Συνιστά ανατροπή ότι η Νέα Υόρκη – που είχε δώσει στην Κάμαλα 68% και στον Τραμπ 30% – έβγαλε Δημοκρατικό δήμαρχο; Και ο απερχόμενος εξάλλου δήμαρχος, ο Ερικ Ανταμς, στο Δημοκρατικό Κόμμα ανήκει. Αφροαμερικανός, αξιωματικός της αστυνομίας, με μάνα παραδουλεύτρα και πατέρα αλκοολικό.
Αποτελεί έκπληξη ότι σε μια κοσμόπολη όπου οι Λευκοί περιορίζονται στο 37% του πληθυσμού («Λευκός» σημαίνει στην Αμερική απόγονος Αγγλοσαξόνων και Γερμανών, άντε Ιρλανδών, διασταλτικά Ιταλών ή Ελλήνων), σε μια κοσμόπολη όπου κυριαρχούν Λατίνοι, Μαύροι και Ασιάτες, εξελέγη Μουσουλμάνος; Εξίσου κοσμικός και φιλελεύθερος με τον μουσουλμάνο δήμαρχο του Λονδίνου. Παρασάγγας απέχων από τους μαχητικούς ισλαμιστές της Μέσης Ανατολής ή των κλειστών κοινοτήτων στη Γαλλία και στο Βέλγιο, όπου εφαρμόζεται στη ζούλα η σαρία. Δεν είναι ηλίου φαεινότερον πως όταν το νοίκι ενός μικρού διαμερίσματος στο Μπρούκλιν κυμαίνεται στα τρία χιλιάρικα συν οι φόροι και για δυο καφέδες στο Μανχάταν εύκολα πληρώνεις πάνω από δεκαπέντε δολάρια ενώ ταυτόχρονα ένας στους πέντε πολίτες πένεται, αν δεν υπάρξει αλλαγή, θα συμβεί έκρηξη; Πόσοι, για πόσο, θα ανέχονται να είναι παρίες στην ίδια τους την πόλη; Να κατοικούν είκοσι μίλια μακριά και να ξεροσταλιάζουν πρωί – βράδυ στις δημόσιες συγκοινωνίες διότι το κέντρο έχει καταληφθεί από ολιγάρχες, παραλήδες κάθε προέλευσης;
Επ’ ουδενί υποβαθμίζω τη νίκη του Ζοράν Μαμντάνι, κυρίως δε τους συμβολισμούς της. Τι κι αν προέρχεται από μια πολιτισμική ελίτ – ο πατέρας του διεθνούς φήμης ακαδημαϊκός, μάνα του η υπερεπιτυχημένη σκηνοθέτις του «Salaam Bombay»; Ο νεότατος δήμαρχος έχει γαλβανιστεί στους δρόμους και στις φτωχογειτονιές. Στον επί του πεδίου ακτιβισμό, όπως εξάλλου και ο Ομπάμα πριν μπει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κρίσιμο πλεονέκτημα του Ομπάμα; Είχε τις νόμιμες προϋποθέσεις για να γίνει πρόεδρος. Ενώ ο Μαμντάνι όχι.
Και γιατί να μην έβγαινε δήμαρχος ο Αντριου Κουόμο, που ανήκει και σε Δημοκρατικό τζάκι; Ακριβώς για αυτό. Τα τζάκια, το κατεστημένο – προοδευτικό ή συντηρητικό – προξενεί, δικαίως μάλλον, αποστροφή σε εκατομμύρια πολίτες, που διαδήλωσαν τις προάλλες με σύνθημα «Στην Αμερική δεν έχουμε βασιλιάδες». Συν ότι ο Κουόμο είχε αναγκαστεί το 2021 σε παραίτηση από κυβερνήτης της Νέας Υόρκης κατηγορούμενος όχι για μία αλλά για έντεκα σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών…
Ανήκει στη ριζοσπαστική Αριστερά ο Μαμντάμι, όπως την ορίζουμε στην Ευρώπη; Βεβαίως όχι. Σοσιαλδημοκράτη θα τον έλεγες με τα δικά μας μέτρα. Ενα κοινωνικό δίχτυ ασφάλειας θέλει να υφάνει για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού. Σε μια χώρα που δεν έχει καν εθνικό σύστημα υγείας, που αν στραβοπατήσεις και πέσεις, κανείς φορέας δεν θα σου τείνει χέρι βοήθειας. Πολλά από όσα επαγγέλλεται είναι σε εμάς κεκτημένα, στα χαρτιά τουλάχιστον.
Μαρξιστή τον αποκαλούν οι MAGA στην Αμερική, μπας και τρομάξουν τους νοικοκυραίους. Και οι εν Ελλάδι αριστεροί για να καβαλήσουν το κύμα που εκείνος σήκωσε.
Η Ελλάδα, δεκαετίες τώρα, λειτουργεί σαν παραμορφωτικό καθρεφτάκι της Αμερικής. Αγνοεί ή παραβλέπει τις αβυσσαλέες διαφορές και ταυτίζεται φαντασιακά μαζί της. Καλλιεργείται επίσης συστηματικά η εντύπωση πως βασική προτεραιότητα του εκάστοτε ενοίκου του Λευκού Οίκου είναι ο δικός μας γκαϊλές.
Μετά τη δολοφονία του JFK, δισκογραφήθηκαν εδώ δύο αμανατζέδικοι θρήνοι κι ένας δημοτικός – «ξύπνα, καλέ μου Κένεντι, από το μαύρο χώμα…». Παιδάκι, το 1976, θυμάμαι την κοινή γνώμη να πανηγυρίζει την εκλογή του Τζίμι Κάρτερ καθότι ήταν – λέει – φιλέλληνας και θα έλυνε το Κυπριακό. Πρόσφατα, οι καθ’ ημάς ούλτρα νεοφιλελεύθεροι και οι λαϊκοδεξιοί, που συνδυάζουν τα μπουζούκια με το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», βρήκαν το ίνδαλμά του στον Τραμπ. Κι έραναν με γαρδένιες την καινούργια πρέσβειρα, ενισχύοντάς της μια τουριστική εικόνα της πατρίδας μας. Στην αντίπερα όχθη τσακώνονται για το εάν ο Μαμντάνι είναι ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ένας υπερατλαντικός Χάρης Δούκας ή ένας επίγονος του Αλέξη Τσίπρα.
«Κάν’ το όπως ο Ζοράν!» παροτρύνουν οι δημοσιολογούντες τους πολιτικούς μας. Αστειότητες. Σαν να ντρεσάρεις ψυχολογικά έναν ποδοσφαιριστή προβάλλοντάς του αγώνες μπέιζμπολ.
