Οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, τόσο από τους Ισραηλινούς, όσο και από τους Ιρανούς, είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Μέχρι πρότινος ΗΠΑ και Ισραήλ δεν πραγματοποιούσαν τέτοια χτυπήματα σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τα αντίποινα της Τεχεράνης στις βιομηχανίες του πετρελαίου και φυσικού αερίου των γειτόνων της.
Ο λόγος ήταν απλός: θα μπορούσε να έχουν απρόβλεπτες συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία. Η κοινή λογική, όμως, φαίνεται να έχει χαθεί. Πλέον δεν μιλάμε για πλοία που αδυνατούν να μεταφέρουν ορυκτά καύσιμα λόγω των εχθροπραξιών, αλλά για σημαντικές ζημιές στην ίδια την παραγωγή, οι οποίες θα έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις.
Αν χαθούν εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο θα είναι αδύνατον να αναπληρωθούν ακόμη και μετά το τέλος του πολέμου. Τα δε χτυπήματα σε εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου θα προκαλέσουν ζημιές που θα χρειαστούν αρκετά χρόνια να επισκευαστούν, όπως έχει δείξει η εμπειρία από την εισβολή στο Ιράκ, το 2003.
Εχει φτάσει η ώρα η ΕΕ να ετοιμαστεί για το χειρότερο δυνατό σενάριο στο ενεργειακό ζήτημα. Δυστυχώς δεν αρκούν πια τα αναχώματα. Τα μέτρα για την ενίσχυση των ευρωπαίων πολιτών και των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων πρέπει να ληφθούν… χθες. Ωστόσο, είναι απόλυτα αναγκαίο να σχεδιαστεί κι ένα βιώσιμο ενεργειακά μέλλον για την Ενωση. Αυτή η «διαταραχή» έχει σοβαρές πιθανότητες να εξελιχθεί σε κρίση χειρότερη από του 2022.
