Ναρκισσισμοί

Yπάρχουν υπουργοί που τους αρέσει να κάνουν φασαρία: ο Αδωνις Γεωργιάδης, που όπως είπε στο συνέδριο δεν είναι «comme il faut», θεωρεί την αγένεια αρετή. Υπάρχουν άλλοι που τους αρέσουν οι σπόντες και τα υπονοούμενα: «Η εξουσία ασκείται στο όνομα του λαού, όχι στο όνομα της τεχνοκρατικής αλήθειας», είπε ο Νίκος Δένδιας, προσθέτοντας ότι δεν πιστεύει στις «περίκλειστες καγκελαρίες των τεχνοκρατών». Υπάρχουν κι εκείνοι που προτιμούν να μιλούν με τη δουλειά τους.

Οπως και ο προκάτοχός του στο υπουργείο Οικονομικών, ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι χαμηλών τόνων. Κάθισε σε καυτές καρέκλες, όπως είναι τα υπουργεία Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Παιδείας. Εξελέγη, σχετικά άνετα, πρόεδρος του Eurogroup, το οποίο και θα εκπροσωπήσει αυτή την εβδομάδα στη σύνοδο της G7. Εξακολουθεί όμως να αντιμετωπίζει την πολιτική με σκληρή δουλειά, χιούμορ και αναφορές στη λογοτεχνία. Εντάξει, δεν θα μπορούσε να μη σαλπίσει στο συνέδριο την έναρξη μιας νέας κοινής προσπάθειας «με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο τιμόνι της χώρας». Αλλά χρησιμοποίησε και μια άλλη λέξη, που έχει ενδιαφέρον.

«Υπάρχει έξω μια κοινωνία που παλεύει», είπε, «και δεν ενδιαφέρεται για εσωκομματικούς ψιθύρους, ναρκισσισμούς και μικρούς εγωισμούς». Μιλώντας για ναρκισσισμούς, τους εννοούσε φαντάζομαι με την πολιτική τους διάσταση, δεν πιστεύω να αναφερόταν σε συναδέλφους του που θέλουν να φαίνονται ωραιότεροι ή νεότεροι. Αλλά και πάλι, σε ποιους να αποδίδει άραγε αυτό το χαρακτηριστικό; Κι αν σύμφωνα με τους επιστήμονες υπάρχουν 7 τύποι νάρκισσων (ο κακοήθης, ο αδιάφορος, ο υπερευαίσθητος, τις άλλες κατηγορίες ας μην τις θίξουμε), ποιοι να συναντώνται συχνότερα στη Νέα Δημοκρατία;

Στην ψυχαναλυτική παρατήρηση του υπουργού του, ο Πρωθυπουργός αντέταξε έναν άλλο -ισμό, ο οποίος παραδόξως έρχεται να συναντήσει τον προηγούμενο. Ο ρεαλισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως τον ανέπτυξε σε πολλές αναφορές του το τελευταίο τριήμερο, έγκειται στον ισχυρισμό του ότι το δίλημμα των εκλογών μπορεί να μην είναι «Μητσοτάκης ή χάος», είναι όμως «Μητσοτάκης ή Τσίπρας, Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης, Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου, Μητσοτάκης ή οποιοσδήποτε άλλος». Πέραν του ότι το ενδεχόμενο να κληθεί μια μέρα η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας «να σηκώσει το τριψήφιο τηλέφωνο στις 3 το πρωί» μάλλον δεν πρέπει να περνάει από την άγρια φαντασία ούτε και των πιο ένθερμων υποστηρικτών της, το ερώτημα που δημιουργείται από την παρατήρηση αυτή είναι πόσο προσωποκεντρικό είναι εν τέλει το ελληνικό πολιτικό σύστημα και πόσο μητσοτακοκεντρική είναι η Νέα Δημοκρατία.

Διότι αν όλα αρχίζουν και τελειώνουν με τον Μητσοτάκη, δεν έχουν αντικείμενο οι γκρίνιες για τα στελέχη που δεν ιδρώνουν τη φανέλα. Οπως δεν έχουν ασφαλώς θέση και τα σενάρια που θέλουν τον Πρωθυπουργό να μετακινείται σε κάποια ευρωπαϊκή θέση πριν από την ολοκλήρωση της πολυπόθητης τρίτης του θητείας. Με οποιονδήποτε άλλον, το χάος.