Η διάταξη του συντάγματος περί μη απονομής ή αναγνώρισης τίτλων ευγενείας ή διάκρισης, δεν είχε στόχο να εμποδίσει κυκλοφορούν μεταξύ μας πρίγκηπες και δούκες: τέθηκε για ρητά στο σύνταγμα του 1827 ενόψει της άφιξης του –πολύ επίκαιρου αυτές τις ημέρες– Ιωάννη Καποδίστρια ακριβώς για να περιορίσει τις πιθανές μοναρχικές τάσεις του και να εξασφαλίσει την ισονομία, το μέγα ζητούμενο των επαναστάσεων του 18ου και 19ου αιώνα.
Δηλαδή, για να εμποδίσει να υπάρχουν πολίτες που θα έχουν ειδικά νομικά δικαιώματα, προνομιακό καθεστώς, όπως συνέβαινε την εποχή του προεπαναστατικού γαλλικού Ancient Regime όπου ευγενείς και κληρικοί είχαν Privilège de juridiction, «Προνομιακή δικαιοδοσία» ή «Ειδική δωσιδικία»: δικάζονταν από ειδικά δικαστήρια, όχι από αυτά ημών των κοινών θνητών.
Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας υπάρχει από το 1950 αυτό το καθεστώς για δικηγόρους και δικαστές που δικάζονται ακόμα και για πλημμελήματα από εφετεία – με αποτέλεσμα συχνά να μη γίνονται ποτέ οι δίκες λόγω σύντομης παραγραφής. Για τούτο πολλοί νομικοί θεωρούν σκανδαλώδη τον θεσμό, πολύ περισσότερο που στην Ευρώπη, κατά κανόνα, τέτοιες δίκες μεταφέρονται απλώς σε άλλες περιφέρειες για να μην υπάρχει τοπική μεροληψία, όχι σε ανώτερα δικαστήρια.
Από ανώτερα δικαστήρια δικάζονταν οι ευγενείς. Εδώ σε μας αναγνωρίστηκαν επίσης ως ευγενείς και δικάζονται με τα προνόμια δικαστικών-δικηγόρων και οι δήμαρχοι – περιφερειάρχες με το γνωστό επιχείρημα που επικαλούνται οι νομοθετούντες και για τη μη ισονομία βουλευτών και –κατά τον γνωστό παγκοσμίως σκανδαλώδη τρόπο- υπουργών: «οι πολιτικοί, εθνικοί και τοπικοί, γίνονται στόχος βιομηχανίας μηνύσεων από πολιτικούς αντιπάλους».
Ήτοι, η συγκρουσιακή σχέση που καλλιεργούν μεταξύ τους οι πολιτικοί καταλήγει επιχείρημα για αναγνώριση «τίτλου ευγενείας», ανταμείβεται δηλαδή γενναιόδωρα από τους ίδιους τους πολιτικούς. Γιατί λοιπόν να ευελπιστούμε σε κανονικότερη λιγότερο πολωτική και τοξική πολιτική ζωή αφού αυτή τελικά εξασφαλίζει αρχαϊκά Privilège de juridiction;
Έτσι, λογικό ήταν να χορηγήσει νέα ευμενή διάκριση στους βουλευτές ο κ. Φλωρίδης, να διενεργείται η ανάκριση από εφέτες-ανακριτές· δυστυχώς –και δεν ευθύνεται το κοινό για αυτό– έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι όσο ανώτερα κλιμάκια της δικαιοσύνης αναμειγνύονται σε υποθέσεις που αφορούν πολιτικούς, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να τους αναγνωριστούν τα προνόμια των «τίτλων ευγενείας» που κατέχουν.
Σε ό,τι αφορά την Ένωση και την αισιοδοξία «ας λέει ό,τι θέλει η Κοβέσι», υπενθυμίζω ότι το άρθρο του ευγενούς συντάγματός μας «περί βασικού μετόχου» που προστέθηκε στην επαινούμενη αναθεώρηση του 2001 πάγωσε το 2003, μετά από παρέμβαση «χαμηλόβαθμου υπαλλήλου της Κομισιόν» που απείλησε με παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
