Την περασμένη εβδομάδα ήταν ο Κώστας Καραμανλής εκείνος που επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Δεν μετρώ τον Πρωθυπουργό που ακολουθεί αύριο, Τρίτη, διότι οι μεταξύ τους συναντήσεις είναι τακτικές και γίνονται στο πλαίσιο μιας καθιερωμένης πρακτικής. Την Τετάρτη, όμως, έχει σειρά ο Γιώργος Παπανδρέου να περάσει από την προεδρία, ενώ πρόκειται να ακολουθήσουν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα υπάρξουν και άλλοι που θα προσκληθούν στην προεδρία για πολιτική συζήτηση, όχι μόνο πρώην πρωθυπουργοί, αλλά και πολιτικές προσωπικότητες ευρύτερου κύρους. Οσοι λοιπόν, είτε με καλή είτε με κακή προαίρεση, αναρωτιόνταν τι κάνει ο Τασούλας αφότου εξελέγη στην Προεδρία της Δημοκρατίας, τώρα έχουν την απάντηση. Επαναφέρει την προεδρία στην πολιτική, αυτό προσπαθεί να κάνει. Προσαρμόζει τον θεσμό στις ανάγκες της εποχής.
Η κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου ήταν άψογη στον ρόλο της και ιδεώδης για την εποχή της. Ηταν Πρόεδρος, θυμίζω, σε περίοδο αναμφισβήτητης κυριαρχίας της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τότε, το ήδη διαφαινόμενο κενό στην αντιπολίτευση δεν ενοχλούσε, εφόσον η κυβέρνηση ήταν ισχυρή και το ενδεχόμενο τη αστάθειας δεν ήταν ορατό στον ορίζοντα. Τώρα όμως η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. Η δημοτικότητα της κυβέρνησης έχει μειωθεί, ενώ η δυναμική της, σε ορισμένους τομείς τουλάχιστον, μοιάζει να έχει εξαντληθεί τελείως. Από την άλλη, έχεις μια έξαλλη, ιδεοληπτική και πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση, που ζητάει πάση θυσία ανατροπή. Και μετά; Μετά, γαία πυρί μιχθήτω και ό,τι ήθελε προκύψει. Η αβέβαιη ισορροπία αυτής της κατάστασης περιβάλλεται από ένα κλίμα φορτισμένο με εχθροπάθεια και τοξικότητα, διαρκώς τεταμένο στα όρια της υστερίας, μέσα στο οποίο ο διάλογος πολύ συχνά διεξάγεται με κατηγορίες, απειλές και ύβρεις.
Επομένως, κάποιος χρειάζεται, για να μπορεί να μιλάει με όλους – είναι αναγκαίο για τη στοιχειωδώς καλή λειτουργία του πολιτεύματος. Αυτό τον ρόλο δοκιμάζει ο κ. Τασούλας ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι επιχειρεί να μεταφέρει σε ένα ανώτερο επίπεδο τον ρόλο που έφερε τόσο καλά εις πέρας ως Πρόεδρος της Βουλής. Στην προσπάθεια αυτή, το ισχυρότερο πλεονέκτημα που διαθέτει είναι η προσωπικότητά του. Αυτό που θα ακούσετε από τους φίλους του είναι ότι ο Κώστας Τασούλας είναι πάντα κατευναστικός και ποτέ συγκρουσιακός. Το μαρτυρά άλλωστε η θητεία του στην προεδρία της Βουλής και η εκτίμηση των αντιπάλων για το πρόσωπό του. Οχι ότι δεν νιώθει θυμό – γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν συναισθηματική αναπηρία. Καταφέρνει, όμως, να εκτονώνει τον θυμό μέσω του χιούμορ. Θα του χρειαστεί το χιούμορ, με όσα έχει να ακούσει…
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΓΚΥΛΩΣΗ
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ με τη Νίνα Κασιμάτη ήταν πάντα προφανές, η απομάκρυνσή της από την εκπροσώπηση στο Συμβούλιο της Ευρώπης (μεγάλο ταξιδιωτικό γραφείο της Ευρώπης με έδρα το Στρασβούργο) δεν είναι μυστήριο. Η κυρία Κασιμάτη κινείται με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον της, δεν θα της κοστίσει τίποτα αν επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο, δε, όταν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ρέπει τόσο εμφανώς προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Το μυστήριο είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ με τις Μπελαρά.
Τον Οκτώβριο του 2022, στην ψηφοφορία στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στηρίξει την αγορά των πρώτων τριών φρεγατών του συγκεκριμένου τύπου. Το ίδιο έκανε και τον περασμένο Οκτώβριο, όταν υπερψηφίστηκε και η αγορά της τέταρτης. Επομένως, πού είναι το πρόβλημα; Συμφωνούν και υπερψηφίζουν, όμως πρέπει να πενθούν όταν παραλαμβάνεται αυτό που ψήφισαν; Σε αυτή την αντίφαση εντοπίζεται η ιδεολογική αγκύλωση της εγχώριας Αριστεράς, με τις έννοιες της πατρίδας και του πατριωτισμού. Θα προτιμούσαν να υποδεχτούν, με λουλούδια, κλαρίνα και συγκροτήματα παραδοσιακών χορών, ένα πλοίο που θα έφερνε τρακτέρια (sic) και άροτρα για να οργώνει η αγροτιά τη γης (sic). Εύχομαι ολοψύχως περαστικά – αν και δεν είναι. Ετσι όμως συνηθίζουμε να λέμε…
