Καταστροφή. Είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτό που έπαθε ο Παναθηναϊκός προχθές το βράδυ στη Βαλένθια. Ισως μάλιστα να μην το περιγράφει καν σε όλη του την έκταση. Διότι ακολουθεί και συνέχεια. Μπορεί ο Ολυμπιακός να κερδίσει την Ευρωλίγκα μέσα στο ΟΑΚΑ.
Μπορεί ο Παναθηναϊκός να χάσει και το πρωτάθλημα από τον αιώνιο αντίπαλό του. Τα σενάρια αυτά, έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, είναι τα πιο πιθανά. Ο εφιάλτης έχει μόλις αρχίσει.
Και το κακό για τους Πράσινους είναι ότι δεν υπάρχει παρηγοριά. Ούτε η κατάκτηση του πρωταθλήματος τον Ιούνιο με νίκη μέσα στο ΣΕΦ θα μπορέσει να τους ξεπλύνει κι ο αποκλεισμός από το φάιναλ φορ θα τους στοιχειώνει μια ζωή.
Διότι αυτή η ομάδα φτιάχτηκε φέτος με δαπάνη δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ για να πετύχει ένα και μοναδικό πράγμα. Να σηκώσει το τρόπαιο της Ευρωλίγκας μέσα στο σπίτι της.
Κι όχι μόνο δεν έφτασε καν μέχρι το σπίτι για να το διεκδικήσει, αλλά είναι πολύ πιθανό να δει και τον αιώνιο αντίπαλο να το σηκώνει εκεί μέσα. Η αποτυχία δεν είναι απλώς παταγώδης, αλλά ιστορικών διαστάσεων.
Και η ευθύνη βαραίνει τους πάντες. Πιο πολύ όμως τον προπονητή. Υπό τις οδηγίες του Εργκίν Αταμάν ο Παναθηναϊκός ήταν φέτος στα περισσότερα παιχνίδια ένα συνονθύλευμα που δεν ήξερε πού πατούσε και τι ζητούσε στο γήπεδο. Αμυνα σουρωτήρι, επίθεση… ό,τι να ‘ναι, χωρίς σαφές πλάνο και προσανατολισμό.
Το πλέον καθοριστικό, όμως, ήταν ότι ο Τούρκος έχασε παντελώς τους παίκτες του. Δεν τους προστάτευσε ποτέ, αντιθέτως τους μισούς τους εξέθεσε δημοσίως, κι αυτοί, όπως ήταν φυσικό, του γύρισαν τις πλάτες τους.
Καμία ομάδα στον κόσμο δεν μπορεί να νικήσει αν οι παίκτες δεν παίζουν και για τον προπονητή. Κι έγινε πια σαφές ότι ο Παναθηναϊκός θα αναζητήσει νέο προπονητή. Ο κύκλος του Αταμάν έκλεισε, έστω κι αν έχει συμβόλαιο και για του χρόνου.
Αμοιροι ευθυνών δεν είναι φυσικά ούτε οι παίκτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων κάθισαν αναπαυτικά πάνω στα παχυλά συμβόλαια που υπέγραψαν το προηγούμενο διάστημα και νόμισαν ότι θα τους πήγαινε στο φάιναλ φορ μόνη της η… φανέλα. Ηταν κι αυτοί κατώτεροι των προσδοκιών και των περιστάσεων.
Ομως μια απορία μένει. Θα μπορούσε η σειρά με τη Βαλένθια, έτσι όπως την παρακολουθήσαμε, να έχει διαφορετική κατάληξη αν έπαιζε ο Κώστας Σλούκας;
