Ο Τραμπ μπορεί και πρέπει να σταματήσει

Με τον αδιέξοδο πόλεμο στο Ιράν να εισέρχεται στον τέταρτο μήνα του, οι συγκρίσεις με τα προηγούμενα τέλματα των ΗΠΑ στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Βιετνάμ πληθαίνουν. Οταν ξεκίνησε η σύγκρουση, οι προειδοποιήσεις για έναν ακόμη «αιώνιο πόλεμο» φάνηκαν υπερβολικές. Οχι πια. Οπως έχουν τα πράγματα, οι αρνητικές διεθνείς ανθρωπιστικές, οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις από αυτό το φιάσκο φαίνεται ότι θα αποδειχθούν πιο μόνιμα παγκοσμίως καταστροφικές από οποιαδήποτε από αυτές τις προηγούμενες καταστροφές που προκλήθηκαν από τις ΗΠΑ.

Εφόσον ισχύει αυτό, προκύπτει ένα επείγον ερώτημα: ποιος θα σταματήσει τον Ντόναλντ Τραμπ; Μια ειρηνευτική συμφωνία, με προσθήκες, που είναι σε γενικές γραμμές σύμφωνη με την πυρηνική συμφωνία του Μπαράκ Ομπάμα του 2015 με την Τεχεράνη, την οποία ο Τραμπ κατέστρεψε ανόητα και τώρα είναι το μέγιστο που το Ιράν φαίνεται πρόθυμο να προσφέρει, θα θεωρούνταν δικαίως μεγάλη αποτυχία του Τραμπ. Θα αποτελούσε μια ιστορική στρατηγική ήττα των ΗΠΑ με σημαντικές επιπτώσεις στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με την Κίνα και τη Ρωσία. Και οποιαδήποτε συμφωνία που θα άφηνε το καθεστώς να χρεώνει τέλη διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ θα ήταν εντελώς ταπεινωτική. Καμία παρερμηνεία δεν θα μπορούσε να κρύψει μια τέτοια καταστροφή που θα καθόριζε την προεδρία.

Η αντιπαράθεση προκαλεί τεράστια, πιθανώς μη αναστρέψιμη ζημιά σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Το πρόβλημα του Τραμπ με το Ιράν είναι τώρα πρόβλημα όλων. Μεταξύ των φτωχότερων χωρών, η ανάγκη τερματισμού του πολέμου δεν είναι ιδεολογική. Είναι υπαρξιακή. Βασικά είδη όπως το ρύζι και το σιτάρι έχουν διπλασιαστεί σε τιμή στη Σομαλία από την έναρξη της σύγκρουσης. Οι ελλείψεις λιπασμάτων θα μπορούσαν να καταστρέψουν την καλλιεργητική περίοδο, προμηνύοντας καταστροφικούς λιμούς. Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων προβλέπει ότι, εάν ο πόλεμος συνεχιστεί, επιπλέον 45 εκατομμύρια άνθρωποι θα αντιμετωπίσουν οξεία πείνα.

Ο οικονομικός αντίκτυπος στους πλουσιότερους είναι επίσης οδυνηρά εμφανής. Οι ανεπτυγμένες χώρες από την Ευρώπη έως την Ασία τιμωρούνται από την αύξηση των τιμών της ενέργειας, των καυσίμων, των τροφίμων και των βασικών προϊόντων. Τον περασμένο μήνα, το ΔΝΤ μείωσε την πρόβλεψη για την παγκόσμια ανάπτυξη στο 3,1% το 2026, κατηγορώντας τη «σκιά του πολέμου». Στην πραγματικότητα, οι απλοί άνθρωποι παντού πληρώνουν έναν φόρο πολέμου Τραμπ.

Ωστόσο, πού είναι η κραυγή της παγκόσμιας οργής για αυτό που κάνει ο Τραμπ, σχεδόν μόνος του, στον κόσμο; Πού είναι η αντίσταση καθώς αυτή η κρίση εντείνεται; Μια συνεχώς αυξανόμενη καταστροφή δεν είναι αναπόφευκτη. Ο Τραμπ πρέπει και μπορεί να σταματήσει. Απαιτείται επειγόντως ριζοσπαστική, συντονισμένη δράση. Οι δυτικές κυβερνήσεις ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή, ατομικά και συλλογικά. Τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να αναστείλουν ή να περιορίσουν τη στρατιωτική συνεργασία εκτός Ουκρανίας. Γιατί να διατηρηθεί η μυθοπλασία των εγκάρδιων διπλωματικών σχέσεων; Στείλτε τους συνήθως υποβαθμισμένους, φωνακλάδες πρεσβευτές του Τραμπ πίσω στην πατρίδα για να το ξανασκεφτούν. Μποϊκοτάρετε το Παγκόσμιο Κύπελλο του επόμενου μήνα ή μεταφέρετε αγώνες σε μη αμερικανικές εγκαταστάσεις. Απαγορεύστε τα McDonald’s. Απαγορεύστε τις Budweiser.

Ολα αυτά και περισσότερα μπορεί να επιχειρηθούν από μια παγκόσμια κοινότητα εθνών που υφίσταται σοβαρές ζημιές από έναν ιδιότροπο πόλεμο επιλογής των ΗΠΑ και αρνείται να γίνει το αβοήθητο θύμα του. Ωστόσο, ο πιο άμεσος τρόπος για να σταματήσει ο Τραμπ παραμένει η πίεση από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Οταν φτάσουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, ο Τραμπ και οι άξεστοι Ρεπουμπλικανοί που τον υποστηρίζουν πρέπει να τιμωρηθούν αυστηρά. Η ασθένεια του Τραμπ και του τραμπισμού, τόσο καταστροφική για τις ίδιες τις ΗΠΑ, κινδυνεύει να γίνει παγκόσμια πανδημία. Ο πόλεμός του στο Ιράν είναι απλώς ένα σύμπτωμα. Με όλα τα νόμιμα μέσα, ο Τραμπ πρέπει να σταματήσει.