Οι ταινίες που ξεχωρίσαμε στις Κάννες

Ανατρέχοντας στις ταινίες που παρακολουθήσαμε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα κατά τη διάρκεια του 78ου Φεστιβάλ των Καννών, θα βρούμε αρκετούς τίτλους που ενδέχεται να ακουστούν στα βραβεία τα οποία ανακοινώνονται στην αυριανή τελετή λήξης από την πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Ζιλιέτ Μπινός και τα υπόλοιπα μέλη. Φέτος ωστόσο (όπως και πέρυσι) μια πρόβλεψη για τον μεγάλο νικητή, την ταινία που θα κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα, δείχνει πάρα πολύ δύσκολη.

Νικήτρια ταινία πέρυσι ήταν η «Anora» του Αμερικανού Σον Μπέικερ, που ήταν και δεν ήταν φαβορί, πόσω μάλλον με την «Emilia Perez» του Γάλλου Ζακ Οντιάρ δίπλα της που τελικά κέρδισε δύο βραβεία. Δυσκολότερα τα πράγματα φέτος γιατί, παρότι οι περισσότερες ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος ήταν καλές, δεν υπήρξε κάποια που να προκάλεσε γενικό ενθουσιασμό. Στις παρακάτω γραμμές γίνεται μια καταγραφή των ταινιών που υποψιάζεται κανείς ότι θα ακουστούν στα βραβεία, όπως και (ανεξαρτήτως βραβείων) αναμένεται να βρουν το κοινό τους όταν προβληθούν στις αίθουσες (την ερχόμενη εβδομάδα κάνει πρεμιέρα η ταινία «The Phoenician scheme» του Γουές Αντερσον, η οποία ξεχωρίζει κυρίως για τον σχεδιασμό παραγωγής της, όπως όλες εξάλλου οι ταινίες του αμερικανού σκηνοθέτη). Σίγουρα οι ταινίες που αναφέρονται εδώ ανήκουν σε εκείνες που για διάφορους λόγους κέρδισαν τη δική μας προσοχή (να σημειωθεί ότι μέχρι που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε προβληθεί ακόμα η τελευταία ταινία των βέλγων αδελφών Νταρντέν «Οι νέες μητέρες»).

«Ο ήχος της πτώσης» (Sound of falling). Η γερμανική ταινία εποχής της Μάσα Σιλίνσκι προβλήθηκε την πρώτη ημέρα και έγινε αμέσως θέμα. Παρότι ωθεί την υπομονή του θεατή στα όρια, η Σιλίνσκι αποδομεί με τόλμη την κλασική κινηματογραφική αφήγηση και μας μεταφέρει σε διάφορες περιόδους της ιστορίας της Γερμανίας, από τις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι τις μέρες μας, μιλώντας με εικόνες που χαράσσονται βαθιά στη μνήμη για τη θέση της γυναίκας.

«Sirat». Το οδοιπορικό ενός άντρα (Σέρχι Λόπεζ) που, μαζί με τον γιο του, αναζητεί την εξαφανισμένη κόρη του διασχίζοντας την έρημο του Μαρόκου μαζί με μια παρέα περιθωριακών ανθρώπων που ζουν μόνο για το εδώ και τώρα. Χωρίς αμφιβολία, η τελευταία δημιουργία του αντισυμβατικού ισπανού σκηνοθέτη Ολιβερ Λαξ είναι η πιο παράξενη ταινία που προβλήθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα της φετινής διοργάνωσης. Ο Λαξ είναι θαυμάσιος τεχνίτης και οι εικόνες του μένουν μαζί σου για πολύ αφότου η ταινία τελειώσει. Δεν θα μας έκανε εντύπωση αν έκανε τη μεγάλη έκπληξη κερδίζοντας ακόμη και τον Χρυσό Φοίνικα.

«Ενα απλό ατύχημα» (It was just an accident). Ξεκινώντας από μια ιστορία εκδίκησης, ο διακεκριμένος ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί («Ο κύκλος», «Ταξί») καταφέρνει να φέρει τα πάνω κάτω φτιάχνοντας μια ταινία που στην ουσία λέει ότι η αγάπη φαίνεται να είναι η μόνη λύση σε κάθε πρόβλημα.

«Δύο κατήγοροι» (Two prosecutors). Στιβαρή και στακάτη, η τελευταία ταινία του ουκρανού δημιουργού Σεργκέι Λόζνιτσα («Το πρόσωπο της ομίχλης») χρησιμοποιεί μια τραγική ιστορία που έχει φόντο τη Σοβιετική Ενωση του 1937 και μας κάνει να σκεφτούμε πολύ έντονα το σήμερα.

«Οι αετοί της δημοκρατίας» (Eagles of the republic). Aπό τον αιγυπτιακής καταγωγής Ταρίκ Σαλέχ, δημιουργό της ταινίας «Η συνωμοσία του Καΐρου», μια πολύ έξυπνη ταινία πάνω στη σχέση τέχνης – πολιτικής με βαρόμετρο τους συμβιβασμούς που ακόμα και ένας διάσημος σταρ (Φάρες Φάρες) πρέπει να κάνει προκειμένου να διατηρηθεί στη θέση του.

«Nouvelle Vague». Μια νοσταλγική επιστροφή στα γυρίσματα της κλασικής ταινίας «Με κομμένη την ανάσα» του Ζαν Λικ Γκοντάρ στην πιο σινεφίλ ταινία της φετινής διοργάνωσης που είναι μια επιστολή αγάπης του αμερικανού σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ προς το γαλλικό Νέο Κύμα, το οποίο προφανώς διαμόρφωσε τη δική του αισθητική και κινηματογραφική σκέψη.

«Renoir». Βασισμένη στις δικές της αναμνήσεις, η σκηνοθέτις Τσίε Χαγιακάβα αφηγείται την ιστορία ενηλικίωσης μιας Γιαπωνέζας που μεγαλώνει σε ένα «προβληματικό» σπίτι. Την ξεχωρίσαμε, κυρίως για την ερμηνεία της Γιούι Σουζούκι που με την έκφρασή της και μόνο, κυριολεκτικά, σε σκλαβώνει.

«Eddington». Με τον Χοακίν Φίνιξ και τον Πέντρο Πασκάλ στους κεντρικούς ρόλους, ο αμερικανός σκηνοθέτης Αρι Αστερ τού «Ο Μπο φοβάται» έφτιαξε τον μικρόκοσμο μιας συνηθισμένης αμερικανικής επαρχιακής πόλης, στον οποίο, άλλοτε αστεία, άλλοτε τραγικά, αντανακλάται η παγκόσμια παράνοια που δημιούργησε η πανδημία του Covid-19.

«Αlpha». Τρόμος και μια οικογενειακή σχέση με πυλώνες μια μάνα και την κόρη της στην τελευταία ταινία της Ζουλιά Ντουκουρνό που πριν από μερικά χρόνια κέρδισε ίσως τον χειρότερο Χρυσό Φοίνικα της ιστορίας του Φεστιβάλ των Καννών με το «Titane». Εδώ γοητεύει, κυρίως, η ερμηνεία της ιρανής ηθοποιού Γκολσιφτέ Φαραχανί.

«O agente secreto». Δαιδαλώδης αλλά σεναριακά και  οπτικά ευρηματικότατη, η δεύτερη συμμετοχή στο επίσημο τμήμα του φεστιβάλ του βραζιλιάνου πρώην κριτικού κινηματογράφου νυν σκηνοθέτη Κλέμπε Μεντόνσα Φίλο, με φόντο την έκρυθμη Βραζιλία του 1977, εξετάζει τις επιπτώσεις που έχει η απόφαση ενός εξπέρ της τεχνολογίας (Βάλτερ Μούρα) να ξεφύγει από το σκοτεινό παρελθόν του και να βρει καταφύγιο στην γενέτειρά του.