Μαγικός ρεαλισμός στην Μπερλινάλε

Δεν είναι λίγες οι φορές που το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν «Η βασίλισσα του χιονιού» έχει περάσει στον κινηματογράφο, όπως δεν είναι λίγοι οι τρόποι με τους οποίους οι μεταφορές αυτές έχουν γίνει. Η τελευταία κινηματογραφική εκδοχή του, «La tour de glace» (Ο πύργος από πάγο), που προβλήθηκε εντός διαγωνισμού στην Μπερλινάλε, έχει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία. Με φόντο τη γαλλική επαρχία κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η σκηνοθέτρια Λουσίλ Χατζιχαλίλοβιτς κατέθεσε μια παράξενη, σχεδόν «ονειρική» εκδοχή του παραμυθιού αφαιρώντας το στοιχείο της αναζήτησης του χαμένου αγοριού και εστιάζοντας στο ίδιο το ταξίδι που ένα κορίτσι (Κλάρα Πατσινί) αποφασίζει να κάνει έχοντας εγκαταλείψει το σπίτι του. Η γνωριμία του κοριτσιού με μια ντίβα του κινηματογράφου (Μαριόν Κοτιγιάρ) θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας την οποία η Χατζιχαλίλοβιτς αφηγείται μέσα από μεγάλες σε διάρκεια σιωπές, έντονα βλέμματα και την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Τζόναθαν Ρίκεμπουργκ. Ενα παραμύθι πολύ κοντά στα όρια του μαγικού ρεαλισμού, που πολύ πιθανόν να μην περάσει απαρατήρητο από τα βραβεία της Κυριακής που μας έρχεται.

Ο μαγικός ρεαλισμός είναι επίσης το χαρακτηριστικό και ενός άλλου ταξιδιού, εκείνου που παρακολουθούμε στη βραζιλιάνικη ταινία «The blue trail» (Το μπλε μονοπάτι), που συγχρόνως μοιάζει με φόρο τιμής προς την τρίτη ηλικία. Στην ταινία του Γκαπριέλ Μασκάρο μια 77χρονη γυναίκα αποφασίζει να μην πέσει στην παγίδα της «απόσυρσης», ενός σχεδίου της κυβέρνησης της χώρας της, που στην πράξη σημαίνει μεταφορά όλων των ηλικιωμένων σε μια «Αποικία» όπου θα είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται υπό επιτήρηση μην κάνοντας απολύτως τίποτα.

Η απόδραση της γυναίκας θα σημάνει ένα πολύ παράξενο ταξίδι, στην καρδιά της ζούγκλας, εκεί όπου τα στοιχεία της φύσης και η μεταφυσική έχουν πρωταρχικό ρόλο. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια ιστορία απελευθέρωσης στην οποία κυριαρχεί το στοιχείο του αναπάντεχου σε συνδυασμό με την αγέρωχη μορφή της πρωταγωνίστριας Ντενίζ Γουάινμπεργκ.