Η Κριστίν Λαγκάρντ δεν άντεξε να ακούει τον υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ να κάνει τραμπικό κήρυγμα στην Ευρώπη σε ένα πριβέ δείπνο στο Νταβός κι αποχώρησε θυμωμένη. Μετά, άρχισαν να φεύγουν όλοι οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι κι αμερικανοί παριστάμενοι έχασαν το επιδόρπιο. Σε μια περίοδο που η ΕΕ ψάχνει τρόπους αντίδρασης στο μπούλινγκ του POTUS, η πρόεδρος της ΕΚΤ θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση. Γιατί οι νταήδες δεν αντέχουν την αδιαφορία – αφού αναζητούν απεγνωσμένα την προσοχή.
Daddy
Πιστεύει, είπε ο Μαρκ Ρούτε, ότι «πραγματικά μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι που είναι εδώ ο Τραμπ, επειδή μας έχει αναγκάσει στην Ευρώπη να εντείνουμε τις προσπάθειές μας, να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες που έχουμε, να φροντίσουμε περισσότερο για την άμυνά μας». Εντάξει, δεν εξέπληξε κανέναν. Ξέραμε όλοι ότι θέλει τον daddy του να τον βρίζει και να τον υποτιμά. Το γιατί, βέβαια, είναι ζήτημα των ψυχαναλυτών, όχι πολιτικών αναλυτών.
Ευρώπη
«Ισως μια μέρα κάποιος να κάνει κάτι». «Αν δεν βλέπουν την Ευρώπη σαν παγκόσμια δύναμη, αν οι ενέργειές της δεν τρομάζουν τους κακούς, τότε η Ευρώπη πάντα θα αντιδράει, θα προφταίνει μόνο τους νέους κινδύνους και τις επιθέσεις». Εκανε κι άλλες τέτοιες παρατηρήσεις ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην ΕΕ. Και, μεταξύ μας, λίγοι θα τον κατηγορήσουν ότι έχει άδικο. Η Ευρώπη βλέπει το αμερικανικό όνειρό της να πεθαίνει (να το σκοτώνει ο Τραμπ, για την ακρίβεια) κι ακόμη αναρωτιέται αν θα πρέπει να ενωθεί περισσότερο για να φτιάξει ένα ευρωπαϊκό.
Βάρος
Οι ακροδεξιοί έχουν πρόβλημα πια. Ο Τραμπ που θέλει ευρωπαϊκό έδαφος δεν γράφει καλά στα εθνικιστικά τους ακροατήρια. Τους είναι βάρος. Εξού κι οι πιο έξυπνες ανάμεσά τους φροντίζουν να διατηρούν τις αποστάσεις τους από τον τοξικό αυτή τη στιγμή πρόεδρο. Το δεξί χέρι της Τζόρτζια Μελόνι, για παράδειγμα, δήλωσε «όταν ο Τραμπ κάνει λάθος, πρέπει να λέμε ότι κάνει λάθος, όταν έχει δίκιο, πρέπει να λέμε πως έχει δίκιο», ενώ η Λεπέν προειδοποιούσε καιρό τους δικούς της να αποφεύγουν τους σφιχτούς εναγκαλισμούς μαζί του.
