Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια με 2-0 και έμεινε ζωντανός στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Δεν έκανε μια εντυπωσιακή εμφάνιση αλλά ήταν σοβαρός και ψυχωμένος. Γλίτωσε στο πρώτο δεκάλεπτο όταν ο τερματοφύλακας Τζολάκης σταμάτησε τον Ταμπόρδα και ο Τεττέη σούταρε άουτ αλλά μετά αφού δεν άφηνε τον ΠΑΟ να πλησιάσει την περιοχή του με αξιώσεις πήρε τον έλεγχο του ματς και βρήκε δυο γκολ καθόλου κόντρα στη ροή του αγώνα – ίσα ίσα. Ο Ελ Κααμπί πριν ο Ζέλσον εκμεταλλευτεί το λάθος του Γεντβάι για το 0-1 είχε χάσει δυο γκολ – για την ακρίβεια υποχρέωσε τον τερματοφύλακα Λαφόν σε δυο σπουδαίες επεμβάσεις. Ο Τσικίνιο είχε επίσης τρομάξει την άμυνα του ΠΑΟ. Ο Ολυμπιακός θύμισε τα δυο ματς που έκανε πέρυσι στα πλέι οφ εκτός έδρας απέναντι στον ΠΑΟ και στην ΑΕΚ. Και τότε είχε κερδίσει σπεκουλάροντας κυρίως σε αδυναμίες των αντιπάλων και με όπλο την καλή του άμυνα. Και με τον Μεντιλίμπαρ να διαλέγει τους παίκτες που διάλεξε χθες. Δηλαδή τους πιστούς στρατιώτες του.
Διάσταση
Υπάρχει περίπτωση ανατροπής των δεδομένων; Τα μαθηματικά λένε ναι. Η ΑΕΚ έχει πέντε βαθμούς διαφορά από τον πρωταθλητή κι ένα ματς απέναντί του στην έδρα της. Υπάρχει επίσης και μια άλλη διάσταση ενδιαφέρουσα μετά τα αποτελέσματα της Κυριακής. Η ΑΕΚ θα βρει έναν απογοητευμένο ΠΑΟ, που μετά την ήττα του από τον Ολυμπιακό αναζητάει στόχους, ενώ ο Ολυμπιακός θα αγωνιστεί σε δυο ματς στη σειρά κόντρα στον ΠΑΟΚ που θέλει σίγουρα τη δεύτερη θέση που οδηγεί στον προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΑΕΚ στην κανονική περίοδο έβαλε στον ΠΑΟ επτά γκολ σε δυο ματς (με σούπερ σταρ τον Γιόβιτς), ενώ ο Ολυμπιακός τον ΠΑΟΚ δεν τον έχει κερδίσει φέτος ποτέ σε τρία παιγνίδια. Οι συγκυρίες είναι υπέρ της ΑΕΚ. Αλλά οι συγκυρίες είναι κάτι και οι βαθμοί και οι νίκες κάτι άλλο.
Γιατί
Το ζήτημα με τον Ολυμπιακό είναι να γίνει κατανοητό γιατί κέρδισε τον ΠΑΟ. Δεν τον κέρδισε γιατί έπαιξε κάποιου τύπου ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου – θα ήταν παράλογο να το περιμένεις αυτό από μια κουρασμένη ομάδα στα τέλη του Απρίλη. Τον κέρδισε γιατί η επίσκεψη των οπαδών στην προπόνηση της περασμένης Τετάρτης κάπως ταρακούνησε τους πάντες – πρώτο από όλους τον προπονητή. Ο Μεντιλίμπαρ κατάλαβε ότι κρίνεται και η δική του παρουσία και πως εκτός από σεβασμό στο πρόσωπό του (κάτι που από τον κόσμο της ομάδας θα υπάρχει πάντα…) υπάρχει και μια στοιχειώδης απαίτηση για κάτι καλύτερο από αυτό που φέτος όλοι βλέπουν στο πρωτάθλημα.
Θα πει κάποιος πως πριν από τους οπαδούς είχε πάει δυο φορές στον Ρέντη ο πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης, αλλά η εικόνα δεν άλλαξε: πολύ σωστά. Ο λόγος για αυτό είναι απλός: οι σχέσεις του Μαρινάκη με τον Μεντιλίμπαρ είναι τόσο καλές που κάθε συζήτηση των δυο καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα, στο ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός, αν παίξει όπως ξέρει, μπορεί να τα καταφέρει γιατί είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Ο Μαρινάκης εκτιμά τον προπονητή και είναι αυτός που του ανανέωσε το συμβόλαιο μεσούσης της περιόδου, αλλά ο Μεντιλίμπαρ δεν έχει ανάγκη από χτυπήματα στην πλάτη και συμπαράσταση: είχε ανάγκη από λίγο άγιο ταρακούνημα. Δεν χάρηκε, μαθαίνω, από την επίσκεψη των οπαδών, όχι γιατί του έβαλαν τις φωνές (ο σεβασμός είναι δεδομένος…) αλλά γιατί δεν είδε την επίσκεψη αυτή ως κίνηση στήριξης της ομάδας: παράπονα άκουσε. Αλλά αντέδρασε. Με τον τρόπο του. Παρουσίασε δηλαδή τον Ολυμπιακό των δικών του παιδιών κι αυτό με τον ΠΑΟ αρκούσε. Με τον ΠΑΟΚ θα χρειαστούν πολλά περισσότερα. Το καλό για τον Ολυμπιακό είναι ότι θα έχει πολλές μέρες να προετοιμάσει ένα ματς που όλα δείχνουν πως σε αυτό θα παίξει τα ρέστα του.
Ερωτηματικό
Ο ΠΑΟ είναι το μεγάλο ερωτηματικό για τη συνέχεια. Ο Μπενίτεθ έχασε το πρώτο του ματς στην Ελλάδα ύστερα από έντεκα παιχνίδια και οι αποδοκιμασίες στο τέλος του ματς έμοιαζαν αποδοκιμασίες σε έναν προπονητή και μια ομάδα που δεν έχουν κερδίσει κανένα από τα τελευταία έντεκα ματς. Αν ένας προπονητής δεν μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες ανοχής (ας αφήσουμε στην άκρη τον ενθουσιασμό…) παρόλο που η ομάδα του έχει τρεις μήνες να ηττηθεί κάτι δεν πάει καλά. Ο ΠΑΟ έκανε ένα λάθος σοβαρό: μετέτρεψε τη διαδικασία των πλέι οφ σε διαδικασία κρίσης του προπονητή. Ενώ αυτό που θα έπρεπε οι διοικούντες να τεστάρουν είναι τις αντοχές, την προσωπικότητα και την ψυχολογική ανθεκτικότητα των παικτών στα ντέρμπι των πλέι οφ τα οποία μάλιστα ο ΠΑΟ τα δίνει χωρίς πίεση βαθμολογική.
Την Κυριακή ο ΠΑΟ καλά καλά δεν είχε διακριθέντες: εξαιρουμένου του τερματοφύλακα Λαφόν οι άλλοι ήταν κάτω του μετρίου. Τις πιο πολλές τελικές του προσπάθειες (κατά κανόνα εντελώς άστοχες) τις πήρε ο δεξιός μπακ Καλάμπρια. Ο Μπενίτεθ είδε έξι κυνηγούς που χρησιμοποίησε (τους Τεττέη, Σφιντέρσκι, Ταμπόρδα, Αντίνο, Πελίστρι και Πάντοβιτς) να κάνουν όλα κι όλα δυο σουτ στην εστία του Τζολάκη. Είδε τον Γεντβάι να χαρίζει ένα γκολ στον Ολυμπιακό και τους Ινγκασον και Ερνάντεθ να μοιάζουν συγκρουόμενα αυτοκίνητα σε λούνα παρκ όταν στο 45′ ο Ροντινέι μπήκε κατά μέτωπο. Εχει και ο Μπενίτεθ μερίδιο ευθύνης προφανώς. Αλλά πότε πρόλαβαν να τον βγάλουν άχρηστο δεν το καταλαβαίνω. Ηδη μάλιστα κυκλοφορούν και ονόματα υποψήφιων διαδόχων του με τον Λέτο και τον παλιό προπονητή του Ολυμπιακού Πέδρο Μαρτίνς να προβάλουν ως διάδοχοι του Ισπανού. Που τον ΠΑΟ τον παρέλαβε καμιά δεκαριά βαθμούς μακριά από την πρώτη θέση θυμίζω.
Σύνθημα
Ακατανόητα βρήκα και δυο άλλα πράγματα στο ντέρμπι. Το πρώτο το γεγονός ότι δεν τηρήθηκε όπως έπρεπε το ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Γιώργου Γονιού, ενός σημαντικότατου παίκτη του ΠΑΟ του Πούσκας και του Γουέμπλεϊ. Ο εκφωνητής μιλούσε, ενώ ένας τύπος φώναζε με μια ντουντούκα συνθήματα – τι να πεις. Τρελό για μένα και το σύνθημα «αυτή είναι η έδρα σου Παναθηναϊκέ». Καταλαβαίνω τον συναισθηματισμό. Αλλά το γήπεδο της Λεωφόρου είναι μνημείο μιας άλλης εποχής. Κι ο ΠΑΟ δεν θα φύγει από εκεί για να γίνει τσιγγάνος. Σε ένα νέο γήπεδο πάει για να αλλάξει σελίδα. Ποιο άραγε είναι το πρόβλημα;
