Εδώ και κάποιες μέρες έχει σηκωθεί μεγάλη συζήτηση στα σόσιαλ μίντια με αφορμή μία συνέντευξη που έδωσε στην ΕΡΤ και στη δημοσιογράφο Ρέα Βιτάλη η διακεκριμένη επαγγελματίας Εριέττα Μαυρουδή, που είναι και η μητέρα της παρουσιάστριας Ναταλίας Γερμανού.
Η κ. Μαυρουδή παραδέχθηκε ενώπιον της κάμερας ότι δεν είχε το μητρικό ένστικτο, κάτι το οποίο χαρακτήρισε ακόμη και ως αναπηρία και είπε ότι την κόρη της τη μεγάλωσε, στην πραγματικότητα, η πεθερά της, δηλαδή η μητέρα του Φρέντυ Γερμανού.
Αυτή η παραδοχή όρισε αμέσως, όπως συμβαίνει πάντα στο Διαδίκτυο, τα δύο στρατόπεδα. Από τη μία όσοι τα έβαλαν μαζί της υπερασπιζόμενοι την ιερή ιδιότητα της μητέρας και από την άλλη αυτοί που την υπερασπίστηκαν, χαρακτηρίζοντας μάλιστα κομπλεξικούς και ζηλιάρηδες τους απέναντι, αφού το σλόγκαν που διακινήθηκε ήταν το ότι όλη η ζωή αυτών που την επέκριναν είναι ένα Σαββατοκύριακο δικό της. Μάλιστα, η συζήτηση δεν περιορίστηκε σε σχολιασμούς, αλλά και επαγγελματίες της γραφής σήκωσαν ψηλά το θέμα.
Είναι κάτι για το οποίο έχω κάθε λόγο να μιλήσω αφού κι εγώ, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, δεν είχα το μητρικό ένστικτο. Ουδέποτε πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα να γίνω μητέρα. Θυμάμαι μάλιστα ότι, παιδί ακόμη, σε ηλικία που δεν τα σκέφτεσαι αυτά, δεν μου άρεσαν οι κούκλες – μωρά, προτιμούσα τις κούκλες – δεσποινίδες.

Ενα καροτσάκι που τότε ήταν παιχνίδι της μόδας και στο οποίο τα κοριτσάκια έβαζαν τις κούκλες τους και τις πήγαιναν βόλτα, προπονούμενες προφανώς σε ένα μελλοντικό ρόλο, εγώ έβαζα τα τεύχη του Μίκι Μάους και τα σεργιάνιζα στις γειτονιές της Σύρου. Και να διευκρινίσω ότι δεν ήμουν αγοροκόριτσο, αν μπορούσα θα κυκλοφορούσα με μακιγιάζ από τα οχτώ μου.
Δεν θα σταθώ στις δηλώσεις ούτε και στο ύφος της κ. Μαυρουδή. Αφορούν αποκλειστικά και μόνο την ίδια. Το θέμα, όμως, της μη μητρότητας παίρνει στις μέρες μας ιδιαίτερα έντονες κοινωνικές αποχρώσεις. Από τη μία το να είσαι μητέρα θεωρείται ιδιαίτερο προσόν που τονίζεται ακόμη και σε βιογραφικά πολιτικών ως ένα είδος παράσημου, ακούγεται σχεδόν αυτονόητο ότι μια εργαζόμενη γυναίκα είναι, περίπου, ηρωίδα. Από την άλλη, οι γυναίκες που δεν έκαναν παιδιά λογίζονται ως ανεξάρτητες, δυναμικές, καριερίστριες, τα παραδείγματα από τον ελληνικό χώρο είναι συνήθως η Μελίνα Μερκούρη, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
Ψυχραιμία παιδιά. Η αλήθεια δεν είναι κάπου στη μέση. Βρίσκεται εντελώς αλλού. Η μητρότητα είναι κάτι ιδιαίτερα σύνθετο, δεν πρόκειται απλά για ένστικτο, έχει κοινωνικές και πολιτισμικές προεκτάσεις. Και η αποδοχή ή όχι του ρόλου δεν είναι απλώς θέμα χαρακτήρα και ψυχοσύνθεσης. Δεν είναι συμβατή με έναν ορισμένο τύπο γυναίκας και ασύμβατη με έναν άλλον. Και επίσης, δεν αποτελεί, σε καμιά περίπτωση, ποιοτικό προσδιορισμό. Μια γυναίκα που έχει παιδιά δεν είναι ούτε καλύτερη αλλά ούτε και χειρότερη από κάποια που δεν έχει.
Επίσης τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι είναι περισσότερο δοτική ή λιγότερο εγωκεντρική. Επαναλαμβάνω δεν είναι θέμα χαρακτήρα. Αυτό που εξαρτάται από τον χαρακτήρα είναι να συνειδητοποιήσει κάθε γυναίκα τις ανάγκες της και αναλόγως να πράξει. Αν θέλει να κάνει παιδιά, να κάνει ακόμη και εκτός γάμου. Και αν δεν θέλει, να μη γεννήσει μόνο και μόνο επειδή έμεινε έγκυος.
Κόρες και μητέρες
Το πιο άσχετο που άκουσα σε αυτές τις συζητήσεις είναι πως ούτε η κόρη της κ. Μαυρουδή έκανε παιδιά διότι δεν είχε το σωστό πρότυπο μητέρας. Μπούρδες. Εκτός σπανίων και συγκεκριμένων περιπτώσεων, δεν υπάρχει εδώ προφανής σχέση αιτίας και αιτιατού. Εδώ δεν ξέρω εγώ να πω τον ακριβή λόγο για τον οποίο δεν έγινα μητέρα, τα συμπτώματά του μόνο μπορώ να ανακαλέσω και ξέρουν κάποιοι από το πουθενά γιατί δεν έκανε παιδιά η Ναταλία Γερμανού; Να πω μόνο ότι η δική μου μητέρα ήταν συνέχεια δίπλα μου, υποστηρικτική και στοργική και μεγάλωσα σε μια οικογένεια σαν αγκαλιά.














