Συμβολισμοί

Ο αρχηγός του Κινήματος τον πρόλαβε. Προτού ο πρώην πρωθυπουργός κυκλοφορήσει το μανιφέστο του νέου του κόμματος, ανέβασε βίντεο για να αναρωτηθεί, «τι αξία δίνουμε σήμερα στην εργασία». Στις 29 Απριλίου, ο πρώτος πρότεινε 32 ή 35 ώρες εργασίας την εβδομάδα με πλήρεις αποδοχές. Την Πρωτομαγιά, ο δεύτερος διακήρυξε πως η «κυβερνώσα Αριστερά» την οποία ευαγγελίζεται σήμερα εισηγείται «καθιέρωση του 35ώρου χωρίς μείωση μισθών».

Οι κεντροαριστεροί πέτυχαν έτσι μια κόντρα με τη «δεξιά» κυβέρνηση που έσπευσε να απαξιώσει την ιδέα τους (εξασφαλίζοντάς της ακόμη μεγαλύτερη μιντιακή προβολή), ενώ ο επίδοξος Μεσσίας των αριστερών έμεινε να αναλύει άλλα αποσπάσματα του κειμένου των θέσεών του. Ο αιφνιδιασμός έδωσε το προβάδισμα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά η μάχη των αριστερίστικων συμβολισμών δεν τελείωσε.

Κλιμάκιο του κόμματος, με επικεφαλής φυσικά τον πρόεδρο, πήρε στα χέρια κόκκινα γαρίφαλα και βρέθηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανήςhttps://www.tanea.gr/tag/kaisariani/, την ημέρα που δεν είναι αργία, είναι απεργία. Παρά τις αδωνικές ειρωνείες, η Χαριλάου Τρικούπη διευκρίνισε πως επί Ανδρουλάκη τιμά την Εργατική Πρωτομαγιά από εκεί κάθε χρόνο – επιχειρώντας να αντικρούσει τα σχόλια για κοπιάρισμα της τσιπρικής επίσκεψης της 26ης Ιανουαρίου του 2015. Ο ανταγωνισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα ξεκίνησε από το σκάουτινγκ στελεχών, βέβαια.

Ιδιοκτησία

Στο γήπεδο των μεταγραφών αναζητούν κι οι δύο τον τίτλο της πολιτικής δύναμης που μαζεύει όλο το χαρτί του προοδευτικού χώρου. Η μεν, καλωσορίζει πρώην συριζαίους (απ’ αυτούς που οι πιστοί στον πράσινο ήλιο αποκαλούν δημόσια ή ιδιωτικά «γυρολόγους»).

Ο δε, επιστρατεύει απογοητευμένους με το ΠΑΣΟΚ από τις μικρομεσαίες και μεσαίες βαθμίδες του (ελπίζοντας να δείξει με τον προσηλυτισμό τους πως μπορεί να ηγηθεί ενός αντιμητσοτακικού μετώπου). Αν όμως ο τελευταίος έχει προσωπικό συμφέρον να εμφανίζεται ως εχθρός του ΠΑΣΟΚ, εκείνο το εξυπηρετεί να τον διαλέξει σαν αντίπαλο; Ο ζήλος με τον οποίο κυβερνητικοί το ταυτίζουν με τον «θαυμαστό κόσμο του λαϊκισμού» μαρτυρά πως όχι.

Αυτό που το διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, υπαρκτά ή δυνητικά, είναι ο συστημισμός του. Η δυνατότητά του να απευθυνθεί και σε ψηφοφόρους που δεν τους θέλγουν οι ριζοσπαστικές κορώνες, αλλά οι εφαρμόσιμες λύσεις – στη μερίδα του εκλογικού σώματος που θέλει να ακούει τεκμηριωμένη αντιπολιτευτική κριτική χωρίς να αποκλείει και την πιθανότητα μιας συναινετικής προσέγγισης όταν το επιβάλλουν οι συνθήκες, δηλαδή. Το ΠΑΣΟΚ, άρα, δεν χρειάζεται να ρίχνει πυροτεχνήματα προς τ’ αριστερά. Χρειάζεται να αποκτήσει την ιδιοκτησία του προγραμματικού του λόγου, να μην τον προσαρμόζει στις απαιτήσεις της μικροπολιτικής αντιπαράθεσης.