Πρόσφατα μπλέχτηκα με ένα προσωπικό θέμα ασφαλιστικού χαρακτήρα, τίποτα σημαντικό, αλλά ήθελα να το λύσω. Πέρασα από διάφορα ταμεία, στα μισά δεν μου σήκωναν το τηλέφωνο, στα άλλα μισά δεν μπορούσαν να με εξυπηρετήσουν. Στην απελπισία μου, έστειλα ι-μέιλ σε μια ανώτερη υπάλληλο του ΕΦΚΑ, άγνωστή μου φυσικά, που τα στοιχεία της βρήκα τυχαία γκουγκλάροντας στο χάος του Διαδικτύου. Το επόμενο λεπτό με πήρε τηλέφωνο. «Ας μην επικοινωνούμε με μέιλ, πείτε μου πώς μπορώ να βοηθήσω», μου είπε. Τα ‘χασα. «Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει στην Ελλάδα», είπα. Της εξήγησα το πρόβλημα. «Δώστε μου πέντε λεπτά», μου είπε. Κοίταξε τον φάκελό μου, με ξαναπήρε, με καθοδήγησε για το τι πρέπει να κάνω. Την επόμενη ημέρα, μου έστειλε από μόνη της ένα έγγραφο που θεώρησε ότι μπορεί να μου φαινόταν χρήσιμο.
Εχω ξαναζήσει πριν από χρόνια μια τέτοια εμπειρία, αυτή τη φορά στην Εφορία. Είχα πάλι μια εκκρεμότητα που δεν μπορούσε να μου λύσει κανείς. Κάποιος μου είπε να απευθυνθώ στην τάδε, ότι είναι γάτα. Πήγα στο κατάστημα, την έκοψα από μακριά, φαινόταν από τον τρόπο που μιλούσε, «η κυρία Τάδε;» ρώτησα, «καμία σχέση» αστειεύτηκε, «ξέρω ότι είστε εσείς» είπα, «ωραία, και τι θέλετε» μου απάντησε, της εξήγησα, το έλυσε με μια κίνηση. Την επόμενη φορά που πήγα κρατούσα ένα κουτί με σοκολατάκια, με κοίταξε έντρομη, «δεν πιστεύω να είναι λεφτά», μου είπε, «για να κεράσετε τους συναδέλφους σας», της είπα, χαμογέλασε. Οταν ξαναπήγα, είχε πάρει μετάθεση, μάλλον χάλαγε την πιάτσα.
Διάβαζα τα ρεπορτάζ από τις χθεσινές κινητοποιήσεις των δικαστικών υπαλλήλων με αφορμή την πρωτοφανή επίθεση του 89χρονου. Οι άνθρωποι διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες εργασίας και την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, και έχουν δίκιο, βρίσκονται καθημερινά στο έλεος κάθε πικραμένου που προσπαθεί να βρει το δίκιο του με όποιον τρόπο νομίζει. Εχουν δίκιο επίσης να σοκάρονται από την τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. «Γράφουν ότι είμαστε κοπρόσκυλα, ότι καλά μας έκανε, ότι να αγιάσει το χέρι του», είπε μια υπάλληλος της Εισαγγελίας. Είναι τρομακτικό να επιχαίρει κανείς με τη βία.
Εκεί που έχουν άδικο είναι όταν λένε ότι «είμαστε απλοί υπάλληλοι, εκτελούμε εντολές». Δεν υπάρχουν απλοί υπάλληλοι, υπάρχουν εργαζόμενοι που αγαπούν τη δουλειά τους, και το δείχνουν, και εργαζόμενοι που μισούν τη δουλειά τους, και το δείχνουν. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι η επίθεση του 89χρονου δικαιολογείται από την αδιαφορία με την οποία ενδεχομένως αντιμετωπίστηκαν τα αιτήματά του. Ούτε σημαίνει ότι η επίθεση αυτή πρέπει να πείσει τους κρατικούς υπαλλήλους να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Αλλο το ένα, άλλο το άλλο.
Απλώς, να, μια ευγενική κουβέντα από τους εκπροσώπους της εξουσίας, ένα χαμόγελο, μπορούν να σου φτιάξουν τη μέρα.
