ΠολιτισμόςΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Νίκος Παπάζογλου «ζωντανά», 40 χρόνια μετά

Ο Γιώργος Ανδρέου και ο Δημήτρης Σταρόβας θυμούνται τη συναυλία του Νίκου Παπάζογλου στο Θέατρο Δάσους το 1986, με αφορμή την κυκλοφορία της σε διπλό βινύλιο

Τραγουδιστής με μικρόφωνο σε ανοιχτή συναυλία ενώ κόσμος παρακολουθεί και χορεύει
6 λεπτά

Η οικογένεια, το σπίτι, τα γλέντια, το τραγούδι της μητέρας. Οι ρίζες, οι μνήμες. Αυτό ήταν το αόρατο νήμα που συνέδεε πάντα τον Νίκο Παπάζογλου, μαζί με τις επιρροές από την άλλη πλευρά: τον Ντίλαν, τον Χέντριξ, τα συγκροτήματα και τις ηλεκτρικές κιθάρες.

Ένας αυτόφωτος τραγουδοποιός και τραγουδιστής που δεν θύμιζε τίποτα άλλο. Μια νέα εποχή, ένας άλλος κόσμος μέσα στην ενότητα των διαφορετικών, το δικό του ηχητικό σύμπαν.

Ακολουθώντας αυτό που δημιουργικά θεωρούσε αληθινό στην τέχνη του, έφτασε να γίνει το ηχείο μιας βαθύτερης προσωπικής και συλλογικής ανάγκης, πέρα από στερεότυπα, νόρμες και δισκογραφικές ετικέτες.

Στο γύρισμα της δεκαετίας του ’80, η τροχιά του γινόταν όλο και πιο φωτεινή, δεν ήταν πια μόνο η φωνή από την «Εκδίκηση της γυφτιάς» (1978) και τα «Δήθεν» (1979). Αυτή η μπομπίνα θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα κρυμμένο μυστικό;

Η απάντηση ήρθε σε μια μεγάλη, τακτοποιημένη υπόγεια αποθήκη στη Θέρμη, το 2023, στο σπίτι του Νίκου Παπάζογλου και της γυναίκας του Βαρβάρας. Ανάμεσα σε αφίσες, κασέτες και καλώδια, βρέθηκε η ταινία με την ένδειξη «Θέατρο Δάσους 18-08-86».

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία της έκδοσης αυτού του διπλού βινυλίου σε 1.000 αριθμημένα αντίτυπα τα οποία έχουν εξαντληθεί. Μέσα στον Δεκέμβριο θα υπάρχει και δεύτερη έκδοση ενδεχομένως σε μεγαλύτερο αριθμό.

Δημήτρης Σταρόβας, ηθοποιός, μουσικός: «Ροκ, έντεχνο, με λαϊκό τρόπο ερμηνείας»

Με τον Νίκο παίζαμε τρία χρόνια, από το 1984 έως το 1986, και έχω πολλά να θυμάμαι. Ήταν τόσο πολλές οι συναυλίες, δεν παίξαμε μία φορά στο Θέατρο Δάσους, νομίζω κάθε χρόνο παίζαμε.

Όταν ξεκινήσαμε ήμουν μόλις 19 χρονών, πιτσιρικάς, και τότε δεν καταλάβαινα ότι ο Νίκος έγραφε Ιστορία. Δεν το είχα πάρει χαμπάρι. Ήταν ήδη φτασμένος, είχε βγάλει τα «Η εκδίκηση της γυφτιάς», «Τα δήθεν», το «Χαράτσι»… Ηταν μεγάλη τιμή να παίζεις μαζί του και μάλιστα με την Ταχεία Θεσσαλονίκης, όπως ονομαζόταν η μπάντα μας.

Μια φοβερή μπάντα με τον Γιώργο Ανδρέου στα πλήκτρα, τον Γιώργο τον Πετζίκη, τον Μανώλη Σιδερή στο μπάσο, τον Νίκο τον Καπηλίδη στα τύμπανα, τον Βαγγέλη Λιόλιο – ενώ σε κάποια live μας τον είχε αντικαταστήσει κι ένα παιδί τότε, ο Γιάννης ο Κύρμος – καθώς και τη Μαρία Ρεμπούτσικα στο βιολί και την Ελένη Καλατζοπούλου στο κλαρίνο.

Όπου παίζαμε τα καλοκαίρια, ο Νίκος ήταν στα φόρτε του, ήταν γεγονός, ένα πανηγύρι! Τα τραγούδια στα live ήταν περίπου τα ίδια, αλλά εκείνη την περίοδο ετοιμαζόταν να βγάλει καινούργια κομμάτια, από τον δίσκο που κυκλοφόρησε τότε, τον «Εκδότη».

Έκανε πρωτοπορία εκείνη την εποχή. Ο Νίκος έπαιζε ροκ ουσιαστικά, έντεχνο με λαϊκό τρόπο τραγουδίσματος. Αυτό που φαίνεται στη «Ρωγμή του χρόνου» ή στο «Βαρδάρη», ο τρόπος που τραγουδούσε, ήταν καθαρά λαϊκός.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ανεβήκαμε στον Λυκαβηττό μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Εκεί ήταν όλοι… Στη συναυλία του Λυκαβηττού συνάντησα κιθαρίστες – μύθους για μένα, όπως ο Γιάννης ο Σπάθας από τους Socrates. Τότε κατάλαβα τι τεράστια απήχηση είχε ο δίσκος: λαϊκά τραγούδια με ροκ κιθάρες και τη φωνή του Νίκου σε ένα τεράστιο, μοναδικό κοντράστ.

Με τον Νίκο δεν ήμασταν απλά συνεργάτες, κάναμε και πολλή παρέα. Στις μετακινήσεις πηγαίναμε οι δυο μας με το Volkswagen του, την «κλούβα». Εποχή που δεν υπήρχαν δρόμοι – θυμάμαι πηγαίναμε από τη Θεσσαλονίκη στη Νεάπολη Λακωνίας και την Ελαφόνησο, 13-14 ώρες δρόμος και αυτό γινόταν συνέχεια.

Μέσα από τις συζητήσεις μας, ο Νίκος στάθηκε για μένα κάτι σαν πατέρας. Ήταν πολύ σοφός άνθρωπος. Βέβαια, πολλά πράγματα δεν τα κατάλαβα την ίδια στιγμή, εκ των υστέρων διαπίστωσα πόσο δίκιο είχε στα περισσότερα. Θυμάμαι, ας πούμε, μια μέρα που μπαίνω στο στούντιό του, στο Αγροτικό. Έκανε μείξη στον πρώτο δίσκο των Χειμερινών Κολυμβητών.

Ακούω «Τα κύματα της θάλασσας», τη φωνή του Αργύρη (Μπακιρτζή), χωρίς να τους ξέρω καθόλου. Και μου λέει ο Νίκος: «Αυτός ο δίσκος θα αλλάξει τη μουσική στην Ελλάδα». Και μαλώσαμε! Του λέω «Ασε ρε…» και έφυγα. Και φυσικά, είχε δίκιο, όπως είχε σε τόσα άλλα. Ήταν ριζοσπαστικός.

Έπιανε τα πράγματα που μπορούσαν να προχωρήσουν την τέχνη μπροστά και εφήρμοζε ένα στυλ στο οποίο πάτησαν αργότερα οι Πυξ Λαξ, ο Σωκράτης Μάλαμας και όλοι οι μεταγενέστεροι. Ήταν ο πρώτος που πρότεινε αυτόν τον συνδυασμό έντεχνου με λαϊκό τρόπο ερμηνείας.

Γιώργος Ανδρέου, συνθέτης, συγγραφέας: «Είχε κάτι πρωτοποριακό»

Σε εκείνη τη συναυλία ήμουν γύρω στα 25. Ήταν ένα χέρι της μοίρας που σώθηκαν αυτές οι μαγνητοταινίες και ξαφνικά ακούγεται το τι ακριβώς έκανε αυτή η μπάντα, η Ταχεία Θεσσαλονίκης. Με τον Νίκο Παπάζογλου συνεργάστηκα από το 1984 μέχρι την άνοιξη του 1987 – μετά πήγα μαζί του στο «Σείριο» του Μάνου Χατζιδάκι.

Στον «Αύγουστο» για παράδειγμα εγώ παίζω πιάνο. Όταν άκουγα τον δίσκο μού ήρθε αμέσως στο μυαλό η εικόνα από εκείνο το βράδυ, 18 Αυγούστου του 1986. Ήταν μια συναυλία αντίστοιχη μ’ εκείνες του Λυκαβηττού, όπου πήγαμε για μία και τελικά έγιναν τρεις – τον ίδιο Αύγουστο του 1986. Ιδια παρέα, ίδια ομάδα, η Ταχεία Θεσσαλονίκης.

Αυτό που συνέβαινε τότε δεν ηχογραφήθηκε σε δίσκο. Το «Μέσω Νεφών» που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά δεν τον έγραψε με ολόκληρη την μπάντα – Ταχεία Θεσσαλονίκης – αλλά μ’ ένα κομμάτι της: τύμπανα, μπάσο, κιθάρα. Ήθελε ο Νίκος να έχει ήχο κάτι σαν «Thin Lizzy» (σ.σ. ιρλανδικό hard rock συγκρότημα), σαν Wishbone Ash (σ.σ. βρετανικό ροκ συγκρότημα), τέτοια λογική είχε τότε.

Φυσικά είναι εξαιρετικός δίσκος, αλλά η τρέλα αυτή που είχε, αυτή η μπάντα η πρώτη, η «Ταχεία Θεσσαλονίκης», αυτό το ηλεκτρολαϊκό, ήταν απίστευτη – ένα πανηγύρι! Οι ηλεκτρικές κιθάρες, τα ηλεκτρικά μπάσα, τα τύμπανα, τα πιάνα, τα πλήκτρα, το μπουζούκι, το κλαρίνο, το ακορντεόν, τα κρουστά… Μια τρέλα! Και παίζαμε με τρόπο που προέκυπταν ηλεκτρολαϊκά, και ροκ, και fusion… Αυτό το πράγμα ακούγεται και ζωντανά στον δίσκο και νομίζω φαίνεται η ορμή που είχε.

Ο Νίκος ήταν στα καλύτερά του, πολύ δυναμικός και ερχόταν από την τεράστια επιτυχία που είχε κάνει με το «Χαράτσι» – ένας υπέροχος δίσκος. Δείχνει και την ατμόσφαιρα μιας εποχής, τον ήχο που είχαμε φτιάξει ο οποίος καθόρισε όλη την πορεία της γενιάς του ’90, με την αισθητική του Νίκου και τη δική μας. Είχε κάτι πρωτοποριακό. Μπορεί στη μέση κάποιου τσιφτετελιού να γύριζε ο Παπάζογλου να μας έκλεινε το μάτι κι εμείς ν’ αλλάζαμε τον ρυθμό σε ροκ!

Info: «Νίκος Παπάζογλου, επιτόπια ηχογράφηση Θέατρο Δάσους 18 Αυγούστου 1986», δεύτερη έκδοση τον Δεκέμβριο από το label Στρογγυλοί Δίσκοι σε διανομή από τη B-otherSide Records. Νίκος Καπηλίδης: τύμπανα, Χρήστος Κίλιας: κρουστά, Δημητρός Αραμπατζής: ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, Δημήτρης Σταρόβας: ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, Μανώλης Σιδερίδης: μπάσο, Γιώργος Ανδρέου: πιάνο, Γιάννης Κύρμος: μπουζούκι (ο οποίος αντικατέστησε στη συγκεκριμένη συναυλία το μόνιμο μέλος της Ταχείας Θεσσαλονίκης, Βαγγέλη Λιόλιο), Ελένη Καλαντζοπούλου: κλαρινέτο, Μαρία Ρεμπούτσικα: βιολί

Go Deeper

Νίκος Παπάζογλου τραγούδια

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Reuters: Προειδοποίηση για καταστροφικό πυρηνικό ατύχημα στην Ουκρανία τον χειμώνα – Προειδοποίηση από 38 χώρες
  2. Ο Τραμπ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνάντησης με τον Κιμ Γιονγκ Ουν στην Κίνα
  3. Ζεφύρι: Πώς εγκλωβίστηκε ο 44χρονος πυροσβέστης – Η φιάλη που σφήνωσε και η πενταπλάσια ποσότητα αιθάλης που εισέπνευσε ο 23χρονος

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies