«Διάλογος» ζωντανός, υψηλόφρων, γοητευτικός

Αν ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σου έδινε την παρηγορητική βεβαιότητα ότι δεν θα σταματήσει ποτέ να γράφει, είναι γιατί σε πολλά επιμνημόσυνα άρθρα του, σε σχέση με το έργο ποιητών και πεζογράφων, μετέρχονταν τα κείμενά τους με ένα τρόπο που θα έλεγες πως συγκροτούν αυτά μια ανταπόκριση από «τον άλλο κόσμο».

Χωρίς να εξαιρεί οτιδήποτε κανείς σε σχέση με όσα έχει κάνει ο αναγεννησιακός αυτός δημιουργός και ενώ θα κάλυπτες με τα κείμενα που έχει γράψει – ενδεχομένως να περίσσευαν και μερικά – την εθνική οδό Αθηνών – Καβάλας, στέκεσαι αναμφισβήτητα στο κομβικότερο σημείο αυτής της προσφοράς, όπως απλώθηκε για 55 σχεδόν χρόνια κυρίως στα «ΝΕΑ», που είναι ένας «διάλογος» ζωντανός, υψηλόφρων και γοητευτικός, προσεγγίσιμος ωστόσο όποιος και αν είναι ο βαθμός παιδείας που διαθέτει κανείς, με όλα τα μεγάλα πνεύματα της ελληνικής της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας τέχνης, χωρίς να παραθεωρεί ή να μην υπογραμμίζει τη σημασία δημιουργών που άδικα συχνά αποκαλούμε «minores». Κάτι περισσότερο ακόμη: χωρίς κανένα σύμπλεγμα θα ζητούσε να μιλήσει αν και δεν είχε προσκληθεί – πράγμα σπάνιο – σε μια συνοικιακή εκδήλωση για τον ηθοποιό Γιάννη Κοντούλη, ενώ λίγο πριν είχε ολοκληρώσει το κείμενό του για τον Οδυσσέα Ελύτη με τον τίτλο «Ο προσωκρατικός», ένα κείμενο – σταθμό όπως το είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος ο νομπελίστας ποιητής. Με ένα εύρος παιδείας και μια απόλυτη ιδεολογική ανεξιθρησκία αλλά και χωρίς ίχνος συμβιβασμού, σε σχέση με τις υψηλότατες αισθητικές του επιλογές, μπορούσε να συνδυάζει την τεκμηριωμένη, εξονυχιστικά διερευνητική, αλλά και γεμάτη σεβασμό προσέγγιση στη σκηνοθετική γραμμή του Δημήτρη Ροντήρη όσον αφορά στο ανέβασμα της αρχαίας τραγωδίας με τη συμβολή του Μάρκου Σεφερλή κυρίως στον τρόπο διατύπωσης της ατάκας για την προαγωγή της επιθεώρησης σε αυτόνομο καλλιτεχνικό είδος. Μοναδικός. Χάσαμε έναν αναντικατάστατο δημιουργό και έναν πολυτιμότατο φίλο.