Πλάτων Ριβέλλης

Αγαπημένε μου παλιο-εαυτέ,

Η παραπάνω φωτογραφία με όλη μας την οικογένεια μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, στην αρχή της δεκαετίας του ’50, παραμένει στη μνήμη μου ως η επιτομή της χαράς. Αγαπώ τις αναμνήσεις μου και αγαπώ τον εαυτό μου.

Υπάρχει όμως και μια παγίδα στημένη για όλους. Μετά τη μαγική παιδική ηλικία, έρχονται τα νεανικά χρόνια με την αγωνία για την επιτυχία συγκεκριμένων (αλλά και αυθαίρετα επιβεβλημένων) στόχων. Επιλογή επαγγέλματος, κοινωνική προβολή, οικονομική επιτυχία. Θέματα για τα οποία ο νεαρός εαυτός μας δεν είχε την πείρα, τις γνώσεις και το θάρρος που απαιτούνται για τις σωστές επιλογές, πολύ περισσότερο που σπανίως υπάρχουν σε αυτές τις ηλικίες συγκεκριμένες επιθυμίες. Το χειρότερο όμως είναι ότι πολύ γρήγορα η τόσο σημαντική χαρά δίνει τη θέση της στο άγχος και στα «πρέπει».

Για τριάντα χρόνια, έκανα όλα όσα νόμιζα ότι έπρεπε να κάνω. Επιτυχημένη δικηγορία και κοινωνική προβολή. Η χαρά, όμως, είχε ξεθωριάσει. Ο θάνατος του πατέρα μου έγινε όμως αφορμή για επανεκτίμηση της δικής μου ζωής. Συνειδητοποίησα τότε, ότι αυτός ο άνθρωπος, του οποίου η χαρά ήταν επικεντρωμένη στη θαλπωρή της οικογένειας, στη μελέτη των βιβλίων και στην απόλαυση της μουσικής, αναλώθηκε σε ένα εμπορικό περιβάλλον με το οποίο δεν μοιραζόταν τις ίδιες αξίες. Και γι’ αυτό μαράθηκε. Αποφάσισα τότε να αναζητήσω τη χαρά των παιδικών μου χρόνων. Τη χαρά για όλα. Ακόμα και για λογαριασμό του πατέρα μου.

Σήμερα χαίρομαι να φωτογραφίζω χωρίς στόχο. Απλώς γιατί χαίρομαι. Διδάσκω φωτογραφία. Μιλάω για φωτογράφους που αγαπώ, όπως δείχνω και σκηνοθέτες που αγαπώ. Μιλάω ακόμα και για συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφους ή στοχαστές που απλώς αγαπώ, χωρίς να είμαι γνώστης και ειδικός. Μπορεί να μην είμαι καν δάσκαλος, και αυτό που κάνω να μην είναι τίποτε άλλο από την αναζήτηση μιας παρέας που μπορεί να μοιράζεται τη χαρά μου για τα ίδια πράγματα. Ισως να φτιάχνω κι εγώ το δικό μου αόρατο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Οι φίλοι μου είναι και πελάτες μου. Οι καλές τους φωτογραφίες γίνονται και δικές μου. Η ημέρα μου δεν έχει ωράρια. Χαίρομαι όταν ξυπνάω το πρωί και όταν πέφτω για ύπνο το βράδυ. Χωρίς στόχους.

Εαυτέ μου, είμαι σίγουρος ότι με τα χρόνια θα με καταλάβεις.

Πλάτων

Ο Πλάτων Ριβέλλης είναι φωτογράφος και δάσκαλος φωτογραφίας