Αργά η γρήγορα τα κόμματα που κυβερνούν μπαίνουν σε τροχιά φθοράς. Η τελευταία είναι αποτέλεσμα κοινωνικής πίεσης και αρρυθμιών του ίδιου του κυβερνητικού σχήματος αλλά και απομείωσης ενός στρατηγικού οράματος που σχεδόν πάντα τίθεται από τους επικεφαλής των σχημάτων όταν εκείνοι ξεκινούν να έχουν στα χέρια τους τα ηνία του κράτους και του μηχανισμού.
Η περίπτωση Μητσοτάκη είναι ιδιότυπη. Κι αυτό επειδή ο ίδιος, παρότι αυτοπροσδιορίζεται – και σήμερα – ως φιλελεύθερος πολιτικός, ηγήθηκε ενός κεντροδεξιού λαϊκού κόμματος. Ακριβώς αυτός ο συγκερασμός είχε ενδιαφέρον την περίοδο στην οποία ο Μητσοτάκης αναλάμβανε τα ηνία του κόμματος σε συγκερασμό με ένα αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα με αιχμή την απαλλαγή της χώρας από τον Αλέξη Τσίπρα.
Αυτό ευφυώς και επιτυχώς ο Πρωθυπουργός το έπιασε και το μετουσίωσε σε ένα στρατηγικό όραμα. Σε συνδυασμό με το επιτελικό κράτος κατάφερε να επιβάλει τους όρους της δικής του διακυβέρνησης. Πάντα υπήρχε βέβαια αυτή η λεπτή συμμαχία των κεντρώων που πήγαν στον Μητσοτάκη, επειδή ακριβώς ήταν αντι-ΣΥΡΙΖΑ, και της λαϊκής Δεξιάς που διατηρούνταν μέσα στο κόμμα ως δομή και ως συνείδηση.
Τα καλά χρόνια της διακυβέρνησής του ή τα χρόνια τα οποία η αντιπολίτευση είχε απόλυτη αμηχανία απέναντί του, όλα αυτά δεν είχαν και τόση σημασία. Και ο Πρωθυπουργός διαμοίραζε τις δύο ομάδες σωστά στο κυβερνητικό και πλειοψηφικό του σχήμα. Οι ίδιοι δεν μπορούσαν να έχουν αντιρρήσεις αφού οι υψηλές δημοσκοπικές πτήσεις και η σχεδόν μονοκαθεδρία δεν έδιναν τον χώρο.
Η κλιμακούμενη φθορά, τα σκάνδαλα, οι γκρίζες ζώνες, η απομείωση της εμπιστοσύνης του κοινωνικού σώματος έναντι του Μητσοτάκη, ένα πλέγμα χαμένων ευκαιριών όπως το Ταμείο Ανάκαμψης και η χαμηλή κοινωνική κινητικότητα που καθιερώθηκε επί ημερών του αποτέλεσαν από μόνα τους επιταχυντές. Σε συνδυασμό με μια σειρά επιμέρους ρήξεων, όπως για παράδειγμα η διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά αλλά και η αποστασιοποίηση του έτερου πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή από τα πεπραγμένα του επιτελικού κράτους.
Και φτάσαμε στο σήμερα. Η επιστολή των πέντε βουλευτών της ΝΔ στα «ΝΕΑ» με την αποδόμηση του επιτελικού κράτους, τα πυρά κατά του κ. Σκέρτσου από εκείνους που διατείνονται και επαναλαμβάνουν σε μόνιμο μοτίβο ότι βγαίνουν με σταυρό έναντι των σώγαμπρων, αλλά και ορισμένα επιμέρους γεγονότα που έχουν προηγηθεί όπως επερωτήσεις και διαφοροποιήσεις βουλευτών απέναντι σε στρατηγικά ζητήματα, είναι μια νέα φάση και μια νέα στιγμή και για τη ΝΔ και για το πολιτικό σκηνικό.
Ο παλιός συγκερασμός Κέντρου και λαϊκής Δεξιάς δεν είναι τόσο εύκολο σήμερα να εναρμονιστεί και αυτό συνήθως γίνεται σε κόμματα τα οποία βρίσκονται σε τροχιά καθίζησης. Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα αποτελέσει έναν ακόμα σταθμό στο τι ακριβώς θα αποκαλύψει και θα καταδείξει στη σύζευξη των δύο ομάδων. Το πώς θα εξελιχθεί το ενδοκομματικό θα έχει επίδραση και στις κάλπες.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Μέτρα λιτότητας
Ενας φίλος ήλθε χθες από τα παλιά. Εκπροσώπησε το προκρούστειο κρεβάτι της σκληρής δημοσιονομικής Ευρώπης. Δεν είδε με καλό μάτι τα σχέδια της «πρώτης φοράς Αριστερά». Εφτασε σε ρήξη μαζί της. Χθες είδε τον Κυριάκο Πιερρακάκη και είπε τα καλύτερα για το γεγονός πως η κάποτε απείθαρχη Ελλάδα ηγείται κορυφαίου ευρωπαϊκού οργάνου. O πρώην προέδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ είναι γνώριμος εδώ ενώ είπε και κάτι ζουμερό (ΣΚΑΪ). Πως τα μέτρα λιτότητας των πρώτων δύο μνημονίων ήταν υπερβολικά. Να υποθέσουμε πως το τρίτο πρόγραμμα δεν ήταν τελικά το βαρύτερο;
#Hashtag: Τάσεις
Λίγο ρεπορτάζ νύχτας. Υψηλό το επίπεδο πια της Αθήνας στο φαγητό. Οι νέοι σεφ και οι νέοι επιχειρηματίες, ταξιδεύουν. Π.χ. στο βασίλειο της γαστρονομίας Σαν Σεμπαστιάν ή στην Ιαπωνία. Η τάση είναι φαΐ καλό, κρασί καλό και υποχώρηση των σκληρών ποτών (παίζει ρόλο η εντατικοποίηση των αλκοτέστ). Αυτά όλα φτιάχνουν μια νέα τάση εξόδου. Ρεφενές σε σπίτια για νέους. Φαγητό νωρίς, όχι αργά και τύπου κλάμπινγκ α λα 90s πια. Πάνε αυτά. Σχεδόν, τέλος. Τώρα: μπραντς, στοχευμένα πιάτα, κρασί. Η νέα γενιά που στελεχώνει τα μαγαζιά έχει πολλές δεξιότητες. Μπορεί να το χάνει καμιά φορά σε τρόπους. Εχει όμως γνώση στα επαγγέλματα που γίνονται πια επιστήμη.
