ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά {CR}σε παράλληλους δρόμους {CR}

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να ενωθεί ξανά η ελληνική Αριστερά; Η κουβέντα που άνοιξε με το προσκλητήριο της Νέας Αριστεράς στις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις να συνταχθούν υπέρ της υποψηφιότητας του Χρήστου Ράμμου για την Προεδρία της Δημοκρατίας δημιούργησε και τη σχετική φημολογία. Από την εξίσωση βγαίνει άμεσα η σοσιαλδημοκρατική πλευρά, καθώς, παρότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα συναντηθεί με τον Αλέξη Χαρίτση, ούτε ιδιαίτερα θετική διάθεση για την υποψηφιότητα διαφαίνεται ούτε αντίστοιχη για σχηματισμό κάποιου μετώπου. Με αυτό το δεδομένο, τα μάτια όλων στρέφονται στη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, που ούτε εύκολη είναι ούτε αυτονόητη: παρότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν επηρεάζει πια τις σχέσεις των δύο πλευρών, τα όσα έχουν συμβεί από το 2023 έως σήμερα δεν είναι το ίδιο εύκολο να ξεπεραστούν από όλους.

Και στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στις τάξεις της Νέας Αριστεράς υπάρχουν πρόσωπα που είτε εμφανίζονται δεκτικά στο ενδεχόμενο συμπόρευσης (με την κάθε πλευρά να διατηρεί τη δομή και την αυτονομία της) είτε είναι καθαρά απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Θα μπορούσε η υποψηφιότητα Ράμμου να λειτουργήσει συγκολλητικά; Την καλή διάθεση που αρχικά έδειξε ο Φάμελλος για ένα πιθανό συριζαϊκό «ναι» ακολούθησαν δηλώσεις του Νίκου Παππά, που δεν είναι βέβαιο πως απηχούν την κυρίαρχη άποψη μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πιο πιθανό να είναι κοντά σ’ αυτήν του Πολάκη – ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει «να είναι από την Αριστερά και να είναι ένα πρόσωπο με πάρα πολύ ισχυρή πολιτική πείρα και πολιτικό εκτόπισμα», ανέφερε ο Παππάς (Attica), δηλώνοντας πως έχει «απόλυτο σεβασμό για τον κ. Ράμμο και τη θέση και τη στάση που έχει κρατήσει στο πάρα πολύ κρίσιμο ζήτημα των παρακολουθήσεων, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα». Και αυτή η απόφαση, δηλαδή, ακόμα κι αν ληφθεί από την Κουμουνδούρου, δεν είναι δεδομένη, αλλά θα αποτελεί συμβολική επιλογή σε έναν ευρύτερα κατακερματισμένο χώρο.

Σε κάθε περίπτωση, η σύγκλιση στο ζήτημα της Προεδρίας θα μπορούσε να είναι μεμονωμένη, χωρίς να ανοίγει πεδίο ευρύτερης συνεννόησης και συνεργασίας, καθώς και από την πλευρά της Νέας Αριστεράς υπάρχουν αγκάθια: ήδη το κόμμα έχει ζητήσει και από τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις να καταψηφίσουν το μέγεθος των αμυντικών δαπανών, προτείνοντας τη μείωσή τους, την αύξηση της φορολογίας για τους έχοντες και την πράσινη ανάπτυξη – ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν αυτός που περιέγραψε το τρίπτυχο και την πρώτη μέρα της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, ενώ υπάρχουν στελέχη της που ανοιχτά αποκηρύσσουν τον όρο «Κεντροαριστερά». Ο πρώην υπουργός Οικονομικών τις τελευταίες μέρες εξέφρασε και δημόσια τη σκληρή γραμμή απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, μίλησε (Attica) για «προβληματικό» τρόπο με τον οποίο η πλειοψηφία του πρώην κόμματός του απέκλεισε τον Κασσελάκη από την εσωκομματική εκλογική διαδικασία, λέγοντας πως «φάνηκε μια φράξια που είπε, ό,τι και να γίνει, αυτός ο άνθρωπος δεν θα είναι υποψήφιος».

Η κατάσταση μόνο ένα συμπέρασμα επιτρέπει: ανεξαρτήτως της υπόθεσης της Προεδρίας, ακόμα και στο εσωτερικό των δύο κομμάτων δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο μήκος κύματος. Για να γίνει κάτι τέτοιο, αν τελικά επιτευχθεί, απαιτούνται χρόνος και πολιτική διάθεση. Το πραγματικό ζήτημα είναι αν υπάρχουν ή αν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν κάπου στην πορεία μέχρι το 2027, λαμβάνοντας υπόψη και τα δημοσκοπικά δεδομένα για τις δύο πλευρές.