Είναι πραγματικά εξαντλητικό να πρέπει διαρκώς να επαναφέρεται η συζήτηση στα μείζονα, στα παρόντα, στα επείγοντα. Ποια είναι αυτά; Δυστυχώς για την κυβέρνηση αλλά πρωτίστως για τους πολίτες είναι:
1) Το δυστύχημα των Τεμπών και η μετέπειτα συγκάλυψη που επιχειρείται με την άρνηση να ελεγχθούν πολιτικά πρόσωπα και όταν τρία χρονιά μετά τους 57 νεκρούς, πολιτικά πρόσωπα δεν θα ελεγχθούν ενώ η χώρα δεν ξέρουμε αν έχει ασφαλή τρένα,
2) το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που κατά πρώτον έχει στοιχίσει υπέρογκα ήδη στο ελληνικό Δημόσιο με τα πρόστιμα που καλείται να πληρώσει αλλά και στην ελληνική κοινωνία με τις επιδοτήσεις που μοιράστηκαν κατά το δοκούν και αληθινοί αγρότες στερήθηκαν πόρων που προορίζονταν για αυτούς. Κατά δεύτερον με τη συγκάλυψη που πραγματοποιήθηκε με την άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας να ελεγχθούν πολιτικά πρόσωπα (στον ΟΠΕΚΕΠΕ 1 τουλάχιστον) – η πληγή του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζει με την εκδικητική συμπεριφορά του Δημοσίου απέναντι στην Τυχεροπούλου, η οποία ακόμα και μετά τη δικαστική της δικαίωση παραμένει σε υποβαθμισμένη θέση και με την ΑΑΔΕ που αντικατέστησε τον ΟΠΕΚΕΠΕ να ασκεί έφεση κατά της απόφασης.
3) Το σκάνδαλο των υποκλοπών και τη σκανδαλώδη απόπειρα συγκάλυψής του εις διπλούν από τον Αρειο Πάγο. Πρώτα με την απόσπαση της δικογραφίας και τη θέση στο αρχείο της δικογραφίας αλλά και την πρόσφατη διάταξη Τζαβέλλα.
4) Το ότι η αγοραστική δύναμη του Ελληνα κατακρημνίστηκε έχοντας φτάσει στην τελευταία θέση στην ΕΕ των 27 και η ακρίβεια καλπάζει καθημερινά.
5) Το ότι η Ελλάδα είναι στη δεύτερη θέση στην ΕΕ (μετά τη Βουλγαρία) σύμφωνα με τη Eurostat σε ποσοστό πληθυσμού που βρίσκεται υπό τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (27,5% του πληθυσμού). Αυτά είναι τα θέματα της ατζέντας. Δυστυχώς, αλλά αυτά είναι. Αυτή είναι η εικόνα της χώρας στα επτά χρόνια της πολυδιαφημισμένης «κανονικότητας», «επιτελικότητας» κ.λπ. επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτή είναι λίγο-πολύ η εικόνα. Αυτά είναι τα σημαντικά που θα έπρεπε να ορίζουν τη συζήτηση.
Οχι το τι έγινε το 2015 όσο κι αν αυτό βολεύει την κυβέρνηση. Ούτε αν θα αναθεωρηθεί το Σύνταγμα. Το 2015 είναι ήδη έντεκα χρόνια πίσω μας, δεν το ξεχνάμε σαφώς, αλλά μικρή σημασία έχει στο τώρα το από τι γλιτώσαμε. Γλιτώσαμε. Τώρα τι κάνουμε; Είναι βολική η επαναλαμβανόμενη σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015, η χώρα όμως δεν μπορεί να πορεύεται με συγκρίσεις και σκιάχτρα. Αυτά είναι δικολαβισμοί. Στρεψοδικίες για να αλλάξουμε θέμα.
