«Γιατρειά είναι το γέλιο και η σκηνή»

Οι «Σπυριδούλες» (της Νεφέλης Μαϊστράλη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη – Χάρη Κρεμμύδα) συνεχίζουν το ταξίδι τους. Πότε ήρθατε πιο κοντά με τον ρόλο σας;

Οταν άρχισα να δουλεύω τη σκηνή που αποχωρίζομαι τον πατέρα μου. Χτίζοντας τον ρόλο μου άρχισα να σκέφτομαι – δεν έχουν σχέση με την πραγματική ιστορία της «Σπυριδούλας» ότι ίσως να ήμουν το άτακτο παιδί, που πείραζα τ’ αδέλφια μου και ο πατέρας μου με χαστούκιζε. Την επόμενη μέρα όμως ήταν όλα καλά. Τώρα θα πρέπει να υποστώ τα χαστούκια ενός αγνώστου και εκείνη τη στιγμή περνούσε από το μυαλό μου «μακάρι να μ’ έδερνε ο πατέρας μου».

Διερευνήσατε κι ένα δικό σας κομμάτι;

Βέβαια. Ημουν πάντα σπιτόγατα. Οταν τελείωσα το σχολείο οι γονείς μου μού πρότειναν να πάω στην Αγγλία να σπουδάσω ηθοποιός και αρνήθηκα. Μου ήταν πολύ σκληρός ο αποχωρισμός. Ηθελα πάντα να νιώθω την αγκαλιά και την ασφάλεια της οικογένειας.

Επιλέξατε όμως ένα επάγγελμα που είναι μοναχικό.

Είμαι μοναχική. Εχω μια αδελφή 13 χρόνια μεγαλύτερή μου αλλά δεν μεγαλώσαμε μαζί. Ετσι δεν έμαθα να μοιράζομαι, θέλω τον χώρο μου. Διάλεξα αυτήν την τέχνη γιατί η μητέρα μου με πήγαινε από πολύ μικρή συχνά σε παραστάσεις και το λάτρεψα. Επίσης στο σχολείο μου μπορούσαμε – όποιος ήθελε – το απόγευμα να κάνει θέατρο. Στο λύκειο κάποιες καθηγήτριές μου έβλεπαν ότι διψούσα γι’ αυτό και μου έδιναν επιπλέον απασχόληση. Ακόμη και στην Γ’ Λυκείου, που τα περισσότερα παιδιά ήταν προσηλωμένα στο διάβασμα, εγώ αγωνιούσα για τις παραστάσεις. Βέβαια όταν χρειάστηκε εντατικοποίησα το διάβασμά μου και πέρασα Θεατρολογία στο ΕΚΠΑ, την οποία τώρα τελειώνω – έχει μείνει ένα μάθημα για το πτυχίο.

Τι βρίσκατε στο θέατρο;

Μου άρεσε να λέω ιστορίες.

Δεν σας απασχόλησε η εξωτερική εμφάνιση;

Ημουν αγοροκόριτσο στο σχολείο. Στο λύκειο ίσως φρόντισα λίγο περισσότερο τον εαυτό μου. Αλλά ναι, δεν με απασχόλησε ποτέ. Θυμάμαι ένα μήνυμα που μου είχε στείλει ένας φίλος μου για να με συγχαρεί όταν πέρασα στη Δραματική του Ωδείου Αθηνών: «Καλά Αργυρώ! Ολες οι κουκλάρες περάσανε στο έτος σου. Μόνο εσύ πέρασες με την αξία σου!». Γελάω πολύ κάθε φορά που το σκέφτομαι. Ο ίδιος με βλέπει έπειτα από έναν χρόνο σ’ ένα πάρτι όπου είχα πάει περιποιημένη και μου λέει: «Τι έγινε ρε Αργυρώ, σε κόλλησαν ομορφιά οι συμφοιτήτριές σου;». Με αφορούσε να δίνω την ενέργειά μου περισσότερο στο χιούμορ απ’ ό,τι στην εξωτερική εμφάνιση. Το χρειάζομαι. Το γέλιο τα γιατρεύει όλα. Τώρα αυτός ήταν ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε τις αρρώστιες που μας έτυχαν στην οικογένειά μας, δεν καθόμαστε να «το κλαίμε». Ο μπαμπάς μου βρήκε σπίτι δίπλα στο Αιγινήτειο, ισόγειο, «γιατί σε λίγα χρόνια θα είσαι ανάπηρη. Θα σου βάλουμε και μια ράμπα». Κάναμε πρωταπριλιάτικο αστείο στη μητέρα μου ότι δεν βλέπω καλά. Είμαστε και οι δύο… άσ’ τα να πάνε!

Ηταν τόσο αισιόδοξη η αντίδρασή σας από την πρώτη στιγμή;

Ημουν 22 ετών. Οταν ο γιατρός είδε τις εξετάσεις μου και πήγαμε μετά με τον πατέρα μου για να με δει, πίστευε ότι θα ήμουν σε αναπηρικό καροτσάκι. Αλλά δεν ήταν αυτή η πιο δύσκολη στιγμή μου.

Γνωρίζατε τις λεπτομέρειες της ασθένειάς σας;

Στην αρχή σχεδόν χάρηκα με τη διάγνωση γιατί σκέφτηκα ότι θα γλίτωνα από τις κρίσεις πανικού που πάθαινα στη σχολή. Αρχισα να σκέφτομαι ότι πρέπει να ηρεμήσω και να μην παίρνω τα πράγματα τόσο σοβαρά. Βέβαια όταν κάναμε προετοιμασία με τους 4frontal και έπρεπε να κάνω κάποιες κινησιολογικές ασκήσεις και δυσκολευόμουν, είπα στον χορογράφο ότι έχω σκλήρυνση. Ομως με ενθάρρυνε για να προσπαθήσω.

Δεν σερφάρατε για να μάθετε περισσότερα; Είναι η πρώτη κίνηση που κάνουμε δυστυχώς.

Οχι, ποτέ. Το έκανε όμως μια φίλη μου και με στήριζε. Εντάξει, φοβήθηκα, αλλά από την άλλη οδηγώ μηχανή και όπως ξέρουμε είναι επικίνδυνο, ειδικά στην Αθήνα. Τι να μου κάνει η σκλήρυνση;

Δεν σας εγκαταλείπει στιγμή το χιούμορ.

Μου είχαν πει ότι ίσως χάσω την όραση και την κίνηση. Διαλέγαμε με τον πατέρα μου ποια θα ήταν «καλύτερη» απώλεια. Του έλεγα προτιμώ να μείνω τυφλή, «όχι ρε, καλύτερα ανάπηρη». Ξέρεις, δεν γίνεται να προχωρήσεις αν δεν σταθείς με χιούμορ απέναντι στις δυσκολίες.

Είστε στην αρχή της πορείας σας, κάνετε ενδιαφέρουσες δουλειές, έχετε πάρει ωραίες κριτικές. Υπάρχουν στιγμές που αποθαρρύνεστε;

Οχι. Μόνο μια στιγμή που δεν μπορούσα να στηριχτώ στο ένα μου πόδι τρομοκρατήθηκα. Μου πέρασε από το μυαλό «αν άρχισε από τώρα να αποσυντίθεται την πάτησα». Ευτυχώς όμως ήταν κάτι μυϊκό. Στην πραγματικότητα δεν έχω φοβηθεί πέρα από τη στιγμή που εμφανίστηκε το ξέσπασμα της αρρώστιας. Είχε μουδιάσει όλο μου το σώμα.

Το θέατρο δεν ήταν στήριγμα;

Γιατρειά είναι η σκηνή.