουν σταθερή εργασία.

ΘΕΣΜΟΣ Η ΚΑΜΟΡΑ

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, δεν είναι περίεργο που οι νέοι δεν διστάζουν να
ακολουθήσουν την εύκολη εναλλακτική λύση. Η αστυνομία την αποκαλεί μαφία. Οι
νέοι την ονομάζουν «il sistema» ­ το σύστημα.

Η Καμόρα, η οποία λειτουργεί από την εποχή της ένωσης της Ιταλίας, το 1870,
θεωρείται πλέον ως σχεδόν νόμιμος θεσμός. Περίπου 300 αστυνομικοί της Νάπολι
ανακρίνονται για διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο. Υπολογίζεται ότι 2.000 μαφιόζοι
διαφεύγουν την σύλληψη.

Και πολλοί άλλοι βγαίνουν από τις φυλακές, επειδή έληξε το ανώτατο όριο
προφυλάκισής τους και τα δικαστήρια δεν πρόλαβαν να εκδικάσουν τις υποθέσεις
τους.

Την περασμένη μόνο εβδομάδα αποφυλακίστηκαν 30, μεταξύ των οποίων και ένας που
σκότωσε ένα 11χρονο αγόρι.

ΑΛΛΟΙ κακοποιοί δεν έχουν φυλακιστεί ποτέ. Ανάμεσά τους και ο Πιπότο, ο οποίος
έχει διαπράξει 20 ληστείες και έχει συλληφθεί πολλές φορές. Αλλά είναι μόνο 13
χρόνων. Μέχρι να συμπληρώσει τα 14, δεν είναι δυνατόν να ασκηθεί δίωξη
εναντίον του.

Ο Πιπότο ζει στην άθλια περιοχή όπου κτίστηκαν στα γρήγορα δεκατετραώροφες
τρώγλες για να στεγάσουν τους άστεγους του καταστρεπτικού σεισμού του 1980.
Είναι η πιο επικίνδυνη συνοικία της Νάπολι και προμηθεύει με ναρκωτικά όλη την
πόλη.

Η αστυνομία δεν τολμά να πατήσει το πόδι της εκεί, όπου μαίνεται ο πόλεμος των
συμμοριών. Ελάχιστοι Ναπολιτάνοι πιστεύουν ότι με την αποστολή των
στρατευμάτων θα βελτιωθεί η κατάσταση. Και υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν ήδη
15.400 αστυνομικοί ­ ένας ανά 74 κατοίκους ­ που δεν κατάφεραν να περιορίσουν
την δράση των ένοπλων συμμοριών.

«Λένε ότι το καθεστώς του Μουσολίνι ήταν δικτατορικό», λέει ένας Ναπολιτάνος.
«Δεν είχα γεννηθεί τότε, αλλά πιστεύω ότι δεν υπάρχει χειρότερη δικτατορία από
αυτή που ζούμε τώρα.

Ο κόσμος φοβάται να βγει από τα σπίτια του, φοβάται να πάει για ψώνια, να
περπατήσει στους δρόμους της πόλης.

Δεν είναι ζωή αυτή», καταλήγει απηχώντας την γνώμη των Ναπολιτάνων.