Από χθες το μεσημέρι, όταν έγινε γνωστό ότι και ο Αλί Λαριτζανί ήπιε το «γλυκό, αγνό απόσταγμα του μαρτυρίου», οι δυνάμεις της ειρήνης ανά την Υφήλιο πενθούν. Το καθεστώς των μουλάδων είναι απάνθρωπο και υπηρετείται από παρανοϊκούς, που θα έπρεπε να τους κρατούν κλειδωμένους σε κελιά με καπιτονέ επίστρωση στους τοίχους. Οι φιλειρηνιστές όμως, που βάζουν πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο (όχι τον ίδιο, βέβαια – την ιδέα του μόνο), εκτιμούν το καθεστώς, γιατί προστατεύει την ειρήνη, τουλάχιστον στο εσωτερικό της χώρας. Θέλουν, ας πούμε, οι μουλάδες να χτυπήσουν κάποιον στην περιοχή που δεν τον χωνεύουν; Πληρώνουν άλλους για να το κάνουν: Χεζμπολάδες, Χαμασαίους, Χούτηδες. Ομως το Ιράν μένει σταθερά με την πλευρά της ειρήνης. Ή πάλι, πείτε ότι ξεσηκώνεται ο κόσμος επειδή δεν αντέχει την καταπίεση του καθεστώτος, όπως συνέβη προ μηνών. Τι κάνουν; Σφάζουν αβέρτα, 30-40 χιλιάδες, όσους χρειαστεί τέλος πάντων, ο αριθμός των νεκρών ποτέ δεν είναι θέμα γιατί οι ζωντανοί είναι περί τα 90 εκατομμύρια, οπότε δεν υπάρχει η ανάγκη για πλαφόν. Σημασία έχει ότι κερδίζει η ειρήνη.
Ο μακαρίτης ήταν ουσιαστικά ο ιθύνων νους του καθεστώτος μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ και είχε τη θέση του επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας της χώρας του. Παλαιότερα, εθεωρείτο λιγότερο σκληροπυρηνικός από τους άλλους του συστήματος, με τον πόλεμο όμως πρόβαλλε δυναμικά ως ο εκφραστής της αδιάλλακτης γραμμής. Ο Λαριτζανί, είναι αλήθεια, είχε μια αρκετά χαλαρή σχέση με την πραγματικότητα γύρω του, όπως προδίδουν οι δηλώσεις του στα ΜΜΕ, κατά το τελευταίο διάστημα της ζωής του. Επειτα από κάθε ισχυρό πλήγμα που δεχόταν κατακέφαλα το Ιράν, λ.χ., εκείνος ανταπέδιδε, απειλούσε τους επιτιθέμενους ότι «θα κοκκινήσει από το αίμα τους ο Περσικός» ή ότι τα όπλα τους «θα γίνουν ένας λόφος από στάχτες». Τελικά, ήταν ο ίδιος που έγινε σκόνη.
Εδώ σε εμάς, στον Υπαρκτό Ελληνισμό, μετά την εξουδετέρωση του Λαριτζανί, η σκέψη όλων μας είναι στον Αλί Παναγκιότ Λαφαζανί. Πώς θα πάρει το νέο, πώς θα αντιδράσει; Ολοι οι φίλοι του ανησυχούν, γιατί δεν θέλει και πολύ για να ξεφύγει τελείως. Τον θυμόμαστε προσφάτως να κάμπτεται από το φυσικό και το ψυχολογικό βάρος, μεταφέροντας το φωτογραφικό πορτρέτο του αείμνηστου Χαμενεΐ, σε συγκέντρωση υπέρ των μουλάδων. Μετά την εξαέρωση του Λαριτζανί, περιμένω να τον δω «σάντουιτς» στην επόμενη συγκέντρωση, με την αφίσα του Λαριτζανί μπροστά και του Χαμενεΐ στην πλάτη. Πάντως, αν το καθεστώς κατορθώσει να επιβιώσει, θεωρώ αυτονόητο ότι θα πρέπει να προσφέρουν στον Λαφαζανί τη θέση του άμισθου επίτιμου προξένου της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην Αθήνα. Την αξίζει!
Για να επιστρέψω όμως στη σοβαρή διάσταση του θέματος, η εξουδετέρωση του Λαριτζανί δεν πρόκειται να επηρεάσει τη δράση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), οι οποίοι είναι φανερό πλέον ότι δρουν αυτόνομα. Το διαπιστώνουμε στην υφιστάμενη απόκλιση μεταξύ της επίσημης πολιτικής ηγεσίας, όπως ο πρόεδρος της χώρας ή ο υπουργός Εξωτερικών, που σπεύδουν να δικαιολογηθούν για στρατιωτικά πλήγματα σε γειτονικές χώρες, και στους Φρουρούς που ακολουθούν το δικό τους πρόγραμμα και χτυπούν αδιακρίτως. Για να αντιληφθούμε τη δύναμή τους στο κράτος του Ιράν έπειτα από 47 χρόνια, είναι απαραίτητη μια ιστορική αναλογία.
Ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία στη Γερμανία το 1933 και, δώδεκα χρόνια αργότερα, το καθεστώς και μαζί η χώρα είχαν συντριβεί. Φανταστείτε ότι ο Χίτλερ δεν είχε εισβάλει ποτέ στη Ρωσία, ότι ο πόλεμος έληγε με την ήττα της Γαλλίας το 1940, ότι οι Γερμανοί τα έβρισκαν κάπως με τους Βρετανούς και η κατάσταση σταθεροποιείτο με το ναζιστικό καθεστώς να διατηρεί την εξουσία για ακόμη 40 χρόνια, μέχρι να φτάσουμε στο έτος 1980 και να έχει συμπληρώσει 47 χρόνια, όσα και το καθεστώς των μουλάδων της Τεχεράνης. Φανταστείτε τη δύναμη που θα είχε συγκεντρώσει η οργάνωση των Ες Ες έπειτα από 47 χρόνια, με τα πλοκάμια της να απλώνονται στην οικονομία και την εσωτερική ασφάλεια. Κάτι ανάλογο, λοιπόν, είναι σήμερα οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν…
