Οποιαδήποτε άλλη χρονιά η χθεσινή μέρα θα ήταν αφιερωμένη στην τελετουργία, που τόσο αρέσει στους Βρετανούς. Ο Κάρολος Γ’ θα έφτανε με την άμαξα στο κοινοβούλιο, θα παρουσίαζε τη νομοθετική ατζέντα της κυβέρνησης και μετά θα συζητούσαν γι’ αυτή.
Φέτος, ωστόσο, όλοι ασχολούνται με το μέλλον του Στάρμερ, ο οποίος στάθηκε σαν κουτσή πάπια ενώ ακουγόταν ο «Λόγος του Βασιλιά» μέσα στο Γουέστμινστερ. Αλλά και με το πρωινό, 16λεπτο ή 17λεπτο, ραντεβού του με τον υπουργό Υγείας (έναν απ’ αυτούς που θέλουν να του πάρουν τη δουλειά) στην Ντάουνινγκ Στριτ. Το 48ωρο που προηγήθηκε των παραπάνω γεγονότων έδειξε καθαρά πως οι Εργατικοί δεν μπορούν να εκπληρώσουν την υπόσχεση που έδωσαν προεκλογικά: να τελειώσουν το πολιτικό δράμα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Δεκάδες βουλευτές τους ζήτησαν την παραίτηση του αρχηγού, είτε τώρα είτε σε μια συμφωνημένη ημερομηνία μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Εκείνος, πάλι, δήλωνε ότι δεν πάει πουθενά, επικαλούμενος την εσωκομματική «διαδικασία» αμφισβήτησης ενός ηγέτη. Βέβαια, παρότι αναζητείτο μέχρι χθες υποψήφιος διεκδικητής της αρχηγίας που να έχει συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό υποστηρικτών, η εξουσία του 63χρονου έχει κλονιστεί. Πολλοί στοιχηματίζουν ότι θα είναι ο έκτος πρωθυπουργός που αλλάζει η Μεγάλη Βρετανία μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία.
Πρόσωπα
Το χειρότερο είναι πως ήδη ψιθυρίζεται η πρόβλεψη ότι θα υπάρξει και έβδομος. Οποιοι διατείνονται κάτι τέτοιο διακρίνουν πίσω από τη νέα κρίση στο Εργατικό Κόμμα τις βαθιές ρωγμές σε έναν από τους πιο στέρεους τα τελευταία 80 χρόνια δικομματισμούς.
Η ιστορική του ήττα στις τοπικές εκλογές ήταν αναμενόμενη. Η αντίδραση των στελεχών του έδειξε πως το βρετανικό πολιτικό κατεστημένο δεν έχει αντιληφθεί πλήρως τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει συνολικά. Οπως ήδη συμβαίνει στην Ευρώπη, τα λεγόμενα συστημικά κόμματα χάνουν και μικρότερα προελαύνουν, φέρνοντας πιο κοντά το ενδεχόμενο καθιέρωσης πολυκομματικών συστημάτων, όπου κανένα δεν πείθει πάνω απ’ το 25% του εκλογικού σώματος.
Οι Τόρις δεν τραβάνε τα φώτα της δημοσιότητας τώρα, αλλά δεν τα πάνε καλύτερα. Το κόμμα του Φάρατζ τους θέτει διλήμματα: να στρίψουν τέρμα δεξιά ή να συνεργαστούν μαζί του; – π.χ. Το στάτους κβο απειλείται, λοιπόν. Και δεν φαίνεται ικανό να βρει τρόπους να επανεφεύρει τον εαυτό του – να αυτομεταρρυθμιστεί, δηλαδή. Μοιάζει να πιστεύει ότι τα προβλήματα κυβερνησιμότητας προκύπτουν αποκλειστικά από τα πρόσωπα των επικεφαλής. Οταν μια χώρα καθίσταται μη διακυβερνήσιμη όμως, ποτέ δεν φταίει μόνο ένας. Ευθύνονται ολόκληρες κομματικές δομές – και της μιας και της άλλης πλευράς.
