Αφήγηση

Δεν διατύπωσε «τηλεοπτικά» συστάσεις για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στην υπόθεση του καλωδίου. Παρατήρησε ότι η χώρα πάσχει από το «σύνδρομο Ζυρίχης – Λονδίνου», όμως διέγνωσε πως πολλοί, πολιτικοί και πολίτες, έχουν την τάση να βλέπουν υποχωρήσεις στα εθνικά χωρίς να γνωρίζουν σύνθετα τεχνικά ζητήματα, να μιλάνε έμμεσα ή ευθέως για μειοδοσία, όπως είχε συμβεί την εποχή που ο Καραμανλής υπέγραψε τις συμφωνίες με τις οποίες ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία και κατηγορήθηκε ως προδότης.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος επεσήμανε, επίσης, ότι πολιτικό σύστημα, κοινωνία κι εκλογικό σώμα έχουν μια εθνική συλλογική ψευδαίσθηση: πως είναι εφικτό να λυθούν τα ελληνοτουρκικά ή το Κυπριακό «διά τρίτου» – των ΗΠΑ ή αυτή την περίοδο της Γαλλίας.

Γι΄ αυτό διαπίστωσε πως υπάρχει «εθνικό μέτωπο στην αφήγηση», αλλά όχι δυνατότητα διαμόρφωσης μιας μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής – τα κόμματα συμφωνούν στην επίκληση του διεθνούς δικαίου, μεν, δεν έχουν καταλήξει σε κοινό σχεδιασμό και στόχους για συγκεκριμένες εκκρεμότητες, δε.

Αν δεν είχε περάσει στη μεταπολιτική (με την έννοια του after, όπως διευκρίνισε, όχι των post-politics ή των metapolitics, που έχουν πλέον αρνητική χροιά), θα μπορούσε να πει ότι όλοι διαλαλούν τον πατριωτισμό τους.

Φόρτιση

Όλοι φωνάζουν ότι στη δική τους πλευρά είναι πιο πατριώτες από τους απέναντι, για την ακρίβεια. Γιατί πράγματι οι κομματικοί καβγάδες για τα εθνικά εξάπτουν τα πάθη πολιτικών με βαλκανικό ταμπεραμέντο, οι οποίοι δεν κυνηγούν την ψήφο ψυχρών Σκανδιναβών.

Προσφέρονται, με άλλα λόγια, για συνθήματα που αγγίζουν την ψυχή του έθνους. Εξάλλου, ακόμη και το κυβερνητικό στρατόπεδο, που επαναλαμβάνει μονότονα προς την αντιπολίτευση ότι οφείλει να μη χρησιμοποιεί την εξωτερική πολιτική για εσωτερική κατανάλωση, έχει παρουσιάσει την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου ως μια πρωτοβουλία η οποία θα ενισχύσει τη γεωπολιτική θέση της χώρας (θα την καταστήσει ενεργειακή πύλη της Ευρώπης, μεγαλώνοντας τη στρατηγική της αξία στην Ανατολική Μεσόγειο, λένε).

Προτού αρχίσουν οι αντιπολιτευόμενοι να ανησυχούν για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα – να βάζουν στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου θέματα τα οποία υπερβαίνουν το εν λόγω έργο, δηλαδή – , είχε φροντίσει η κυβέρνηση να το λανσάρει ως σημαντικό εργαλείο της διπλωματικής της δουλειάς.

Η θυμική φόρτιση της πόντισης του καλωδίου, επομένως, είναι σαν το ταγκό. Χρειάστηκε δύο. Κεντροαριστεροί κι αριστεροί δεν δημιούργησαν την ευκαιρία να απευθυνθούν στο λεγόμενο πατριωτικό κοινό, την άρπαξαν. Οπότε, κανένα κόμμα δεν είναι «μη ένοχο» για άσκηση πολιτικής φθηνού εντυπωσιασμού.