Perfect strangers{CR}The Bad Poetry Social Club

Θα έρθουν οι μέρες που ο ήλιος δεν θα μας καίει

Τα κορμιά μας θα είναι κατάλευκα

Τα φιλιά μας μετά τις βουτιές θα είναι γλυκά

Όλα τα χαμένα μπαλόνια θα προσγειωθούν σκασμένα στην θάλασσα

Και το κύμα θα τα ξεβράσει μαζί με όλα τα βυθισμένα

Το νερό δεν θα τρώει πια τα βράχια

Και όλες οι κρυφές σπηλιές θα γεμίσουν με άμμο

Τα παιδιά δεν θα χτίσουν άλλα παλάτια

Τα άδεια μας μπουκάλια δεν θα ξανανάψουν φωτιές

Και τα αποτσίγαρά μας θα χάνονται μαζί με τον καπνό τους

Τα χαραγμένα ονόματά μας σε κορμούς και παγκάκια θα εξαφανιστούν

Τα πλοία μονάχα θα φεύγουν από τα λιμάνια

Κανένα δεν θα επιστρέφει

Δεν θα έχουμε πια ανάγκη το αντηλιακό

Δεν θα μετράμε τα άστρα, ούτε θα κάνουμε πια έρωτα υπό το φως του φεγγαριού

Όστρακα, ιππόκαμποι και αστεριές δεν θα υπάρχουν

Το φεγγάρι δεν θα φανεί ξανά

Προσευχή δεν θα ακουστεί ξανά

Μονάχα σιωπή

Και τότε ξαφνικά θα ηχήσει μια καθολική κραυγή απ’ άκρη σ’ άκρη

Σαν από μία φωνή

«Τα καταφέραμε!»

Όλοι μαζί θα συμφωνούμε επιτέλους:

Πως τα κάναμε θάλασσα

(Οι στίχοι είναι του Π.Ι.Ε.Β., ενός από τα 5 μέλη της καλλιτεχνικής ομάδας)