Ανεξάρτητα με τι λόγια θα χρησιμοποιήσουν όσοι σε μόνιμη βάση αρέσκονται να χαϊδεύουν αφτιά, η πραγματικότητα δεν αλλάζει: η ΑΕΚ έχασε τη μεγαλύτερη ευκαιρία να πανηγυρίσει το BCL. Ναι, ίσως προκύψει και νέα στο μέλλον, ποιος όμως είναι προκαταβολικά βέβαιος για κάτι τέτοιο;
Η ΑΕΚ έδειχνε ικανή να σαρώσει τους πάντες στο διάβα της. Απέκλεισε την οικοδέσποινα του final four, την Μπανταλόνα. Στα ημιτελικά, πέταξε έξω τη Μάλαγα. Με αμυντικές τανάλιες υποχρέωνε τους αντιπάλους να μην έχουν καν θέα για το καλάθι της! Στο 30′ κόντρα στην άπειρη Ρίτας στον τελικό ήταν μπροστά με σκορ 63-45 και στο 33′ η διαφορά βρισκόταν στο +15. Και μετά, τι; Ενα μυστήριο. Αλυτο. Λες και φοβήθηκε να θριαμβεύσει το σύνολο του Σάκοτα.
Και με τον προπονητή που μία ημέρα νωρίτερα είχε βραβευτεί ως ο καλύτερος της σεζόν και ασφαλώς ήταν ο πλέον έμπειρος στη διοργάνωση, να αδυνατεί να σταματήσει το κακό που ερχόταν. Φαινόταν αυτό. Το είδαν όλοι. Τίποτα δεν έπραξαν για να αποφύγουν το τετ-α-τετ με την καταστροφή. Το να υποστηρίζεις πως «η ΑΕΚ μεγάλωσε σε όλη τη διαδικασία» ή πως «βελτιώνεται χρόνο με τον χρόνο», είναι κάτι που ισοδυναμεί με το αλάτι που γιατρεύει τις πληγές.
Το έλεγαν οι παλαιότεροι – τώρα κι αυτός ο μύθος θολώνει. Οπως και ο μύθος πως μια διαφορά 20 πόντων δεν ανατρέπεται ποτέ στο μπάσκετ. Κι όμως συνέβη – είτε γιατί η ομάδα χτίστηκε με λιγότερες λύσεις από όσες χρειάζονταν είτε γιατί το μπλακ άουτ υπήρξε μοναδικό στα χρονικά.
Και ο Παναθηναϊκός τι έκανε, αλήθεια, την περασμένη Παρασκευή; Βγήκε εκτός τροχιάς με εντελώς διαφορετικό τρόπο σε σχέση με την ΑΕΚ. Το ραντεβού με τη Βαλένθια ήταν στο δικό του σπίτι, αυτό που κόχλαζε από πάθος και προσδοκία. Για μια ακόμη φορά έπεσε στην παγίδα των Ισπανών και αναγκάστηκε να κυνηγά από νωρίς στο σκορ.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό; Οταν έφτασε τη Βαλένθια στο δεύτερο ημίχρονο, αντί να πάρει φόρα και να την ισοπεδώσει, φρέναρε και δεν «κλείδωσε» τη νίκη, για να προκύψει εν τέλει ένα 2-2 τόσο πικρό μα συνάμα και τόσο σπάνιο. Καμιά ομάδα δεν έχει νικήσει στην έδρα της σε αυτό το ζευγάρι! Ισως το ωραιότερο και αναμφίβολα περισσότερο αγωνιώδες ραντεβού όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα. Και με τους πρωταγωνιστές να είναι διαφορετικοί κάθε φορά. Αλλά δεν είναι η σωστότερη δυνατή προσέγγιση να τα ρίξει όλα ο Παναθηναϊκός στη διαιτησία. Δύο «χρυσές» ευκαιρίες είχε – τις πέταξε!
